laat mij je ontvoeren
naar het hart van onze dromen
daar waar de ziel bloesems draagt
gevoelens wonderen verrichten

sluit je ogen en duik onder
in de werkelijkheid van onze liefde
die alles wat gedaan
in het goddelijke stelt
*********************
sunset 01-12-2018
 



een lied over leven en liefde

herfst zingt een lied
over verzamelde zonnestralen
groei, rijkdom en volheid
in dankbare overgave
maar ook over gelatenheid
breekbare schoonheid
en over afscheid en weerzien

een lied over rust en geborgenheid
inkeer en adem halen
over licht en duisternis
en over intens diep verlangen
dat naar de ander leidt
in vertrouwen en sterkte
die ontspruit aan de wortels

van leven en liefde
*********************
sunset 01-12-2018



de dag ontwaakt
belicht de nacht
die zeldzaam stilstaat
onder stomme schaduw

en ‘k lig alleen
zonder vertrouwdheid van de ander
ben wakker tot in d’ ochtend
jij mij weer plots nabij bent

en ik zelfs niet
het zachte fluisteren
van jouw adem heb gehoord
*********************
sunset 02-12-2018




doorheen voortschrijdende tijd

onder de mij beloofde hemel
niet het licht noch de wolken
al kan ik wel troost van heldere dagen
weven doorheen voortschrijdende tijd
voor jou zacht en teder bloeien
wanneer koude nachten jou bezwaren

er rest niets toe te voegen
aan de wijdte van het uitspansel
geen luchtvleugels en ook geen zonnebedden
als ik jou simpelweg mag vasthouden
zoals een angstig vogeltje
jou met mijn liefde verwarmen
wanneer koude alles bevriest
*********************
sunset 02-12-2018




jij

jouw zoenen wissen
het stof van mijn ledematen
je traag ademen
laat mijn ogen stralen

handen dwalen
langs lange banen
dieper en dieper trekken zij
mijn hart naar jou toe

jouw lijf is als verse aarde
warm en geurend
mag ik jou beplanten
tot in de kern van je zijn
*********************
sunset 03-12-2018




over vallen, vleugels en dies meer (leven)

en schaduwen over mijn gemoed
ben ik gekomen

begrijp niet wat er gebeurt
als ik val
mij zie in een film
zonder enige spraak

ben ik bruin of groen,
zwart misschien of zelfs wit?

toch leeft alles zich uiteindelijk weg
ook na elk vallen
zie ik vragen in ogen
die ik niet begrijp

hoe kan ik zijn
wanneer ik de echo
niet leer?

het maakt steeds bang
de kelder die mij roept
in donkere winternachten
wanneer ik mij weer kind voel
uit vensters en door deuren spring

zal ik dan toch
eindelijk vleugels krijgen
om elk vuil te verdragen
*********************
sunset 03-12-2018



over-leven

onbeweeglijk gezicht
dat bevroren stilstaat
in de monotonie
van het leven
elk spoor verloren
in nevelen der tijd

de gloed van lava gekust
om de horizon te verlichten
edoch op de weg erheen
tot as verbrand
en verstrooid in de wind
als grijze stippeltjes kleur

met alle zinnen verhuld
warm ik mij aan de vorst
van een slapende tijd
en voel me goed
in dit regenlandschap
waarin mijn stap,
magisch aangetrokken,
vanzelf houvast vindt
in de oerbron
van het verder leven
van mijn diepste zelf
*********************
sunset 04-12-2018




ik verberg
manmoedig 
mijn angst

jij neemt haar
behoedzaam
in jouw hand

en diep in mij flakkert
een nieuw straaltje hoop
*********************
sunset 04-12-2018



verhitte woorden

niet dat de schaduw
zijn smart verliest
maar steeds zeldzamer
valt hij van de hemel
uit het wolkengrauw
met een handvol troost

nu valt hij van mensen
aan hun zinnen hangt
de adem van verhitte woorden
en overstemt wat vroeger
stil aan mijn voeten lag
*********************
sunset 05-12-2018



achter elk van mijn dromen

[cyclussen van het verleden eindigen nooit
en de herinnering straft eenieder
die in ogenblikken van vreugde
probeert te vergeten]

telkens wanneer boven mijn hoofd
een verschrikkelijke catastrofe dreigt
barst de zon uiteen in duizend bloemen

verschijnen er tig nieuwe gezichten
die mij laten beseffen dat wat ik zie
slechts het eenvoudige begin is

