tijd van het vergeten

diep onder de wouden
zal ik ze vinden
de sporen van eerste vormloze ideeën
en het zich wenden en keren ervan
opdat er ruimtes ontstaan
voor gedichten die ik kan vangen
zonder dat ik juist weet
waar zij vandaan komen
en of zij van mij zijn
wanneer zij mij passeren

ikzelf voel me soms ook een gedicht
omgeven door slaap
en ondanks een trouwhartige
vluchtige substantie
weet ik hen ’s ochtends nog
versta hen zonder hen te begrijpen
ver voorbij mijn denken
ook al sterven zij soms uit
net zoals ik ook zal verdwijnen
in de tijd van het vergeten
*********************
sunset 01-07-2020


als grenzen vervagen

waar wij extase ontdekken
reizend aan het oppervlak van de ander
hijgen wij door dalen en valleien
ontdekken toppen en heuvels
in detail van het nog verborgene

rusten  uit voor een volgende klim
die vervulling belooft en een vloed
stromen laat in getijden van de maan

als grenzen vervagen  
dring ik dieper in je beloftevolle krater
wijl jouw lust door handen bediend wordt
jij je rekt en strekt en drijft
in golven van een opstijgende stroom
*********************
sunset 01-07-2020


Mijn eerste keer Venetië

ik was éénenveertig jaar toen ik de eerste keer over de Rhialto-brug ging. Toen, herinner ik mij nu, waren er ook al veel toeristen, maar niet zoveel Japanners, niet zoveel in elkaar versmolten gezichten in groepen die slechts camera’s of reisleiders voor hun neus hadden. Per familie één camera. En altijd de duim bereid op de afsluitknop. Men draaide zich, men schoot foto’s. En altijd had men reserverolletjes bij.
Er werd druk overlegt welke compositie de beste was: de piazza San Marco, de duiven, de mensen die, één hand aan hun zonnehoed, naar de daken keken.
Ik keek niet naar de daken maar naar wat donker haar en witte kleding op licht gebruinde huid. Omdat ik met haar, mijn lief, de brug was opgegaan en zij enkele treden hoger stond terwijl zij beslist niet daaraan dacht hoe verliefd ik wel op haar was.
Zij stond simpelweg daar met haar blote nek en haar donker haar dat zich goed voelde onder de zon en straalde alsof iemand er glinsters over gestrooid had.
Dat moment toen heeft zich bij mij voor altijd ingeprent. Want waar ik ook was, altijd zocht ik weer naar die glinstering op haar haar onder een zon. Of ik nu op vakantie was of gewoonweg thuis, mijn handen werden er als magneten naar toe getrokken. En slechts op het allerlaatste moment realiseerde ik mij dat je zoiets niet hoort te doen: Haren met je vingers in het openbaar betasten, intens strelen
Waarom eigenlijk? Waarom zou men zich moeten inhouden omdat anderen dat leuk vinden. Want misschien sterft men dan wel zonder dat men zichzelf leuk gevonden heeft.
*********************
sunset 01-07-2020


jouw bloeiende mond

ik was mezelf in dood en leven
en het is smerig, laat me tranen
die zich diep bij mij inslijpen

naakt verkies ik schaduwen
en hang mijn huid daar
waar zwarte vlinders mij
als bruidegom kiezen

kom nog wat dichterbij
want mijn voeten zijn wond gelopen
en mij houdt hier anders niets
dan enkel jouw bloeiende mond
*********************
sunset 02-06-2020


onopgemerkt

op sommige dagen
ligt mijn lijf zwaar
in schaduw van
zijn eigen naam
tot hij door het licht
verschrikkelijk lees-
baar gesneden
in lettergrepen
gedeeld wordt
ik mij terug sleep
in het woud en hoop
dat mij misschien
een boom verslindt
waarvan de wortels
ononderbroken
gedichten schrijven

