leeg nu de ruimte

van uit ‘t gevallen lover
valt treurend mijn blik
in schemerende ochtend
op wenende toppen

leeg nu de ruimte
verblind door mijn tranen
het afscheid van zomer
woordeloze droefheid

donker de aarde
en nergens een akker
waar ogen zich wortelen
bedekt door de sneeuw
*********************
sunset 01-12-2019


Poëziepodium Aan de Slinger


niet het geschreeuw
maar wel het gemurmel
van adem die stokt
zonder te weten
waar vind het lucht

en mijn gekrabbel
dwaalt door de jaren
verzinkt in ‘t verleden
en droomt van het bos
dat bidt tot een god

verstrooit steeds het koren
dat valt in herhaling
net als de raven
die hemel beschrijven
vanaf lege twijgen

bomen fluisteren
bewenen de doden
doorheen ’t Babylonische
klinkt toch zoetgevooisd
jouw zacht-warme stem
*********************
sunset 01-12-2019


podium van Schrijverscollectief Meierij 01-12-2019

de hoofden geteld
16, 17, 18
en mijn hartslagen
76, 77, 78
van het begin tot het einde
en telkens weer opnieuw
tot aan vermoeidheid

en ik begin te leven
in schaduw van gedeelde woorden
zwem in dag-uitwaarts
het gras groeit hoog
en mensen spreken liefde
ook Engels en Russisch
enkel gevoel

in mijn pols klopt het hart
voelbaar
79, 80, 81
en ik voel moeheid
aan het begin van nieuw leven
eerst regen, dan sneeuw
en veel later weer zomer

ik heb zoveel al gekregen
*********************
sunset 02-12-2019


of,

door het grijs-grauwe zwemmen gedichten
of nog beter,
het gaat om het geheel van de gevoelens
die ons hart doorboren
met oorverdovende woorden
de stilte breken,
breken in honderdduizend deelbare stukken

of,

op eenmaal betekenen gewoontes
niets anders dan het bewegen
van afgevallen vleugels in winterse koude
die ons verder laat gaan
en wij spelen ‘kom engel, vlieg,
vlieg zo hoog als je kunt in de hemel’
enz
*********************
sunset 02-12-2019


en jou

de nacht is bijna voorbij
nog slechts enkele dromende klanken
waarbij ik dans, alleen in mijn hoekje

mijn ogen gesloten, wieg ik mij
langzaam in melancholie
dronken passanten waggelen voorbij

eenzaam in mij de blues
in een eeuwig verlangen
ik lief het leven

en jou
*********************
sunset 03-12-2019


enkel een schreeuw verwijderd

verlichte balkons, de koude kruipt op mijn lippen
irriteert flakkerende straatlantarens
jouw adem is vandaag zilverkleurig
schreden knarsen synchroon, het is niet meer ver

uren zijn niet meer te meten, zijn veel te luid
stroomopwaarts zwemmen woorden
ergens is er beslist een lek
lichtschuw hoor ik het fluisteren

de klank van regen
melancholie op daken van de stad
de stilte stroomt en ik, enkel een schreeuw verwijderd
van het nachtelijk zwijgen
*********************
sunset 03-12-2019


’s avonds, in intimiteit van kaarsen
vragen gedachten asiel
ontdoen zich van hun vuile kleren

naakt is mooi

gelukkig vleit mij het duister
*********************
sunset 04-12-2019


een onvolmaakte zonde


elk gedicht is een liefdesgedicht
een deel van affaires, relaties
is soms, en soms niet, communicatie

een gedicht kent enkel woorden
waarin de liefde is, hier en daar
leeft in lijven, op tongen en lippen

in haar voel wordt zij vanzelf
de tekst van een gedicht
een onvolmaakte zonde
*********************
sunset 04-12-2019


heden, verleden en toekomst

waar jouw lijf mij vangt
leg ik mij aan jouw voeten
en liefkoos je huid
’s nachts, tijdens intieme uren
grijp ik de sterren

op bloeiende velden
tussen echo’s van wind en regen
ben jij feest voor mij
en bindt bergen en dalen
beweging en lendenen
zon, wolken en lippen

in deze één-wording
verenigt zich hemel en aarde
licht, vreugde en leed
jij, ik
in volmaakte tijd samengevoegd
als bloesems, bladeren en aarde

zijn kussen heden, verleden en toekomst
in onze eeuwige droom
*********************
sunset 05-12-2019



kijk wie ik ben

[mijn lijf ademt, pompt
en weet niet waarom]

in dromen leven heldere klanken
weerklinkt diep het eeuwig verlangen
wakend beluister ik te wenende dagen

gisteren warm swingend in voorwaarts bewegen
in immer rusteloos vibreren
verdwalen zij doelloos vandaag in de schemer
al hoor ik het zachte reeds zingen in verte

te veel zijn de uren voortijdig gestorven
voordat ik hen werkelijk kon leven
- het kind dat niet zijn mocht
geen stem en geen kracht

maar kijk wie ik ben
door enkel te lieven
jou, en ook mij
die ik eindelijk ken
*********************
sunset 06-12-2019



hoog tijd voor verandering

neonreclame spuwt vraatzuchtig geel
op het voetpad, overwoekert het intieme
de markt groet steels het duister

alles flikkert, toevallig ensceneert
enkel voor jou en mij
al voelt het ongemakkelijk

ergens leeft het nu fout
*********************
sunset 06-12-2019


opstekende wind

wind steekt op
en de nog bijna donkere hemel
werpt mij een helderheid toe
de ochtendschemer

enkele vogels, mussen en raven,
zitten in de bomen
roepen vanuit zwiepende kronen
- de wind steekt immers op -
hun gekrakeel in de aanbrekende dag
die langzaam lichter wordt

de winter sluipt steels door de tuinen
in deze ruimte en tijd
gedragen door de opstekende wind
pikt een sperwer al de zielen op
en draagt hen uit de nacht

traag ontwaken de ogen
*********************
sunset 07-12-2019


de woorden zwijgen

in het innerlijke, verstomd
zwijgen de woorden
enkel nog klank
van hun betekenen
wat met gulzige monden is beloofd
druppelt hoop
in de gaten van ’t leven

al het andere, enkel maar leegte
ver-ebt in ondiepten van het dagelijkse
waaraan gevleide lippen verdorsten
schreeuwen in de harten
met enkel de echo, nog
van het licht van een zomer
of het ontwaken van lente

de dag kleedt zich grijs
*********************
sunset 09-12-2019


steeds weer bezoedeld
groen uitgeslagen
vergiftigd, belogen
hemel en wateren
verkoold en versteend
verbrand en gesmolten
in riolen gerold
spottend bedekt

natuur en de aarde
*********************
sunset 09-12-2019