01 januari 2018 - nieuwjaarswens

gekker dan vandaag
beten mijn tanden nog nooit
in het vocht van mijn bloed
waarin het leven woont

het voelt als een voedzame maaltijd
uit aarde, hemel en licht
gekruid met een ruime portie liefde
- ja, vandaag wil ik de tijd kauwen
wanneer zij mij opslokt

bijt nog nooit gekker dan vandaag
in het daartussen
tot toekomstbloed
jouw mond vollopen laat

jij hunkerend leven ademt
*********************
sunset 01-01-2018


alleen al dat gevoel
door jou aangeraakt te woorden
is als het verkwistend blauw
van een stralende hemel

het is alsof ik zwem
in een door de huid schemerende zee
en midden tussen de gespiegelde wolken
jouw zachte liefdevolle hand
 ********************
sunset 01-01-2018


de maan als voyeur

in onze twee glazen
reflecteert wit de maan
dubbel in roemers
de jouwe, de mijne

ook kussen die dwalen
en sterren laten beven
monden die hen drinken
kuis tussen twee glazen

zoet vochtige tongen
die zich liefdevol neigen
in ’t kaarslicht de weg
naar verschroeiende lust

en eenzaam op tafel
twee halflege glazen
met daarboven in hemel
de maan als voyeur
*********************

sunset 01-01-2018


het houdt niet meer op

op zwarte hengst
’t gebronsde meisje
schemerend in ’t haar
reeds een grijze lok
toch gloeien nog
diep donkere de ogen

handen houden
wuivende manen
naakte enkels
persen het vel

lust-bevende golven
in wiegend galop
verlangen van lijven
dat het blijft duren
gelukstranen rollen
en houden niet op
*********************
sunset 02-01-2018
 

 
 
eens vlieg ik met jou (mijn eerstgeboren zoon)

’s nachts op een dier lijkend
ben ik ook struik
een boom in de dag
een meer in de middagschaduw
- onder de zon het gras

of ’s avond een kerk op een berg
waar leven in en uit gaat
een pastoor de metten leest

in deze wereld lief ik hem
moet ik manestraal zijn
en ook een deur in het duister

eens zal ik met jou vliegen
met de zwaluwen zingen
in ’t jaar dat mijn hart
weer maagdelijk rein wordt
*********************
sunset 02-01-2018


eerst in de ene, dan in de andere richting

raven snijden met vleugels
fluitende wind open
in scheuren van velden

zwarte raven zweven
schrille kreten
door tranende ogen

het jaar trekt draden uit stof
waarop zich paden banen
en alle woorden van mijn jeugd
uitgedroomd zijn

tussen dennentoppen slingert
losgetornde lucht
en ik tel bomen in een hemel
die boten laat neerdalen

in hen zwemmen gezichten
die mijn ogen hebben gezien:
geesten die het woud verlaten

plots zie ik een kleine witte veer
die in een plas naast het wildspoor valt
en daar in het rond blijft draaien

eerst in de ene, dan in de andere richting
*********************
sunset 03-01-2018


en zwijgt jezelf dichter mij nabij

ijsblokjes als gesmolten aanraking
eindigen in champagnekoelers;
jouw vingertopjes betasten ons
en hitte laat ons zweten:
water als element van onze lijven

alles laat zich schrijven op de huid
- jij kent de schemerige verhalen -
maar wij zeggen niets over jaartallen
want vandaag is er een nieuwe tijd
van adorerende sprakeloosheid

ik sluit alle ramen die uitkijken
op de straat en zwervers buiten
- de stad licht nog steeds helder op -;
niet iedereen die hier wandelt, zeg jij,
vindt zijn weg terug naar huis

en zwijgt jezelf dichter mij nabij
*********************

sunset 03-01-2018
 


waar begint de droom

jij vraagt of er nog wolven zijn
- beslist, en soms denk ik
‘k ben één van hen, nu nog als hond
en misschien dat ’t mij daarom ook
graag naar het oosten trekt
waar ik mij thuisgekomen voel
alsof ‘k hier ook familie voel
zo in de bergen en de sneeuw

alsof het rustige vlakke
door tentstokken hooggeheven
en iets in mij van hier gekomen is
uit deze bergen waarvan niemand weet
waar d’ aarde heengaat, het niets ten einde is
noch waar de droom begint 
*********************
sunset 04-01-2018
 

