ik hef het glas

achter mijn bril met verkleurende glazen
denken mensen dat ik niets zie
maar hoe verduidelijk ik hen kleur
die niet zwart is en ook niet echt bruin
wanneer hun ogen gesloten blijven

[ook al fixeer ik mij op een punt
ontglipt mij alles toch
achter gordijnen die zich niet openen]

en ik hef het glas op poëtische rijmen
- mijn oude hart pompt vers bloed -
en neem mijn hemd, mijn broek
schoenen, ja zelfs een nieuwe huid
en laat niets nutteloos uit ‘t leven glijden
*********************
sunset 01-04-2019


weer zo’n dag

wanneer regen op mijn huid
wonden van jaren wast
er geen hand
liefdevol opmijn schouders rust
pijnlijk verlangen
mijn ziel smart

dán is het weer zo’n dag
*********************
sunset 01-04-2019



buitenstaander


zo-even was het nog muisstil
enkel af en toe een zuchten
van nog jonge twijgjes
en het hese geblaf van een hond

ik omhels nog vaster de stam
wrijf mijn wang tegen zijn ruwe schors
- groene blaadjes ritselen zacht
en takken strelen over mijn rug

één enkele zonnestraal
valt door het lover op mijn hoofd
verwarmt mij even
en ik adem diep in en uit

dan verschuilt de zon zich achter wolken
de plotse kilte laat mij huiveren
en ik laat de boom los
loop recht de mensenmassa in

weldra kan ik verdwijnen
*********************
sunset 02-04-2019


sneeuwkerselaar

wij zijn als Adam en Eva
gelukkig en jong
in dagen die wij samen beleven
zaaien wij onze dromen

jij wenst jou op Mauritius
en ik dichter te zijn
- onze wensen liggen bij elkaar
zoals ik bij jou en jij bij mij
tot ver na dit leven

en uit mijn zaad groeit een boom
die nog nooit heeft bestaan
een sneeuwkerselaar
die ik eeuwig zal beschermen

wij zullen haar steeds gedenken
wanneer in de lente
bloesems sneeuwen
*********************
sunset 02-04-2019



nacht en ontij

vallen mijn woorden uiteen op het naakte lijf
zinken zij als stof in het duister, ademen tonen
nacht bestormend begraven in de geest
en weggezwommen, verdrongen door slaap

bloeien in wandelgangen onder hamerslagen
dreunend, slingerend, stijgend door voren
fladderend als wimperslagen oorverdovend
als is het een vloed - dijken en oevers brekende

beelden stormen als dansende klanken
neigen in helmgras en scheuren zinnen
in duizend stukken jij - en nergens plaats
in deze tijd de wind een nest te bouwen

nacht en ontij mij nabij
*********************
sunset 03-04-2019


een meisje wordt vrouw (uit: gisteren)

het gebeurt wanneer het meisjeslichaam
dat kort daarvoor nog als een niet geboren iets
onder water sliep, plotseling ontwaakt

waarschijnlijk in een lente
wanneer zij in het gras op een weide ligt
en margrieten weelderig bloeien

misschien met een jongen naast haar
of gewoon heel alleen
haar lijfje niet meer knop noch bloem of vrucht

zij zal veel wenen (zoals ik in mijn jeugd)
en nooit geloven dat zij dit kan overleven
- al gebeurt dat uiteraard wel

want in het oog van een orkaan
is het altijd windstil
*********************
sunset 03-04-2019


tot maan dooft in het ogenlicht

en op het eind klinkt op dit strand
het lied van verre einders en van zee
tot in het ochtendgloren golven ruisen

de adem voor het laatst gedrenkt in wijn
is alleen toon en klank
wanneer ‘k mijn lippen drenk in ’t duister

klinkt uit de oesterschelp weerom liefdesgezang
totdat de maan dooft in het ogenlicht
en ook dat uur drinken wij leeg
al dragen kieuwen van de vissen
toch reeds de eeuwigheid in zich
*********************
sunset 04-04-2019


