de zon-dag op mijn gezicht


jij bent de zon in mijn herfst
gaat blootvoets over mijn gezicht
klautert met mij naar de sterren

de hemel blijft ons een woning
en ik lach meer dan dat de zomers
uren hebben; schrijf jou zoete verzen

voor winters zonder ijs
opdat zij ons voldoende warmen
vermenigvuldigt liefde zich

laat haar vruchten vallen in mijn handen
rijpen in het licht van de ochtend
op mijn gezicht straalt een zon-dag

zelfs wanneer het regent
**********
sunset 01-07-2017



waarde van liefde

de liefde heeft slechts waarde
in haar moeite zich te hangen
aan de ander

aan het kruis der rechtvaardigen
zonder dewelke niets bestaat
is zij gewoon, simpelweg

als wordende in het oeverloze
laat zij niet met zich sollen
vanaf de eerste ademtocht

zo diep haar schreeuw van verlangen
in een ieder van ons
vanaf het allereerste begin
**********
sunset 01-07-2017



zij verstrooien zich snel

het wit blad papier
beeft onder mijn hand
een smal strookje krant, onbedrukt

ik vis naar beelden van mijn dromen
zoek de woorden
maar vind hen niet

zij verstrooien zich snel
omhoog gewerveld als stofwolken
drijven zij ver van mij vandaan

ik veeg mij over mijn voorhoofd
en gloei nog steeds
**********
sunset 02-07-2017



het wordt zomer

bruggen zwemmen in waterplassen
ik dompel mijn handen in hun spiegels
voel jouw vingertopjes

onder stille zolen
zucht de aarde in haar slaap
draag ik jouw adem naar de ochtend

lichtdronken, met rozenblaadjes in mijn haar
voel ik de warmte van jouw borst
dein mee op de golfslag van je hart

ergens valt een ster
zijn helder licht verscheurt de donkere hemel
traag zoen ik je lippen

het wordt zomer, hoe dan ook
 **********
sunset 02-07-2017


liggend in ebbenhuid

wij verliezen ons in de tijd
bladeren door vergeelde fotoalbums
en jij, twee vingers op mijn lippen
legt woorden tussen de bladzijden

tot de plank volledig leeg
boeken verloren op de grond liggen
en wachten op het verslindend vuur

altijd, zeg jij
en ‘t maakt blij dat beelden mij warmen
ik in ebbenhuid lig
tot het licht als honing
traag door de ramen druppelt
**********
sunset 03-07-2017



mijn hart klopt niet meer
 
[toen ik het vaststelde
trokken juist grasvogels
over verdorde velden
en ik dacht hoe plots
de weg veel zwaarder liep]

de wind in onze haren,
voel ik hoe jouw hand
traag uit de mijne glijdt
hoe jij op je knieën valt
leegte zich ijlings
om mijn vingers windt

ik grijp het pad voor ons
stoot het als een speer
in het hemelgewelf,
stervende wolkenbuiken
en vleermuizen

leg mijn woorden zacht
tegen je oor, mijn lippen
aan de pols van je slaap
tot het tonen worden
jij ze in jou stromen laat
huid- en bloedafwaarts

ik zie hen vallen
door jouw armen
en je handen
willen geen mond
geen handen meer zijn

mijn hart klopt niet meer
wanneer jouw hoofd
niet op mijn schouders ligt
**********
sunset 03-07-2017



zo vertrouwd

elke avond
toont jouw gezicht
verstrooide rimpels
wanneer je lacht
schaduwen op jouw wangen
over de dag vertellen
serene rust met de zon
in jouw stem verzinkt
het warme van je armen
de nacht draagt
en ook de wereld
die jij liefdevol
over ons heen legt
**********
sunset 04-07-2017

 


lief, hoe heb ik jou lief

blij ben ik
om de helderheid van vertrouwde muren
om de pluisjes van de bedsprei
die ons telkens weer liefdevol omarmt

jouw witte op en neer rijzende borst
steekt fel af tegen mijn huid
en ik adem plagend in jouw haar
glimlach wanneer ik naar je kijk