’s avond in mijn dag-
boek blijf ik steeds
onopgemerkt
*********************
sunset 02-07-2020


alsof er nooit tevoren

met jou in hete lava verbranden
wanneer jouw vulkaan uitbreekt
zich de volgende eruptie al aankondigt

in elkaar verstrengeld
verstikken in diepten van wellust
in een steeds weer op en neer
het stijgen van de vloed ondergaan

een vage spleet tussen jouw oksels
wanneer lava stroomt
en ik in jouw armen uitgeput rust

alsof er nooit tevoren
een andere man noch vrouw bestonden
*********************
sunset 02-07-2020


wij laten ons dragen

zetten wij ons bij een kampvuur
waar wij ons laten dragen
naar hen die verhalen vertellen

mij verveelt het niet om uit jullie bekers te drinken
en te zien hoe oud jullie nog kunnen worden
als generatie van vaandel- en fakkeldragers

zwaluwen cirkelen boven vrije hoofden
en ondanks alle regels verbindt liefde toch alle harten
wijl ik langzaam verander in een witte duif

eentje zoals wij die ooit in de lucht wierpen
*********************
sunset 03-07-2020


’s avonds op ons dakterras

ik kijk door takken van wat bomen
de spitse kerktoren is, door dansende lichtstipjes
overtrokken alsof het schimmel is
en onder een door glanzende sluiers bedekte hemel
zijn slechts hier en daar de sterren zichtbaar;
nog geurt het vers gemaaide gras
verspreidt het oude hout een regengeur
’t ruikt niet naar zout noch naar moeras

ik fladder in haar buik als vlinder
zo als zij daar nu staat, haar armen wijd gespreid
vergeet zij alles behalve het gevoel van hout
onder haar blote voeten en ook het strelen van de wind
in vage schaduw van een heldere warme maan;
stil ruisen bomen alsof zij enkel zijn getekend
en lucht hen wil omarmen, naar boven dragen
tot midden in een lichtend pad van manestraal

die tot beneden op de aarde reikt
*********************
sunset 03-07-2020


laat ons samen vliegen, liefste

het zijn de toevalligheden die ons bij elkaar brengen
de altijd weer dezelfde dagelijkse vergissingen;
dát zijn wij in al onze momenten van aankomen in
en weggaan uit twee uitkomsten die nog niet bestaan
- jouw gemis is ook het mijne en ik zou je misschien
nooit ontmoet hebben of misschien wel telkens weer

[zwaluwen vliegen bedachtzaam hun vluchten door de tijd]

vanaf de dag dat wij ons voor het eerst zagen
was het die lange, laatste blik waardoor wij bleven
op het perron, de luchthaven en ook in de ochtenden
bij het ontwaken wanneer jij je ogen dichtknijpt
als ik het doe, moet jij er hard om lachen
al zou ik heel mijn leven loslaten, zou ik je nog altijd hebben

[laat ons samen met de zwaluwen vliegen, liefste]

normaal vereent mensen het onherroepelijk weten
van ergens in liefde aangekomen te zijn en te blijven
al is dat meestal niet in rust maar eerder in haast
want niet het blijven maar wel het samen gaan
is de ware tover in dit leven
want hoe kan men het voorbijgaande ooit veroordelen

in een avondrood wordt alles intiem belicht
zelfs elke nostalgische vergissing
*********************
sunset 04-07-2020


om ons heen

achter je geloken wimpers
aan oevers van nachtelijke wateren
klinkt hees een teder fluisteren

zacht-rood zwemt wijn
in bloesemkelken van zinnen
kussen branden op de huid

met elke golvenslag
loopt het zout
stroomafwaarts van de adem

en om ons heen
als door paarlemoeren hand gestrooid
laatste sterren in ochtendrood
*********************
sunset 04-07-2020


niet alles is symbolisch

de zee ligt roerloos stil
en waar de wereld zwijgt
kijken mensen over water
hun denken vrij