be-wondering

onder eeuwig groene dennen
streelt mijn hand de jouwe
mijn blik jouw borst
wat jou verwondert

hart aan hart elkaar nabij
voel ik je magische getover
en altijd nog
verwondert ’t mij
*********************
sunset 04-04-2019


in mij een maan

gaan doe jij niet, wel stil verder vloeiend
in stromen als eens witte zwanen gedaan
hun kop niet gedraaid en ook nimmer wachtend
glanst vliedend het water met goud overgoten

en ik heb gewacht als ooit eens haar partner
edoch heeft de stroom nooit stille gestaan
volhard heb ik toch en hoopte op weerkeer
oneindig in leegte, het diepblauw te veel

sterren en nacht, op ons neergezonken
het water dat stroomt, wij bewegen ons niet
- zwanen zo helder met sneeuwwitte veren
met in mij een maan die mij toont jouw gezicht
*********************
sunset 05-04-2019


ik werp mij willoos op jouw kusten

eens …
een heuvelige eindeloosheid
nachtelijk vlinderen en fladderen
in eenzaamheid die bevrijdt
als samenzijn waar jij mij blijft

en ook …
glazen tafels
gepolijst
onder zacht waakzame bomen
de slang, die zich in volle behaaglijkheid
het zich op onze weg gemakkelijk maakt
met een oude jagershond
die eigenlijk een prins is
en kleine wilde katjes ernaast
die ons zeggen willen

dit oord is magie
en lang, eeuwig lang
brengen mijn dromen
jou bij mij [en omgekeerd]
neemt jouw gekmakende zuiderwind
mij al mijn tegenstribbelen
en zelfs mijn angsten
verstopt hen in plooien
van mooie zonsondergangen
gevuld met gloeiend hete lusten

en ‘k werp mij willoos op jouw kusten
*********************
sunset 05-04-2019


in diepe open wonden
(I.M. voor alle slachtoffers van aanslagen)

de hemel legt stil machtig
Gods beeld in jouw en mijn hart

wij kennen tranen
wanneer wij in ons innerlijk
zacht voelen wie wij echt zijn

diepe open wonden
nagelen de mens in de aarde
*********************
sunset 06-04-2019


wat er dan blijft?

de natuur is mij basiliek
en ik slaap onder dennen
bid tot bloemen
en verstop me
verstop me veel te goed
heel diep in mezelf

ik ben de tweeënzeventig voorbij
sta onder een waterval
die alles wegwast wat is:
het willen, het geloven
en ook dit omhulsel
van mijn sterfelijk lijf

wat er dan blijft?
God, die onder korsten vuil
simpelweg bestaat in mijn ziel
zoals een paarlemoeren
bewoonde oester
op de bodem
van een spiegelgladde zee
*********************
sunset 06-04-2019


mijn denken danst

zo graag, ik
in vrijheid
ongebonden
altijd
een danser door het leven
klank-beschenen

waar ik mijn ogen sluit
induik in deze
andere wereld
die slechts voelt
nooit weet
zelfs niet probeert
te weten

onder water
in smaragdgroene diepte
mijn ogen open
het einde zoek
dat ik nooit bereik
enkel vermoed
en hoop

en mijn denken danst
tot in het oneindige
waar zij zich
aan het zwijgen overgeeft

al is het maar
voor slechts één enkel ogenblik
van d’ eeuwigheid
*********************
sunset 07-04-2019


vaal zilverige waterdruppels
vloeien traag golvend door de zee

zwermen lucifers-grote visjes
duiken af en toe onder, op

hun kringen doorstrepen
het vlakke wateroppervlak

en ik ben jou nabij
*********************
sunset 08-04-2019


hoe wij ons lieven

jouw tepels gloeien zacht in ’t licht
en in het stille hijgen van jouw adem
verheft jouw borst zich, zinkt weer neer
jouw schoot welft zich mij tegemoet