[ wij verschuilen ons
in het duister van de nacht
storten hongerige monden op elkaar
tot lettergrepen uit de lucht vallen
waarvan echo’s ons naar beneden trekken
heel ons zijn rilt en beeft -

over ons is er geen hemel
enkel een spiegelglad plafond
dat ik in jouw ogen weerkaatst zie
en liefdevol fluister ik jouw naam
als ik op jouw huid kleef]

op lege plaatsen hang ik
jouw gezicht, zoek het raam
en luister naar het vertragend
bonzen van mijn hart
waaraan ik mij overgeef
in een bodemloos verlangen naar jou

lief, hoe heb ik jou lief
**********
sunset 04-07-2017



Sarah, 04-07

tussen gisteren en morgen
de uren gevouwen
waarin ik woordjes druppel
en het ademen
het stille ademen
van de nieuwe generatie

vandaag wandel ik in licht
dat zich rond mij legt
en bleker en bleker
worden de nachten
en alles daartussen
is het onbelangrijke van tijd

[na die laatste donkere nacht
vluchtte het verwachten
bloeide het licht op
en zong ik jouw naam:
Sarah!]
**********
sunset 04-07-2017



verder dan ik ooit kan roepen

niets op ’t wit papier
schrijf ik mijn rijmverzen
vat in woorden mijn lief

zoals die wolk daarboven
zacht drijvend
zend ik je mijn intens voelen
waarop ik bouw

[alles straalt uit een midden:
aarde verstrooit in het heelal
als schepen die verten komen
omarmen zich verliefden

maken hun sponde op
verlangen zich niet weg
maar naar elkaar
ongelukkig gelukkig verblijven zij

onder en tussen hemel en aarde]
veel verder dan ik ooit kan roepen
ik hou van jou
ben jij mij herberg
**********
sunset 06-07-2017



verlangen (uit: gisteren)

onder de deurmat
ligt een sleutel

in jouw hand
opent hij de deur
achter verzegelde poorten
ook mijn hart

neem hem
wanneer je wilt
is hij van jou

draai je hem in ’t slot
draagt het geluid
van knarsende scharnieren
jou over de dorpel

naar mij
**********
sunset 06-07-2017



eros die de weg bereidt

rood bedekt heel snel jouw wangen
als ik jou mijn lichaam schenk
weg de pijnen en het bangen
eros die de weg bereidt

armen die jou vast omvatten
zoenen vol van tederheid
alsof zeeën golven brengen
zijn ’t geen tranen die benatten

diep verzonken in een lust
’t rillend beven op je huid
is ’t mijn man-zijn die jou kust
tot jij in mijn liefde smelt
**********
sunset 07-07-2017



stromen vluchtelingen

op golven
van zeeën
reist  angst

het zoeken
naar vrede
vrijheid, geluk

maar waar
te vinden
deze wereld

ergens
nergens
overal

liefdesmoe
**********
sunset 07-07-2017



ben jij mij vrouw

doorheen de spiegel waar, liefste
jij je ziet, omvat ik stil jouw sterrenglans
houd hem voor eeuwig in mijn hart

hoe meer ik weet van treurnis die jou diep beweegt
bewonder ik wat jij daarachter stil verbergt
jouw bevend zijn - wordt stiller

vijver die jij me bent, het eiland dat in avondzon
als was ’t van stralend goud
intens fel gloeit en waarin ik mij verdrink

laat jou in ’t licht van sterren zien, bewonderend de stille
ondoorgrondelijke schoonheid jij, liefste,
gehuld in lichte sluiers van de maan

ben jij mij vrouw en ik voor eeuwig man
**********
sunset 08-07-2017



ronde van Frankrijk

de wijn hangt
blauw in weidse
horizon vol van
de gloed van
zomer zonnen-
dol door opge-
stuwde lust

toch telkens
druivenblauw
zwaarmoedig
en verlangend

wie ervan drinkt
is meer dronken
dan van liefde zodat
hij bijna sterft

[en over stoffige
wegen kronkelt
als een slang
de renners-caravaan]
**********
sunset 08-07-2017



in schaduw van mijn wortels

zoet geurt de ochtend
nog zwaar van nacht
vlinders dansen, wespen dollen

geen enkele zonnestraal
houdt hier zijn baan
het hart klopt blije slagen

mijn hoofd: één enkel
zuidelijk denken
in deze stortbui licht

mijn voeten nog gebonden
weemoedig aan de aarde
in schaduw van mijn wortels
**********
sunset 09-07-2017


de laatste voor mij

over mij maan
en onder mij steen
gemalen tot zand
bergen en been

[volkeren in massagraf]

dat ik je lief had
is te lezen
op papier gestanst
in zeeën geplant
in wind geschreven