 

seizoenen wil ik wakker schudden

wat ziet een vogel bij ’t overvliegen anders
dan schedels, hun naad en dromers, wandelaars
wanneer de ochtend na de nacht nadert
en over de zilveren eindstreep strompelt

afgronden grijpen dromen die over het vallen gaan
en over neerstorten vanuit heel hoge hoogtes;
in bleekheid zwemmen negen zwarte alpentoppen
bijna net zoals op een tekening en ik

ren tegen een idioot uitstekende rots, doe me pijn;
dit is ons nieuwe wij, geïrriteerd
door het blauwe gebabbel van de lucht
duizelig alsof onder deze aarde

nog een andere is die zich sneller draait
gewichtloos als bij de maanlanding
- ach lente, jij komt nu veel te vroeg
ik heb nog geen antwoord op jouw mimosa

de seizoenen wil ik eindelijk wakker schudden
*********************
sunset 04-01-2018


wat van en voor jou is

wachten doe ik
en daarbij wegzinken
in dagdromen
waarin ik jouw lippen
op mijn huid voel
tot zij gloeit
van ‘t vuur
van jouw hartstocht
en beeft
door de koelte
van het laken
onder ons

en altijd heb ik
de zekerheid
dat jij ongeduldig
liefdevol eisend
verlangend wacht
op dat wat van
en voor jouw is
*********************
sunset 05-01-2018


graven naar oude woorden

bij tijd en wijl
graaf ik onder al het afval
van mijn vermoeid logisch denken
naar statige oude woorden
zoals bijvoorbeeld:
muze,
of ook gratie
waardigheid
misschien zelfs eendracht

voorzichtig haal ik hen
uit het duister van mijn herinnering
tevoorschijn
buig hen recht
blaas al het stof van de vocalen
tot zij eindelijk weer beginnen te klinken
en zo goed als het gaat
rijm ik dan met hen
simpele verzen

en mocht het zo zijn
dat het lijkt of
ik doelloos in de verte staar
stoor mij dan niet
want ik graaf weer
naar mooie oude woorden
*********************
sunset 05-01-2018


driekoningen

vertel mij niets
over kometen
die over geboortes
schijnen

mij is het gloria
uit de hemel
en de wind jaagt
wolkenkamelen
*********************
sunset 06-01-2018
 

kleine woordjes zweven
kuchen zich door de lucht
lachrimpels wervelen
bruisend om alle lippen

een zoete zucht
kust de hemel
in straatlantaarnlicht
*********************
sunset 06-01-2018




en ’t ik in mij

nog hangt de dag
met dunne draadjes
aan een nacht
die tergend traag
het licht verwerft

genieten wil ik
deze nieuwe dag
met melodieën
in mijn handen

slechts voelen
leven, liefde
en ’t ik in mij
*********************
sunset 07-01-2018



naakte bomen kraken
saploos in noorderwind
al schenken zij hoop
op nieuwe bladeren
binnen enkele maanden

deze winter rookt
alleen warme nevel
*********************
sunset 07-01-2018


wegvloeiende tijd

graag wil ik ’s winters
naar Rome gaan
waar niemand mij kent
een huis bouwen
in bomen aan de oever
van de Tiber

groene en blauwe vleugels plaatsen
als die van roofvogels
en zweven door lauwwarme nevels
van deze stad