en buiten ontwaakt maneschijn
een zee van sterren verlicht de nacht
jouw lippen vormen tedere woordjes
wijl ergens in ´t heelal
de zon verblindend explodeert
*********************
sunset 08-04-2019


nooit eindigend verlangen

trekt water zich terug
wordt hetgeen vergeten, zichtbaar

door randen schuim omspoeld
het wrakhout van het leven
dat inkijk geeft in wie we zijn

ogen dwalen weg van ’t lijfelijke
voorbij de eindeloze einders
nemen zij ons mee door tulpenvelden
die wachten om prachtvol te bloeien

zeilend op zeeën van tijd
gooien wij onze netten uit
waarin wij onze dromen vangen
m
et hen een maaltijd bereiden
van nooit eindigend verlangen
*********************
sunset 09-04-2019


jij bent mij toverheks en fee

een stralenkrans valt als een regen
als goud op weiden, velden
wanneer de nacht zijn deuren sluit
zoek ik de diepte van jouw ogen
in het ontwakend licht van zon

jij bent mij toverheks en fee
wanneer jij zoete woordjes fluistert
brengen mijn zachte zoenen
een warme glans op jouw gelaat
en duik ik in jouw liefde onder
*********************
sunset 09-04-2019


als as verwaaien

hoe oud rivieren zijn
onbuigzaam in hun eeuwige loop
net als de vogels in hun ritme
blijft duister het verlangen
naar hemel in de hoogte
- iets anders rest ons niet

geen getallen meer
waarmee geweten wordt bezwaard
alsof elk weten
ons op het lijf geschreven staat
met handen die vergaan
kan eindelijk iets nieuws ontstaan

[een bottenfeest:
het louterende vuur
waarin wij als wat as verwaaien]
*********************
sunset 10-04-2019


de leugens van de politiek

beloftes rollen
als stenen van de tong
stoffige egale kiezels
in dichte nevelschaduw

elke blinde verheugt zich om
al was het maar een enkel ogenblik
het bont gekleurde te kunnen zien

de wereld kent geen waarheid meer
enkel alleen nog maar een taal
*********************
sunset 10-04-2019


de maan hier boven ons

nu, daar de klank van ‘t laken
ons ritselen zoekt
tem ik het luide kloppen van mijn hart
adem traag, donker licht
en denk mij jou in het tasten

met zacht lippende vingertopjes
verzink ik en ver-inner
als getijdesteen en verenkind
[jij weet toch nog
dat wij slechts schemerend leven]

vergeef en toch riskeer
het zwijgen van mijn mond
in het weke van jouw warme lijf
neigt dieper zich mijn hoofd
naar jouw hof van Eden

de maan hier boven ons
glimlacht reeds
naar een nieuwe zomer
*********************
sunset 11-04-2019



wat er is (God is voor mij vrouw)

ik heb geen bewijs nodig
van jouw bestaan
in tijden dat ik mij vuil en vies voel
het buiten slechts
als grauw in grauw waarneem
en ik deze wereld
als een regendruppel
die terug wolk wordt
verlaten wil

dan herinner jij mij er aan
hoe mooi zij is:
alle liefelijke jaren,
de stralende warme zon
die door boomkruinen schemert,
een lichtende sterrenhemel
ja, zelfs de mens

en altijd weer
toon jij mij
jouw oneindige liefde
*********************
sunset 11-04-2019


helemaal vanzelf

het lachen van kinderen parelt van mijn vel
als waren het eerder geweende tranen
voor het overige blijf ik vaag zomers bruin

vanaf de grond stijgt nevel op
alsof de aarde ademt, enkel uitademt
- losse gedachten verscheuren het spel
en wat blijft is enkel slechts hoop

kiezelsteentjes onder naakte voeten
persen hun afdruk in zolen
en bloed, eens rood geweest, verbleekt

met de wind in de haren
val ik bewusteloos uiteen tot stof
en verwaai, helemaal vanzelf
*********************
sunset 12-04-2019


veel meer dan dat

achter jouw ogen die zich mij spiegelen
schildert zich stom een stilte af
tussen contouren van uiterste randen
het ontmoeten dat meer zegt dan