[wanneer alle lieven]

daar vind je mij
midden in ‘t leven
een knook voor vader
en eentje voor mama

de laatste voor mij
**********
sunset 09-07-2017



een overstromende tijd

heel graag ga ik naar Rome
bouw mij daar een woning
aan de oevers van de Tiber
hang in bomen mijn vleugels
die groen, blauw glanzen
zweef door vage nevels
van deze eeuwige stad

’s nachts keer ik naar huis terug
in de armen van het zachte
witte vlees van mijn liefste
met ogen zo helder klaar
dat ik tot op haar bodem kijk;
de wegen van mijn lippen
doordringen haar diepste zijn

aan de oevers van de stroom
verorber ik mijn buit, lees haar
wijl ik wankel op stenen sta
in een altijd overstromende tijd
**********
sunset 10-07-2017



al wandelend door de natuur

in ’t bos bewegen nauwelijks schaduwen
volhardt het hoge gras
beweegt als een steels zuchten
langs kleine waterstromen

mijn kuiten strelen amper varens
en zolen dwalen over het bedauwde
wat nieuw jong groen en wat klimop
beklimt de stammen

de blik omhoog toont ’t grijze van een hemel
doorheen het blauw en donkergroen
heel achterbaks gefilterd
in schaduw tot aan kromming

toch vloeit het levenbrengend sap
in diepte van de bodem
grijpen wortelen zich stevig vast
baden paddenstoelen in schemer

traag adem ik mij voorwaarts
over paden slingerend naar de einder
**********
sunset 10-07-2017


zilver-parelende regensnoeren

’s avonds dalen dromen op mij neer
glijden langs zilver-parelende regensnoeren
wanneer ik jou een bed maak onder mijn oogleden
rond als het nest van een zwaluw
gevoerd met zachte vlindervleugels

van droom naar droom draag ik je dan
op rusteloze handen
tot jij van mij wegzwemt op tranen geluk
van onder mijn lendenen
over zilver-parelende regensnoeren
**********
sunset 11-07-2017



als donkere vloed
vlijt zich de avond
om jouw lendenen

vogels zingen
hun laatste lied van de dag
in jouw haar

op jouw borsten
nog altijd warm
gloeien late zonnestralen
**********
sunset 11-07-2017



op ’t strand

op ’t mensenlege strand
heb ik me laten gaan
trok met sandalen...
sporen in het zand

‘k liep tussen dijk en golven
die traag het slijk aflikten
onmiskenbaar grijs ’t gezicht
de slapen, rond de ogen

en op het rieten dak
van ’t laatste huis nu achter mij
bijna verdekt door ’t helmgras
zit stil een haan uit blik

gekruist mijn armen, vuisten
tegen mijn borst geklemd
ben ik weer heengegaan
in ’t vallen van de regen
**********
sunset 12-07-2017



in ’t zomerwoud zingen de nachtegalen

in jou leef ik
jouw lijf mijn huis
vanuit jouw ogen...
zie ik lente
rode kastanjes

jij zwemt elke dag
over deze rivier
staat op met de zon
en brengt mij
over elke heuvel

zelf heb ik handen
tien vingers en
voeten die mij dragen
dichter naar jou
om je te omarmen

heel diep kijk ik in jou
en zie ons beiden
achter mijn woorden
leeft jouw roerloos luisteren
naar mijn stem

in hem voel je mijn hart
dat begint te gloeien
wanneer golven lust
mij overspoelen
met jouw liefdesgeur

en in het zomerwoud
zingen de nachtegalen
**********
sunset 12-07-2017



zoen na zoen


ongehinderd doorkruisen wij
wilde wateren, nemen probleemloos
elke waterval

zoen na zoen,
als zoete merkmalen
randen van oevers verloochenen het meer

wat blijft is een sjofele jas
uit zand
en een bed in de duinen

die wil ik dragen
daar wil ik zijn
**********
sunset 14-07-2017



enkel ademend

stil golft de vloed traag naar me toe
brengt mij de diepe stilte

toch  ben ik schreeuw van mosselbanken
het donkerte van slijk
het schuim van eeuwige golven