’s nachts thuiskomen
mij laten vangen
door dat lijf van jou
- lendenen steken zo helder af
tegen het zwarte laken
als het wit van jouw oog

de baan van mijn lippen,
zelden versperd,
zal ik met vingertopjes gaan
mijn buit bekijken
lezen
op stenen staan

in snel wegvloeiende tijd

*********************
sunset 08-01-2018



jij praat steeds in mijn slaap (een ander liefdesgedicht)

gaan doe je niet
met wervelende vingers
en jouw verhitte ziel
wacht ik op
jouw warme adem
terwijl verlangen schreeuwt
als kraaien of anjers
en hekwerk wordt verbrand

jij gaat ook niet
omdat jij praatziek bent
maar met levende handen
laat jij mij wachten
slaak ik verouderde vloeken
omdat psalmen liegen
net als pauzen en hoeren
rein van hart
hun ziel met as gewassen

jij blijft ook niet
omdat je beslapen wilt worden
maar in de kern van jouw schoot
wacht jij op mij
galmen zelfs klokken
door zonde van het bloed
verhuld in onze lijven
ook al praat jij
steeds in mijn slaap
*********************
sunset 08-01-2018


er zijn geen winters meer

gevlekt de ochtend, hoe hij vanuit de nevel opstijgt
hoe ’t onder vloeiblad doorweekt, waterkleurig
over takken waaruit zich traag een twijgje pelt

nog zonder lijf strekt het zich uit, wacht tot het groent
nu knoppen zich reeds roeren, het sap al stroomt
vanuit een slaap die heel dees korte winter duurt

en ik beweeg heel traag mijn hoofd, de arm
ligt verwachtingsvol en openhandig op de tafel
ik proef de lente in ijsvrije lucht
*********************
sunset 09-01-2018


rood als je lippen

de zon schudt waterige stralen uit
naar ‘t jaargetij is het nu midden winter
en kleuren wangen rood

haar ogen staren in de mijne
waar ‘t hart ontwaakt, ontplooit
uitnodigend haar lippenrood

haar haar, de wind nu toevertrouwt
en haar lachen als een bliksemflits
verlichten ‘t duister; de maan bloost rood

wanneer zij knus mijn arm neemt
wij op de straat heel innig knuffelen
- liefde duldt nooit enige vertraging
al staat elk licht op rood
*********************
sunset 09-01-2018




tijd keert terug
in uren van de wind
rest er weinig meer
te zeggen waar
woorden zwaar
als stenen worden

aan de afgrond
van het leven
breidt stilte zich uit
streelt adem
eeuwig liefde
*********************
sunset 10-01-2018 



het lijken dagen van een herfst

in d’ ochtend zweeft de nevel grijs
ligt wereld nog verborgen
het lijken dagen van een herfst
de zon laat zich nog steeds niet zien
en maan groet stil de morgen

staat stralend hoog over de huizen
de velden en de wouden
en ik blijf mijmerend bij haar staan
laat mijn gedachten zweven
over haar komen en haar gaan

nog dreigt er vorst met kille hand
wil winter scepter heffen
wind waait koud bijtend door het land
en tergend traag breekt dageraad
het duister van zo-even
*********************
sunset 10-01-2018




de levenszee waarin ik ben

ik droom mij op het water van
de levenszee waarin ik ben
blauw zacht omspoelt het mij
een boot drijft traag voorbij

laat vloeien alle tranen weg
ik kan hen zeilen zien
gedragen door de wind van tijd
verdwijnen zij uit ’t zicht

in liefde groet de dageraad
en stroomt de hemel toe
een warm lachen straalt terug
omarmt de wereld nu

aan d’ horizon schijnt ’t eeuwig licht
dat ons weer huiswaarts brengt
en door de droom van verre tijd
klinkt ’t hemels lied van hoop
*********************
sunset 11-01-2018


eens moet het toch gezegd

vruchteloos opgehemeld
jouw gewijd ding
maar als het gaat het om jouw feest
is de geest vluchtig
zoals elk gebeuren
van jou in het geheim

opgewonden ‘t lijf
geen oog
voor de jaren
dringt jouw kaars
zich op
en jouw klokkenspel,
aan de ketting gelegd,
slaat twaalf-uur
alle hosties
in hun mond

zwaar geworden
hoog geheven lat
lalt dromen
in conclaaf;
in plaats van zegen
en kind
hef jij elke mis
uit jouwlijf

jouw sacramenten
in een bed gelegd
bloedafwaarts gericht
de lansstoot
op wangenhoogte diep
- knoken ook