wat lippen zeggen in tijden van herfst
vergeelt het oud lover blad na blad
achter een strooisel van licht en regen
stromen gevoelens uit het diepst van dit hart

en lach ook jij jouw geheimen bloot
tussen woordeloze zwijgen
veel meer dan wat gezegd
zal jouw hart mijn liefde kennen

en kijkt de hemel genoeglijk op ons neer
*********************
sunset 12-04-2019


terugreis van Alphen a/d Rijn

tot het dromen stopt
blijven uren, flessen en schijnwerpers-
paren onbestemd en hun namen voorlopig

terwijl zeldzaam licht
op een enkel daarom zichtbare lijn
van venster naar venster glijdt

en koude wind voor het huis
om het huis en over het huis
niet meer af te nemen schijnt

vermindert mijn klein reservoir
aan adem, woorden en aan kussen
zienderogen

slechts twee ogen heb ik
en geen vierentwintig
en beiden zijn geen blusboten, edoch

hopelijk veerponten
die oplichtend heen en weer varen
door dit donker

waar eentje de straat op gaat
de ander voor het huis staat
en iets verder weg twee praten en lachen

terwijl een noorderwind luid,
luidkeels verder en verder leest
in het onophoudelijke duister
*********************
sunset 13-04-2019


alles zit alleen maar tussen de oren

twee lieftallige meisjes
giechelen voor de toonbank
over welk ijs bestaat er geen discussie
hoogstens over hun bloesjes
en te korte rokjes

[de radio verdeelt op dit moment
een diagnose: ik wil harde zeep, weet je
het liefst die uit knoken]

vleermuizen, de echte
zijn eigenlijk vliegende honden
met horens en reuzegrote oren
en te dikke neuzen
hun beet is nog altijd gevaarlijk

en ergens bestaat er ook een kraam
waar je machinegeweren kunt kopen
en drinken uit glazen als lampen
met zaklampen aan rietjes

wijl ik verder door het leven slenter
beneemt het mij de adem
verdrink bijna in mijn eigen tranen
- alles zit alleen maar tussen de oren

net zoals mijn ogen
*********************
sunset 13-04-2019


slaap mijn lief, slaap

lachend, met heldere stemmen
van frisgroene bomen in het park
vertellen meisjes giechelend
elkaar hun geheimen

ik kijk in onze kamer
waar jij nog slaapt
alhoewel ik je al hoor
want jij bent in elke stem

slaap mijn lief, slaap
want nog is de stad grauw
en weet ik niet
waar de zon zich verschuilt

zonder jou in mijn dagen
*********************
sunset 14-04-2019


onderweg naar Pasen

spijkers door handen
slaan wij in het hout
ontbranden het kruis
in het rad van de tijd
draaien hoofden weg
al rusten droevige blikken
onder smartvolle tranen
op het lijf en de nagels

in nacht verdreven
stil gezwegen
is nu de dood
op deze heuvel
vieren wij het lam
delen het brood
alsook genade
ons gegeven
*********************
sunset 14-04-2019


het ontwaken van lentedag

een nacht zonder sterren
komt door de avondlijke deur
sluipt op nevelwolken
naar beneden

de gouden hemelladder
die ons over kronen van bomen draagt
leunt vergeten tegen een eik
engelen gaan niet meer op en af

slechts zwarte kraaien en een enkele raaf
zitten op vers omgeploegde aarde
speuren eenogig in het rond
zij onderscheiden waarheid van leugen

in de ochtend duikt de hemel, van oost naar west
onder in een schuchter teer-zacht rozerood
waarin de zon haar haren kamt
water lijkt als uit blauw glas

verrukt luisteren vogels
naar het ontwaken van deze lentedag
nu het licht overuren maakt
*********************
sunset 15-04-2019


zou ik mezelf een vreemde zijn
neem ik het met een glimlach
begeleid mezelf
als ‘k word verleid door ruimte, tijd