niet slapend noch wakend
niet voelend noch denkend

enkel slechts ademend
**********
sunset 14-07-2017



hartevuur

kussen, in tijd gegroeid
de dans der lippen
nooit verloren hartevuur
zoekt houvast aan jouw mond
en aan jouw lijf
als eindeloze strand
waarop liefde flaneert

zomerdagen
simpele vlindervleugelslagen
verwijderd van het zuiden
**********
sunset 15-07-2015



’t rijk der hoertjes

kuilen in ‘t wegdek
trappen mij na
terwijl vuile gordijnen
uit grauwe gaten staren
spottend naar mij grijnzen

gestrand  in zwanenzang
van eens jonge zomernachten
haalt zij haar lippenstift
uit haar handtas

groen, geel, rood
kwellen lichten het asfalt
op gebroken hakken
net zoals elke hoop
**********
sunset 15-07-2015



bij elke innige zoen

je mond, half open
vertelt van melk en honing
van een verlangen
al was het maar één druppel
van een rozendauw
die de begeerte vrij laat stromen

zo zien mijn ogen enkel
het purperrood
en ook hoe weelderig, een lust
jouw vrouwelijkheid
die zich mij presenteert
wanneer jouw lippen lokken
als witte puntjes
het weten van jouw ogen

een bittere amandelspoor
verliest zich in het rode zoete
bij elke innige zoen
alsook de smart, immer vermoed,
ligt in een diepe slaap
en jij leeft immer in mijn bloed
**********
sunset 16-07-2015



nachten vervagen

adem van woorden
door mij gebeiteld
in jouw vlees

in vrije val
regent het zonlicht

op onze huid
bloeien de dagen
vervagen de nachten
**********
sunset 16-07-2015



nooit krijg ik genoeg van jou

woelend verlangend in jou
droom ik lindebloesems
wek het bruisend opwellen
dat het zelfs verlegen maakt

in jouw afwezigheid,
die ik dikwijls verzuim,
is enkel ruisende tijd
in jouw opbollend kleed
altijd aanwezig in mij

vlinders in mijn buik
dartelen door het denken
en ik krijg er nooit genoeg van
om onmiddellijk, windsnel
met jou en dit leven
- en ook wel met mij -
dol door de dagen te dwazen
**********
sunset 17-07-2017



instorting van het platteland
(een artikel in het ED)

stil het landschap van
eenzame dreven en
bont gespikkelde bosjes
met vluchtende fazanten
naar waar de avondzon
in ’t bleek gemaaid gras
zich te rusten legt

ergens bukken zich
boerderijen in schaduw
van vermoeide heggen
niemand klopt er meer aan
om taal in woningen te dragen
vensters met maskers te vullen

muren kijken daar naar binnen
waar alles nog zijn plaats kent
edoch geen vleugels heeft
om uit te vliegen
omdat er niemand is die lieft
lacht of weent; er geen woorden zijn
als prachtige wilde bloemen
of weelderige geurende rozen
over brede openstaande poorten

zelfs de zee vergeet
wat hij ons vertellen wil
al raast hij nog van tijd tot tijd
nog over zijn eigen naïviteit
en over rotsige stranden
met ver buiten de schepen
zwart als stille silhouetten
die geluidloos voorbij zeilen
naar waar ik nooit wil zijn
**********
sunset 17-07-2017



een moment eeuwigheid

lichtgrijze wolkenkopjes drijven,
tenger gebeeldhouwd
door de weidse hemel

als sluierende wolken
opgebolde rokken
op ruggen van witte ruiters

uitstervend in de avondzon

over daken
barsten sterren open
in maanheldere nacht

een moment eeuwigheid

snel sluit ik mijn raam
om de onschuld van het kind
in mij te beschermen
 **********
sunset 18-07-2017



mijn eeuwige droom

hoe verrassend het steeds is:
het veelkleurige groen
onder het groen van bomen
bladeren en struiken

en over dat groen
de hemelblauwe zomer;
een bank
waar wandelaars ons verrassen

in de zwoele avond
dansen libellen op het water
een dozijn eendjes in het riet
herinneren zich de warme dag