gekroond door
eens goddelijke zalving
verstoft wat was
en ik beken
zweer af
jouw ongevouwen
en nat klamme handen
********************* 
sunset 11-01-2018




moeilijk is het niet

het is midden winter
en ik ben water zonder schaduw

bij ‘t geopend venster
zul jij kou vatten
wanneer ik mijn woorden
een spleet verder open maak
met jou in dichterstaal spreek
zonder stilte te verstoren

het is niet zo moeilijk als het lijkt

het is alsof je kristalglas
aan een dun touwtje
over met keien bezaaide
stranden trekt
*********************
sunset 12-01-2018


ik hoor hun wenen (fijnstof waarschuwing)

stormwind scheurt
’t geschrift van de regen
van kale takken;
vanuit de kern van bomen
hoor ik hun wenen

als woorden die echoën
open ik mijn mond
als het hout achterlangs nadert
wortels zich tonen
en skeletten laten zien

twijgjes vallen op bussels wild gras
slaan blikken die mij verzamelen
schuchter neer;
spiegelende oppervlakten van plassen
zijn beschreven

wanneer ik erin kijk
blijft mijn gezicht liggen
onder woorden die mij omarmen
en met verdraaide stemmen
op mij lijken
*********************
sunset 12-01-2018


geruisloos snellen dagen
verdwijnen in verten der tijd

’s avonds het vluchtige licht
van niet te tellen sterren

in ‘t park de bomen in rook
van nevelende grijze adem

en daarna een nacht
waarin wij niet meer zichtbaar zijn
*********************
sunset 13-01-2018




liefde zal altijd het mijne wezen

zo veel rust hier dat ik verdwaal
ofschoon ik haar mij wenste
manestralen op mijn arm
voelen liefdevol en zacht
en ik vergeet de angsten, smart
het blanke licht schept leegte
die lokt in verte en ontvankelijkheid

voor de veelheid van werelden
ook al is het mijn nieuwsgierigheid
- in een aquarium vissen
en in hun oog cirkel ik
en smaak het koude bloed van kieuwen
zink en stijg weer snel omhoog;
ik zie de duiven in de bomen

mezelf als kind met naam die ik nog draag
en uit ‘t gebroken woord spritst licht;
het donkere haar, de blik in het gezicht
wou ik niets anders doen dan ’t leven
welkom heten met mijn zang

liefde zal altijd het mijne wezen
*********************
sunset 13-01-2018


de aarde opgeruwd en hard (uit: vroeger)

de hemel, grijs en bomen als behaard
met witte slierten, bijna zwart door sneeuw
alsof hun hout slechts schaduw is

de Stiemerbeek zij vloeit nog steeds
en op haar water kleine schotsen ijs
die drijven als zijn het zonneschijven
die zonder licht te geven, driften
over het nevelend dampend nat

leeg de weiden
aan elkaar gerijd door schrikkeldraad
en akkers opgeruwd en bikkelhard
*********************
sunset 14-01-2018



ijskoud de felle wind
tegen de ruiten

ijsregen snijdt
de voeten wond

vergeten bloeit de dag
in ’t avondrood
*********************
sunset 15-01-2018




ik lief mij diep in jou

zacht strelen vingers huid
op ’t ritme van de regen
open ik slaapdronken ogen
en zie jou boven mij

seconden later lig jij over mij
nog druipnat van het douchen
sluit jij de deur
en ook de wereld buiten

de ochtend is nog killig koud
maar wij zijn samen
en ‘k neem jou in mijn armen
jij kijkt naar mij, glimlacht warm

en laat mij zwemmen
in zeeën tederheid
tot in de verre einders
voel ik mij enkel leven

en ‘k lief mij diep in jou
*********************
sunset 15-01-2018


weldra

met winterwoorden zoek ik je
in het bevrorene, de sneeuw
het smeltende
en ook in ’t jubelen
van openspringende knoppen

op het meikoninginnen-feest
omarm ik jou
intens en fel
jouw liefdeszuchten
zetten mij in lichterlaaie

lente spreidt haar vleugels uit
en laat ons samen vliegen;