vullen zij ruimte en verte
als pauze voor een wereld
waarin de tijd blijft stilstaan
slechts één seconde lang

zwemt traag een witte zwaan
heel langzaam naderbij
valt plotseling in slaap

niet alles is symbolisch
*********************
sunset 05-07-2020


en in jouw adem

ik vlij me in de ochtend
bouw mij een bed
uit zonnestralen
en liedjes van
de  nachtegalen

de rode hemel
is met kersen
vol gehangen

maar in jouw adem
woont mijn dag
*********************
sunset 05-07-2020


de tranen
in schaduw
van  weiden
het waren

jaren van
liefde als
lettergrepen
dicht en nabij

en ik die
benoemde
jouw adem
verzonk

in dat wat
geweest en
ergens begon
als een lente
*********************
sunset 06-07-2020


in graven druppelen vijvers

geen idee hoe men
een muur beschildert
wanneer de hemel
dagenlang huilt
het valluik naar de zomer
potdicht lijkt te zijn
soms klop ik op de deur
en wacht tot ik de wind
hoor fluiten over het einde

roestige reuzen slapen
in verlaten straten
en op rode daken
zitten acht raven:
rozen uit ijzer
bloemen uit ijs
tuinen dicht gelegd
met vierkante tegels

en hoe ik bevries
als ster in een winter
waarop ik sta te staren
hoe koud ik het heb
in lentes waarin ik sterf

in graven druppelen vijver
door handen van herders
brullen papieren leeuwen;
zomers lang zaait de dichter
en ’s nachts drinkt een fee
bekers vol bonte tranen
tot groene eiken
uit de zon stappen
waarachter regen hinkt

zelf ga ik daarheen terug
waar elke ochtend
het leven begint
*********************
sunset 06-07-2020


enkel maar die droom

wat ik zie
achter vensters
van dromen
nachtslapend denken
over vroeger
toen alles anders was

vroeger is voorbij
nu is de tijd
waarin dromen
dagen verlevendigen
en regen doorstaan
lachend en vrij

want alles wat blijft
is enkel maar die droom
*********************
sunset 07-07-2020


wat echter
als nacht
dagen drinkt
tot op de bodem

waaruit putten
wanneer lege woorden
slechts paden zomen

en elke stap
mij enkel wat as
voor de voeten waait
*********************
sunset 07-07-2020


hoeveel ik van je hou

dichten wil ik jou
je voor altijd in mijn hart schrijven
en ook in de hele wereld
overal om mij heen
opdat ik je lezen kan
telkens wanneer ik maar wil

gedichten schrijf ik mezelf
over mijn geluk,
verbaas me telkens weer
over hun verwoording
alsof ik het reeds wist,
het geen wonder is
dat wij elkaar lieven

mijn woorden zijn als een zomerwind
warm van  liefde
die ik jou onophoudelijk wil dichten
opdat jij mij altijd vindt,
steeds opnieuw kunt lezen
hoeveel ik van je hou
*********************
sunset 08-07-2020


soms is ’t gemoed grijs [als de dag]

ontwaken begint
met gedachten over gisteren,
morgen en vandaag;
als onwelkome gasten
zitten zij in mijn hoofd

voor het open raam
vind ik ook geen hoop
wind blaast bladeren van bomen
werpt hen gebroken neer

het donker troost niet meer
zwaar en droef
schrijdt de nacht voort
en langzaam wordt het licht

maar niet in mij
*********************
sunset 08-07-2020


enkel met jou

dromende ochtend
als ik de zomer kus
overweldigd word
door haar zoetheid

wanneer de hemel
blauw open breekt
smaakt de dag
naar rijke oogst
drink ik het geluk
met volle teugen

in elke bocht van de weg
een verwonderd verbazen
over alles wat leeft
en rondom mij bloeit

dit alles vervult me
met diep verlangen
dat enkel met jou
het leven ontwaakt
*********************
sunset 09-07-2020