dat, zelfs wanneer ik mijn ogen sluit
ik toch nog altijd
achter elk van mijn dromen kan kijken
*********************
sunset 05-12-2018



face to fake


half,
alsof het zo moet zijn
de dag naar voren halen
of misschien zelfs twee
waarin nog geboren wordt
en die van de dood
niets willen weten

ik spreek andere zinnen
en hun ritme betekent
dat ik bruggen bouw
tussen zijn en zin
over gruis en grachten

dagvolle vermoeidheid
zie ik in gezichten
wijl ik toch,
face to fake,
de mens erin
wil accentueren
*********************
sunset 06-12-2018



samen leven

[zo ligt in rust wat gaapt
als diepe wonde onder woorden
bezwaart het toch
elk achterwege laten

verover ’t verre vreemde oord
voordat je droom verbleekt]

hoe wij samen eten
drinken, spelen en lachen
werken, schrijven, spreken
en soms ook samen wenen

hoe wij samen zitten aan tafels
in elkaars blik en elkaars hart
zo open en vertrouwd

hoe wij met en voor elkaar
teder edoch ook sterk
helemaal daar zijn

en samen leven
*********************
sunset 06-12-2018



liefdessymfonie

af en toe helpteen paardans
je weer op weg
naar de zevende hemel

gespreid als staartveren van witte duiven
landen handen
in magische mondingsbekken

vingers als zachte klauwen
beklimmen heuvels en verkennen dalen
op zoek naar verborgen kostbaarheden

in een altijd zacht beroeren
als symfonie
van de eeuwige liefde
*********************
sunset 07-12-2018



pel woorden
van je gezicht
en laat toe
dat zij zich vernieuwen

draag jezelf naakt
naar het nieuwe jaar
en ontwerp voor jezelf
een liefdeskleed

geef jezelf
aan de wereld
en ga naar buiten
- onder een vrije hemel
ben jij waarlijk licht
*********************
sunset 07-12-2018



eeuwig verlangen

en toch zoek ik jou
in herfstelijke straten
waar schemerlicht hangt
en later in de avond
wanneer de hemel oplicht
het niet echt helder wordt
door deneon lichtreclames
tijdens mijn wandel langs paden
ik het uitdoven van de hemel zie
rood aan de einder en de dood nabij
de echo’s hoor van jouw stappen
over brede voetpadpaden
in het nachtelijk donker

en ik jou toch zoek
*********************
sunset 09-11-2018



voelbaar zwart

ik schrijf mij
in het herinneren
van gras en bomen
vul volledige zinnen
met dit ene woordje:
liefde

toch blijft mij ook
het niet vergeten
van het gisteren
dat achter deuren loert
als voelbaar zwart
*********************
sunset 09-12-2018


teder zoen je mijn huid
en het gekriebel in mijn buik
laat vlinders vliegen
doorheen het voelen
van de liefde, lust

jouw knopjes zwellen
als ik je kus
en onze lijven beven
in het intieme van ’t moment
staat zelfs de aarde stil

en laat ons expanderen
*********************
sunset 10-12-2018



lieven, lieven

[niet in het zwijgen
noch in de overbrenging
van het verstomde

het is weefsel,
verward, met daarin
eindeloze draden

hoeveel ruimte
is ooit voldoende
voor een dergelijke
hartenkreet]

wij willen ons
steeds samensmelten
ons overgeven aan
oeroude wensen

zij aan zij
zacht wiegen
in de wind

niet enkel hopen
maar ook krijgen
tijd en twijfels
samen overwinnen

en ons immer
lieven, lieven
*********************
sunset 10-11-2018



al is ’t maar tijdelijk

nog kan mijn mond
je niet beschrijven
niet in gedichten
noch in story’s
die ik breed deel
met allen
die hier zitten

hoofden reppen zich
zijn halve uren verder
waar mensen dansen
op oevers van
in de tijd begrensde kusten
waar zij zich overgeven
aan het nieuwe;

al is ’t maar tijdelijk
*********************
sunset 11-12-2018


onder hemelen vuur

willekeurig deel ik
brood en aarde
aan de zon
wanneer ik haar vind
achter wolken grauw

nachten redden mij
met hun dunne
schilferende huiden
uit dromen
en een betere wereld

wat ik kan zien
wanneer ik slaap
is een mogelijkheid
waarmee ik verder trek
onder hemelen vuur

zolang ik maar blijf geloven
*********************
sunset 11-12-2018