weldra
*********************
sunset 16-01-2018


de zon houdt mij voor de gek

alledaags deze natte wolken
die nog verwijlen in de nacht;
een plots aan de einder
klaart het droeve landschap
een weinig op

schemerend zwart staan bomen
geëtst op mijn netvlies
daken kleuren langzaam rood

in deze tijd
waarin alles nieuw moet worden
houdt de zon mij voor de gek
*********************
sunset 16-01-2018


tussen vier wanden

avondlijk zwijgen
en dan dromend over velden kijken
weiden en akkers zien

na rustbrengend wandelen
reeds nachtslaap moe
nevel van schoenen vegen
en aan de hemel
voortrazende wolken nakijken
kraaien horen krassen
naar het fluiten van de wind luisteren

en tussen vier wanden
het alledaagse van wollige dekens
naast verloren idealen
zielensmarten
en geween van ’t hart 
*********************
sunset 17-01-2018

 

jij laat zelfs stenen bloeien

de blinkend gepoetste dag
kent enkel slechts de triomf
van een ondergaande zon

afscheiden zijn reeds lang
diep gekerfd
in scheuren van mijn hart

en in struiken
rekken zich godsaanbidders uit
verslinden hun eigen liedjes

jouw stappen
komen steeds dichterbij
laten stenen bloeien
*********************
sunset 17-01-2018




het droeve gisteren

in diepe kerkers
verstopte woorden
verloren in zwijgen,
verdrongen, vergeten

nu dwaal ik
tastend, zoekend
door het droeve gisteren

kraaien krassen,
hakken uit rotswanden
versteende tranen
die nog altijd
op verlossing wachten
*********************
sunset 18-01-2018


het volmaakte stilleven

op het einde bereikt wanorde het perfecte
lost spraak op in muziek van de wind
en ontvouwt chaos zijn schoonheid

tussen geëvolueerde wervelstormen
wordt de wereld samengeperst in één enkel beeld
water, horizonten, metropolen staan stil

het volmaakte stilleven
 *********************
sunset 18-01-2018


ik heb op wonderen gewacht,
kreeg enkel dromen
- nachten blijven,
afgezien van blauwe rozen,
zwart

iedere stap brengt mij
van ‘t graf naar ‘t graf
en alle dagen
verroesten in het niets
*********************
sunset 19-01-2018


 
altijd al

vang de regenboog
jij verregende ochtend
wek de zon en loop
over alle intense kleuren
misschien zie je dan
de nacht eindelijk onder gaan

[ik verstop me in een koffer
vol met kussen en tranen
en pijnen vanuit mijn jeugd]

jij ziet de stad
en ook mijn straat
en alle verhalen
over liefde en dood
van het leven dat ik leef

ik zeg je dat ik haar lief
ondanks mijn angst
eigen grenzen te overschrijden
lief ik haar
zoals zij wel weet en wist

en dat altijd al
*********************

sunset 19-01-2018



in slaap gewiegd

ik drink gedichten
ook al schrijf ik cola
op mijn winkelbriefje
[wanneer niemand het leest
zal de dag vandaag
geen woorden nodig hebben]

onder mijn schrijfsel
een reactie:
dank je wel;
ik zou je graag
gedrukt in een bundel zien
al heb je nog wel
een hele winter tijd
en al zijn
de meeste van je verzen
ergens wel zwoel

later lig ik in mijn bed
te luisteren naar
het tikken van regen
tegen ruiten
het eentonige gefluister
wiegt me in slaap
*********************
sunset 20-01-2018


Erzgebirge, december 2017 (uit: vroeger)

sneeuw ligt op takken, weiden en akkers
men zegt dat je hem zelfs kunt ruiken
- ik ruik alleen verdord gras en aarde

gisteren lag hij reeds kniehoog op de grond
op straten, velden en op alle daken
- misschien ligt mijn vader, broer er wel onder

zelf zie ik af van lange wandelingen
houd mijn op tussen kamer en café
en drink daar gloeiend hete Glühwein

door ’t raam kijk ik naar vallende vlokken
blijf in contact met de sneeuw
ontwaak er morgenochtend in
*********************
sunset 20-01-2018