een onuitgesproken woord

taal draag ik met me mee
als een vat vol uitstervende echo’s
gevuld met tweedracht
daag ik de wereld uit
waaruit zij geboren werd

ik ben het onuitgesproken woord

elke lettergreep is mij een vuurteken
wanneer alles op zijn einde gaat
word ik simpelweg stof
een vage schaduw in een herinnering
van hen die mij willen kennen;

nog
*********************
sunset 09-07-2020


vast in onze handen

julikoelte, zacht geblazen
over klimop en struik-
bomenkoepels
vochtig glanzende parel-
draden gesponnen
door feeënhanden
betokkeld door
achtbenige droomvangers
als snaren van gitaren
myriaden magische klanken
waarin fonkelend het licht breekt
- geen val voor jou of mij

jij, ik houden onze levens
vast in onze handen
*********************
sunset 10-07-2020


letter na letter

wanneer wij ons willen lieven
moeten wij snel zijn
sneller dan wij ooit dachten
want zelfs het uur
waarin een zwaan
zijn hals in overgave buigt
verglijdt tergend traag
in het vroege ochtendlicht

letter na letter
openen zich jouw armen
tot aan het verste punt
van onze hartstocht
in het diepe van jouw ogen
zwemt tederheid
die het zuchten van de nacht raakt

misschien proberen wij
het leven in het zwevend licht
proberen de toppen ervan
maar ook alle afgronden
van ons totale zijn
tot jouw ogen zich, uitgeput,
zich met slaap vullen
en een zachte warme wind
al het onafgemaakte beschermt

hoe vol van geheimen toch, de toekomst,
waarnaar wij intens verlangen
*********************
sunset 10-07-2020


drijf mij
neem me
adem mij
in jou
wil ik

onzichtbaar
in de zee
en meer
voren op het strand
zoals eens

wij zwelgen
in modder
woelend
door golven
adem mij uit

zeewind, windzee
zijn wij
een bevend lijf
stekende wesp
vloed-etende

lust
*********************
sunset 10-07-2020


enkel liefde

jouw woorden zijn klank, zeg jij mij,
en kust mij noten en golven in mijn lijf
en wanneer ik spreek, trommel jij zacht
met je vingers op mijn huid
jouw handen vluchten naar mij

ik ben de stem en jij bent mij muziek
zo groeien wij samen tot een melodie
met elke zachte vingerdruk verbonden
verliezen wij ons, al vinden wij ons weer
sparen wij ins niet en geven ons
in het scheppen van enkel die liefde

die heel de wereld omvat
*********************
sunset 11-07-2020


tijdloos het groeien

een traag woord
naar de toekomst
schrijven, lezen
en zeggen
dat het moed kost
om over velden te vliegen
met de hemel in je hand
en in je blik twijgen
met bloeiende beloftes

tijdloos het groeien
en het ademen
tussen de zinnen
*********************
sunset 12-07-2020


vang ik mij met een vlindernet

in de ochtendschemer
zing ik op Donaukusten
schepen naderbij

het bonte gewemel
op de cruiseboten
betovert mij

ik schrik hen echter af
en zij nemen mij niet mee
naar de Zwarte zee

daarom zet ik
mijn woordentent
op in de woestijn

links en rechts
springen kamelen
schrikachtig weg
*********************
sunset 12-07-2020


toch nog wat regen

een middagzon
legt haar regenboog
in mijn oog

door de stortregen licht
stromen gouden banen
over de tafel

de rolgordijnen
heb ik neergelaten
en vastgesnoerd

aan sporendronken bomen
leunen stekelige
weelderig bloeiende rozen

vuurvonkjes worden
vanaf onze kristallen glazen
de hemel in gegooid

de wijn in de karaffen
beeft onder eerste donderslagen
aan het begin van de avond

hemelsluizen openen zich
*********************
sunset 12-07-2020


al leef ik reeds in haar

ten gunste van het verdeelde
beeldvergiftigingen tegenhouden
of uit onze genen spoelen
zonder derden te schaden