ik weet:
het groen, dat blauw
die stralende zon
als eeuwige droom in mijn hart
**********
sunset 18-07-2017



nog is mijn kamer koel


bomen, weiden en wolken
gedompeld in warm licht
en ik op een witte bank
onder een gouden regen

tegen het hek geuren klimrozen
en in een bloemperk huppelt een zwaluw
zoekt tussen verwelkte blaadjes
zoals elke avond naar voedsel

het avondlijke rood komt van de overkant
waar eksters op elektriciteitsmasten zitten
muggen in zwermen zich tonen;
vanuit eikengroen klinkt  klagelijk een vogel

nog is het in mijn kamer koel
tot vroeg in ochtend, tussen dag en nacht
de zon weer glorieus ontwaakt
**********
sunset 19-07-2017



liefde staat weerloos

waar lage wolken grijs in hemel hangen
daar roept vadertje dood zijn zwarte kraaien
laat op de lege velden doodshoofden zaaien
en ’t zilte nat stroomt over bleke wangen

sindsdien verdwijnen niet meer duistere nachten
waar ik de schaduwen zie elk licht bedwingen
op maneschijn is het vergeefs een wachten
en zelfs de liefde is gestopt met zingen

de duistere tijd is al reeds lang begonnen
toen gekte in de wereld kwam tot leven
en wie dit alles heeft verzonnen
niemand die er een zinnig antwoord op kan geven

de oorlogsgod waart rond en grijpt meedogenloos  
de mensen, of zij nu grijsaard zijn of kind
de liefde wringt haar handen en staat weerloos
weent luid haar tranen in deze  stormwind
**********
sunset 19-07-2017



zichzelf steeds weer bedriegen

wat opleiding betreft wil zij slechts elite klas
en overdaad: van alles tussen Irish Pub en Sushi snack
ideeën, drugs, dit zonder fout en wel en masse
slechts hangen aan een zijden strik

het lukt haar wonderwel ’t proces te doen verdagen
(zij zaagt aan pumps van d’ andere partij
vergeet hen die hun nek nog uitgestoken hadden)
haar eigen ingewikkeld leven
wordt zo eenvoudiger, vindt zij

’s nachts echter, werkend aan het ingewikkelde
van haar systeem tot op de bodem van de coördinaten
 ‘schot of touw’ spint zij met wonde vingers,
dief van eigen dag,
een wankele levensdraad weer gauw
**********
sunset 20-07-2017



telkens weer

met jou graas ik op weelderige weiden
in ’t diepe hunkeren naar onze huid
ben ik het kind aan jouw volle borsten
zijn wij samen man en vrouw

voor jou wil ik blouses met alleen maar knopen
een handschoen die vingers vermeerdert
zolang jij mijn tong lieft in al jouw holtes
in lust door niemand ons geleerd

zijn onze poriën gulzige monden
hongerend naar meer en steeds maar meer
in waanzinnig geluk door mij gevonden
sterf ik deze dood toch telkens weer

en ’s ochtends als in alle vroegte
ik dronken zwem in ’t warme van jouw vloed
blijf ik met elke vezel in jou verbonden
klopt slechts dit hart alleen maar door jouw bloed
**********
sunset 25-07-2017




jouw mond is mijn oever

het weidse tussen
jouw roomwitte huid
en mijn bruikbare zoenen
verlaten wij nooit
zelfs niets wanneer nacht
het goud van onze lendenen
ontvoert naar uitgedoofde sterren

voor mij geuren jouw handen
naar lavendel en zomerdagen
is jouw mond mijn zachte oever
boren jouw liefdevolle ogen
zich teder in mijn ziel
**********
sunset 25-07-2017