verdraag ook al mijn luimen
bekijk mezelf
en ben steeds weer
opnieuw verwonderd
*********************
sunset 15-04-2019


jij bent mij een orkaan
al blijf ik rustig
waar jij mij in je armen gevangen houdt
voel ik mij opnieuw jeugdig

jij fluistert mij wat zoete woorden
over een hemel, de zevende op rij
en dartelt met je leden
laat me daarna weer vrij
*********************
sunset 16-04-2019



ik schrijf mij in jouw handen

hoe ben ik tot hier gekomen
en wat is er gebleven van de jongeling
die door het koren struinde
en probeerde wind te lezen

wat moet ik doen
nu mijn lijf zich oplost
al mijn plannen voor morgen
over elkaar heen struikelen
en luidkeels lachen

vertelt het verhaal zichzelf verder
en vind ik dan eindelijk mijn thuis
tussen regels van gedichten
waar vogels weer mogen vliegen
wanneer mijn tijd gekomen is

hoe ben ik toch tot hier geraakt
en wat komt er na de man
die door het koren struint
nu ik mij met gedichten
voor altijd in jouw handen schrijf
*********************
sunset 16-04-2019


eeuwig dronken van jou zijn

in zachte dons wil ik ons bedden
en mij, waar wij nu samen liggen
verwarmen aan jouw hele lijf
in stil en innig, sereen zwijgen

wil uit jouw ogenkelk mij laven
en mij met diepe zware zuchten
de liefde van je lippen nippen
in schaduw van jouw lusten rusten

en zolang jij mij vast omarmt
mijn hart jou liedjes laten zoemen
de rest van al mijn levensdagen
jou als mijn leven steeds benoemen

en eeuwig dronken van jou zijn
*********************
sunset 17-04-2019


gelukzalige stilte


jij wekt in mij een warme lach
zo liefdevol nostalgisch,
woordeloos

en ik kijk, zucht na zucht
een elk van al mijn dromen na
nog immer levend, voelbaar

zonder vermoeden
van wat er rondom en in mij, gebeurt
nestelt zich heel diep van binnen

gelukzalige stilte
*********************
sunset 17-04-2019


diep en ver verzonken (Witte Donderdag 2019)

bloesemblaadjes drijven op koude wind
snijden vele vale wangen in april
als is het een soortement vanoogsten
in het te trage nader sluipen van de lente-wil

schemert berkenbast in de bosschages
diep en ver verzonken in bodemhorizonten
en wat zo-even nog door zon gegeten
is schuw nu en van stralen afgesneden

’t lijkt als kristal(druppels van sterren)
dit grijpen naar de nevelbank
berooft vermoedens van dukaten
als zilverlingen die op fletse ogen liggen

toch sterft eenieders eerdere herinnering
*********************
sunset 18-04-2019


de scherpe kanten afgeslepen

één zaadje van het water
als zachtmoedigheid
in een geduld omhult
het slijpen van de stenen
tot dat wat overblijft
om, ruw bekeken, door stromen
opgenomen en in zichzelf
uiteindelijk verwordt
tot groeiend puin

onmiddellijk verslonden
als sediment dat eens gezet
blokkeert wat eerder nog
de wereld draaiend hield
om in zijn val
te worden opgevangen

uiteindelijk zelfs
niet als een rots bestand
*********************
sunset 19-04-2019


de dood overwonnen (Pasen, 2019)

en kijk, de as stijgt op
naar nieuwe maan
bedekt amper de wolken
noch ’t lijf dat wentelt in het vuur

en langs de berm van de weg
struint split achter een stoet van chroom
om-raamde ogen blikken
naar opgeworpen kiezel achter zich

waar het geboren kind verschijnt
in ’t ritme van alleeën
reiken de kronenbogen
bijna tot schouderhoogte

begraaft zich ‘t hoofd in lover
verwaaien druppels op de wang
waarin het ochtendlicht zacht wiegt
omhoog, stil d’ as toch achterna
*********************
sunset 19-04-2019