[zonder omgevingslucht
is het uitademen dodelijk]

hurkend omruilen zonder huilen
wil de derde de slimste zijn
in plaats van de beschuldigde
wanneer de tekst wordt geopend
elke terugkeer niet meer mogelijk is

zonder hoofdletters geschreven
zijn woorden op hun best
bewaren in hun midden de essentie
waardoor zij van huis tot huis gaan
al blijven vensters en deuren dicht

de toekomst wendt zich mij toe
ook al leef ik reeds in haar
*********************
sunset 13-07-2020


Srebrenica

toen waren er namen
en zwangere woorden in de ruimte
geuren groeiden door de huid

wat zich met elkaar verbond
torende zich tot wolken
en het begon te regenen
op het onuitspreekbare

dat gevoel heette
en grijpbaar werd
een naam kreeg
en ook een woord

dat zich over het leven legde
zich spiegelde in afgronden
en tussen het grijpbare
schraal werd, bedrieglijk

en de huid scheurde open
het bloed stroomde
tussen al die woorden
de namen vervaagden
verdwenen in het niets
*********************
sunset 13-07-2020


voor Erich [Uit: vroeger]

een nachtelijk hoesten
dringt door alle muren
stopt voor de bedstee
waarin wij slapen

nog steeds kind [of weer]
met glazige ogen
als die van een beer
die wij tegen ons hart drukken
in een angst voor het wurgend duister
ook al kan niemand
dat begrijpen noch verstaan

doorheen de dag
hebben wij steentjes verzameld
beneden aan het beekje
en in de weiden
witte veertjes van vogels

en nu dit constant hoesten
die ons in de nacht luisteren laat
en tastend naar hand zoeken
onder het dekbed
slechts veren en stenen vinden

waar ben je en op welke boot drijf je
stroomafwaarts met een bonte knikker
stevig in je vuistjes gekneld

meer heb je niet bij je
wanneer je ergens aan land gaat
om het grote onbekende
door je lieftallige onschuld
jouw vrede te brengen
*********************
sunset 14-07-2020


naar vredevolle overgave

en hoe de dag zich in mij stort
als nachten zich ontbladeren
voor jou en voor jouw blik
die heel diep in mijn dringt
en mij totaal ontwapent

geen laken nog zo dicht gesponnen
uit tedere zachte liefdeswoorden
weerstaat het sidderende
dat uit jouw handen valt
en lustvol zich in hitte koestert

geen droom ben jij wanneer jij
huidnabij verlangend bij me ligt
al fluistert reeds het eerste licht
een zoet ontwaken mij in ’t oor
wijl nog mijn adem zich

naar vredevolle overgave vecht
*********************
sunset 14-07-2020


Ik wil de hemel plukken

[de waarheid bestaat niet
naast elke levende boom
wordt een leugen geplant]

tochtig mijn huis
waar vensters niet sluiten
de wind vrij spel heeft
en mijn dromen met zich meeneemt

daar leunt nog een ladder tegen een boom
die ik vergat in te graven
opdat hij wortelt in het nieuwe jaar

en toch wil ik de hemel plukken
bewaren zoals fruit in glas
er aan ruiken en proeven
of de sterren zoet smaken

daarna keer ik op mijn schreden terug
om naar de wind te luisteren
al weet ik al lang dat ik hem nooit vangen kan

edoch wel al mijn dromen
die ik vast hou, soms, achter
mijn open ogen
*********************
sunset 15-07-2020


als ik jou lees
weerklinkt muziek in mij
jij speelt mij oude
bijna vergeten tonen
heel dicht  tot mij
wendt zich jouw innerlijk
wanneer ik je omarm

in het boek van jouw liefde
beschrijf ik mijn hele zijn
*********************
sunset 15-07-2020