‘t ontwaken van de dag

haar wonder-adem
korenblauw
geheimzinnige toverij
omhoog stijgend
als lucht van de zee
de maan van de avond

verslindende gezangen
over afgronden
het heftig beven
fluisterend
als het stille einde
van de nacht
**********
sunset 26-07-2017



mindere zomerdagen

regenwolken brengen deemsterlicht
zonnebloemen dansen woedend, wild
vermoeide parkbanken herinneren
zich bloeiende gisterendagen

aan stenige grond gelopen
treuren boten in het waterloze
onbekenden in marmer gebeiteld
huichelen onsterfelijkheid

toekomst belooft nog steeds
het lachen van verliefden
onder het bladerdak van bomen
**********
sunset 27-07-2017



juli bijna op zijn einde

sneeuwwitte zeilen ademen de wind
kleuren bevloeien onophoudelijk hemel

heel ver over open zee gespand
wortelt het eeuwig onbegrijpelijk glijden

op de pier begroet je een gemurmel
van water tussen stenen

en ook de onzichtbare erosie
van wegvallende herinneringen
**********
sunset 27-07-2017



herinner jij het je nog

soms is het eenvoudiger
wanneer wij ons
niet verweren tegen de golven
woorden neerleggen
als vage sterren
in schemer van nevel

in stenen muren
openen zich ’s ochtends bloemen
zitten vogels zwijgend
in toppen van bomen
is onze inkt de tranen
van een zomerregen

hoe lang nog schrijf ik verzen
die elkaar al eeuwig kennen
- herinner jij je nog
hoe een wind opstak
de geur van stortbuien
zich door onze gesprekken vlocht

en hoe wij ’s middags gingen schuilen
omdat de dag
veel te vroeg de ogen sloot
om zich te beschermen
tegen een volgende storm
**********
sunset 28-07-2017



omdraaien had gekund

een wind schuift golven
in je mond wuivend riet
een vis kronkelt door jouw ogen
glipt door jouw zwemmershand
vingers als graten
doorploegen de zee

wat volgt
is het intieme bekijken
van de maan
door de voorruit
die beslaat
op onze baan

de zolen van laarzen
wijken uit
in een ultiem gevecht
dat diepe gaten slaat
in de dijk
waarop wij staan

omdraaien had gekund
was daar niet
die eeuwige onmetelijke liefde
**********
sunset 28-07-2017


hoe ‘k aan het leven hecht


hier ben ik
en alles lijkt mij ver
traag slaat mijn hart

in ’t duister
is alles dood
mijn thuis leeg

maar ergens ruist
de levensstroom
en laat mij zingen

jubelen aan het water
wanneer sterren schitteren
en diepe stilte preekt
**********
sunset 29-07-2017



sensueel

mini meteoren
uit onze monden
verschillend
door ons op een bord gespuwd

de mijnen
kaal gelekt
met een heldere ping

rood gestippeld
met een doffe plop
de jouwen

over elkaar heen gebogen
voeren wij ons wederzijds
van mond tot mond

een laatste
heet-gloeiende
kern
**********
sunset 30-07-2017



sporen van mijn leven

wanneer ik je zie
herken ik jou soms niet
ook al bekijk ik
dit mij vertrouwd gezicht;
jouw ogen zijn mij
twee beminde sterren
en je handen
het bed van mijn hart

de lijn van jouw hals
jouw schouders
je warme lendenen
een spel van sierlijk
bewegen en verlangen
in al zijn vergankelijk

en als ik je niet zie
hunker ik je telkens weer
in en ook uit mij
jij, dat  licht
dat mijn borst
maar moeilijk kan houden

net als de vloed
neem jij van mijn strand
al mijn zielenpijn mee
en vervloei ik diep in jou
in dit gezicht, deze  ogen
sporen van mijn leven
**********
sunset 30-07-2017

 

vermoeden van later

verdwenen in sterrenstof
ben ik
ondanks vele lichtjes
die op mij toe snellen
weer verdwijnen
in de verte
zichtbaar in de hemel

verdwenen in feeënstof
in ’t vochtige gras
lig ik
de geur omringt mij
sprietjes overal
als een groen dier
dat mij omarmt

verdwenen in feeënstof
ondanks het tikken van de klok
ben ik tijdloos
heb eeuwen in overvloed
van in elke vroegte
tot laat in iedere nacht
ben ik

iemand helpt me overeind
draagt me
naar ’t centrum van het sterrenstof
zelf ben ik moe, zo moe

hoe goed het voelt
zelf geen enkele stap
te moeten doen
gedragen te worden
als kind dat ik ben
slaap ik in armen
van volledige zekerheid
en tevredenheid

en ben eindelijk thuis
**********
sunset 31-07-2017