en oevers zich verenen

Ik ben jou
op jouw wiel gepind
waarmee jij
kleinste rondjes trekt

de schaduw draagt
mij in ‘t geheim
en uit de stilte
groeien wij

tot aan de rand
waar zich mijn zijde
scheurt
en oevers zich verenen
*********************
sunset 21-01-2018



waarop ik dans

jouw pad neem ik
in mijn geheugen op
donkere weiden
liggen achter ons

ik hoor gefluisterd woorden, zacht
als is ‘t een heel vaag spoor
waarop ik dans
in ‘t eeuwige vergeten
*********************
sunset 21-01-2018


begrepen heb ik het nooit [uit: vroeger]

zacht wenen mijn stappen
en plots sta ik voor het huis

vanuit de staldeur
praat een mij onbekende man
en de altijd maar zwangere vrouw
sleept zich door de tuin

de maan staat heel dicht bij mij
[als te vroeg groot geworden kind
plukte ik ’s avonds sterren
en ontwaakte in liefdeloze dagen
- begrepen heb ik het nooit]
*********************
sunset 22-01-2018


voor de krassen op mijn ziel

neem mijn vingers
in de mond
schud sterren
niet van mijn schouders
laat langzaam aarde
tussen mijn tenen
heel warm worden

onder de rand
van mijn vingernagels
ontstaan nieuwe dagen
liefdevol gevoel
balsem voor alle krassen

op mijn ziel
*********************
sunset 22-01-2018



geworteld in eeuwig verlangen

met jou overvloeien in het niets
omgeven door sluiers van de nacht

uit het diepste van onze liefde
krachtbronnen scheppen

in harmonie met onze harten
de naderende dag tegemoet treden

geworteld in dat eeuwig verlangen
naar het land van onze dromen
*********************
sunset 23-01-2018



soms verlies ik grip

verwisseld zijn
dag en nacht
vogel en worm
schaduw en licht
vreugde en kwel

een scherpe pijn
snijdt mijn mateloze
ziel in repen
en vlecht daarmee
een kleverig net

ik ben verstrikt
in mijn eigen
filigrane draden
omringd door
zwervende splinters tijd

en ik, ik kan
hen niet grijpen
*********************
sunset 23-01-2018

 

starend over de zee

zand, bleek
fijngewreven rauw
liggend voor ogen

jij, breekbaar, grauw
als mond de kern
paarlemoer

eindeloze verten
wit wiegend golvenland
in schuimgetijden

blauwalgen stil
vollemaan glijdende reis
dolfijnens nachtgezang

diepzeeduikers droom
zeeschuimgezichten
lachruimtes in ‘t licht
*********************

sunset 24-01-2018


en ik leef mij

verwonderd kruipt
de ochtend uit de nacht
gisteren zijn hemel
een grijs wateroppervlak

ik lief ’t totale
ook dat wat mij verdriet
en ‘k zie
het mooie naast het vale

een koude wind
trekt mij vast aan zijn borst
verstrooit de dag
in schemer van de avond

en ziltig rollen
golven af en aan
het water sluipt stil nader
likt reeds aan tenen van de duinen

en ik leef mij
*********************
sunset 24-01-2018


wij hunkeren hongerig elkaar

bed-afwaarts sluipt de diepe liefde
dons prikkelt als overmoedige bijen
die na het overwinteren hun pels
glanzend wrijven, verstoppertje spelen
in verhitte lendenen

snel , snel, nooit wordt het bloed heter

onweerstaanbaar vlinderend fladderen
beweegt wild onder de lakens
mijn vlees wordt zwak
het kloppen van mijn razend hart
verdrijft de ochtendlijke stilte
zweet schrijft zich op onze blote huid
als zonnemelk op ‘t hete vel

sluit deuren en vensters
steek kaarsen aan
en plaats hen langs jouw ontwaken
lakens-vochtige duiven vliegen uit
laten insectenlansen steken

en wij, wij hunkeren hongerig elkaar
*********************
sunset 25-01-2018

 
 

dode ogen

in vluchtende ogen-
blikken spiegelen de lichten
van een stad in een fakkelend verlangen
naar thuiskomen

bossen irissen, glasparels-blauw
drijven wenend tussen hallucinaties
van slapeloze vissen
- of misschien ook wel niet

enkele druppels licht
wisselen warmte af
met bitterkoude plekken
in een brede stroom

op de oever, hoge huizen
met in heldere vensterkaders
dode ogen van bewoners
*********************
sunset 25-01-2018




nog steeds kan ik niet slapen

mijn avondlijk gezicht
stal ik uit in ‘t raam
en voor de maan
een waterschaal ernaast
er ruizelt sneeuw
over mijn naakte huid
en wolken komen, gaan

‘k kan naar beneden kijken
tot in het park, rechtop en zwijgend
staan de donkere stammen
van de naamloze bomen
en op de paden blinken
stenen, kiezel en dies meer
of liggen hier misschien
tig dromen al begraven

het is diep in de nacht
en ‘k kan nog steeds niet slapen
*********************
sunset 26-01-2018


 
 


hoe ik je fantaseer lief, nog steeds

stil zing jij jouw lied
tegen de stenen
en ‘t echoot mij
in mijn oren;
een pauwenoog
danst blootvoets
liefdesvluchten,
verspilt geen tijd

honden wekken
ons met hun geblaf
zij dulden nooit
‘t gelach van
vuurvliegjes
in warm-koude nacht

en in de geur
van een nimmer
geplante jasmijn
waait mijn fantasie
in lokkende wolken
wandelt met hen mee
naar nieuwe horizonten
vertelt daar ons verhaal

de golven delen het
met zeeanemonen
die het verder doorgeven
aan de eerste zwaluwen;
zwevend in ’t ochtendrood
verkonden zij ons lied

en aan jouw lijf
kleven verstolen
zachte tinten:
rozenrood op lippen
droomstof aan voeten
en doorheen je haar
vlecht zich het tedere
van een blauwdistel

lief, ik heb je zo lief
********************* 
sunset 26-01-2018


nog is het niet lente

in nachten waar maanlicht
tussen donkere twijgen
bizarre patronen tekent
met op de grond een deken
warm-houdende bladeren

is er nog geen vermoeden
van lente, van nieuwe sappen,
breken onder schoenen
broze takjes als knoken:
voedsel voor het komende

ik moet mij zetten, rusten
om mij voor te bereiden
op het bruisende leven
dat mij, onvermijdelijk
weldra weer zal overspoelen
*********************
sunset 27-01-2018



steentjes rollen
bergen af in rivieren

stroomafwaarts
blijven zij in koele
schaduw liggen

rusten zich uit

opgeraapt en in
de mond gestoken
smaken zij soms zoet
*********************
sunset 28-01-2018
 



stel het je voor

mijn schetsen tijdens dode uren
zinloze anagrammen van jouw naam
lettervolgend aan elkaar geregen
als is het een test
maken namiddaglicht af
kappen de tijd in twee

stel het je voor:
ik, papier tussen mijn vingers
bij het bladeren de bewegingen
van mijn handen
van mijn lijf
met de jouwe als as

versies van jou
pasen bij geen enkel beeld
van leven dat door vingers glijdt
onze lijven simpel beeld
dat uiteindelijk
geen beeld meer is

enkel slechts wij
*********************
sunset 31-01-2018




minder dan een handvol

uiteindelijk wordt het geleefde
in ’t vuur stof dat omhoog wervelt;
daarom: laat de warmte van jouw lach
bij mij en als cascaden stromen
in mijn hart

en laat jouw kus bij mij
die als een aardbeving
mijn hart door elkaar schudt
maar ook jou strelende handen
liefdevol warm in de mijne

laat het zachte van jouw woorden bij mij
en aan je bevende lippen leven ontspruiten;
jouw blik, jouw vuur, onverklaarbaar
jouw regen in stromen,
laat dit alles als brandmerk bij mij

en wanneer jouw ogen zich ’s nachts sluiten
begrijp ik
bij elke wimperslag:
leven zonder hartstocht
is nog minder dan een handvol
*********************
sunset 31-01-2018




 




.