in wat nog is en was

de klok wordt niet teruggezet
als in een schemering
de slaap zich legt

voor altijd, eeuwig
dag en nacht vereend
in willen en in kunnen

tot droom ontwaakt
zichzelf bevrijdt van boom en tijd
gevestigd in herinneren

in wat nog is en was
*********************
sunset 01-03-2019



nieuwe banen

naïef de stilte
en onberoerd door waan
dorsten sterren steeds de waarheid

al is er slechts maar één

bestrooien stralen
met de wind de wereld
en ergens kijkt de blik terug

preekt zijn waarheid in de hemel
terwijl de wereld
nieuwe banen draait
*********************
sunset 01-03-2019


en verder niets

de harde wind
maalt gras tot zand
dat vloeit in goten
aan de kant
het tiktakken
van wijzers
verslindt de tijd
trekt bloes en kousen uit
over de naakte halzen

een arm, gebogen
waarin lippen nesten
als lege schaal
met daarin zweren
van heilige eden
opgevangen
als wind in glas
onvoorbereid
in steeds weer nieuwe dagen

in oceanen drijvend
met schaduw-lege lach
een maan steeds in de rug
onder een wilde hemel
die zijn kinderen slikt
vanuit dit bed levende lijven
waarin nooit iemand ligt
die zwarte laarzen draagt
en verder niets

maar wel bij mij wil blijven
*********************
sunset 02-03-2019


mijmering

jaren als laaghangende wolken
in overeenstemming met de ouderdom
waarop men begint schenkingen te doen

of ontoerekeningsvatbaar verklaard wordt
omdat men iemand is die steeds maar meer
afzijdig aan het venster staat

met de rug naar de wereld over velden staart
tot aan de einder waar herfst
een eenzame boom tot keizer kroont

ziet hoe schemeringen omtrekken moduleert
en droevig silhouetten van meisjes nakijkt
die in te korte rokjes over straat flaneren

hoe een postbode als dakloze zwerver vermomd
op de stoeprand zit en zijn middagpauze houdt
mijn laatste brief nog in de hand
*********************
sunset 03-03-2019


storm over ‘t land

wind bestormt de wegen
brult in de ochtendschemering
en in het water in de beken

kraaien zoeken rust in bomen
glanzende verenpracht in zilver-zwart
herinnert aan krieken van de dag

het huis kreunt onder regen
en ergens blaft een hond
verscheurt de morgenstond
*********************
sunset 04-03-2019


armen

mijn armen hebben zich uitgegraven
alsof ik hen net de weg gewezen heb
zijn zij via de kruinen van bomen
tot in mijn kamer geklommen
hebben zich naast mij neer gelegd
zó, alsof zij alles over mij weten
ook al is dat niet veel volgens hen
één hand die mij schrijft
en een andere die tranen uit je ogen veegt

zij zeggen
dat ik zonder liefde niet kan leven;
en ook
dat ik hen voor eeuwig toebehoor
*********************
sunset 04-03-2019



onze liefde, samen

aangekomen in de haven van schemering
is het goed om in dromenduister
van het nachtelijk bed jou te voelen

’s ochtends is alles gelukkig nog eender
hangt de geur van onze liefde
nog tussen warme lakens
en heb ik de ontbijttafel al gedekt
*********************
sunset 05-03-2019


ook moeilijke woorden nog (uit: gisteren)

slechts een weinig van ’t herinneren (is zij)
laat lettergrepen weg
zoals voor het verbinden
altijd ononderbroken

de mond, een lek in ’t lijf
waaruit zij ’t overbodige steeds hoort
enkel wat brokstukken ben jij
en niet meer heel

in ’t hoofd
onthoudt zij toch
ook moeilijke woorden nog
die zij niet meer begrijpen kan
*********************
sunset 05-03-2019


zoals ik aan jou

het heelal, zo diep zwart
en toch vol met licht-
puntjes tot spiralen
gedraaid in nevelen

wijdte zo onvatbaar
laat het oog zweven
tot het houvast vindt
aan nabije maan

zoals ik aan jou
*********************
sunset 06-03-2019


voor Sarah, mijn jongste

niet uit de coulissen
maar uit tonen komt zij
vanuit muzikaal stromen
als gestalte voorwaarts
gedragen door de melodie

zelfverzekerd houdt zij
zich op het ritme vast
en laat de passen
diep onder haar;
voelt zich zwevend vrij

al heeft zij weet
van zwaartekracht
toont zij in dans
dat niets haar houdt

en slingert met
soepele beweging
haar lichaam hoog
in de muziek

die haar steeds veilig vangt
*********************
sunset 06-03-2019


lofzang op de liefde


liefde,
jij bitterzoete
onweerstaanbare
genadeloze
gepassioneerde
der zinnen
en ‘t hart

jij engel
duivel
zon
schaduw
hoogte
diepte
één
eenzaam
twee-saam
alleen
betoverde
behekste
ondoorgrondelijke
onbeschrijfelijke
onmisbare

in al je facetten
*********************
sunset 07-03-2019


momenten van geluk

wondermooie wereld
in ’t ochtendlicht
sta ik aan ’t open venster
van mijn balkon
hef lichtjes mijn hoofd
en geniet

sluit heel kort mijn ogen
adem de frisse lucht
en drink glimlachend
de energie van de natuur
in het razen van de storm

’t zijn momenten van geluk
waarin voor even
de tijd blijft stilstaan
wanneer het grauwe kleurenspel
van de hemel mij betovert

hoe het zich samen voegt
steeds weer
en de dag
een goede morgen wenst
*********************
sunset 07-03-2019


winter recht zijn rug

winterlijke lentetijd
straalt mij aan
lacht blij en luid
en wandelt traag
door haar te vroeg ontwaken
net als ’t gekooide dier
dat eindelijk vrijgelaten
zijn kansen ziet

een nieuwe dag
giet zich in vormen uit
breekt door de schemering
in heldere bonte kleuren
rechtvaardigt hij zijn zijn
en honger naar de zon
haalt ’t binnen al naar buiten

zo zuiver maagdelijk elk blad
bij zijn geboorte
zo smetteloos het blauw
als hemels zinnendrank
dat ‘t bloed ontvlamt
een hete golvenmacht
verjaagt in maart
winterse kou

dan legt het grauw
zijn sluier over mij
en openen zich de sluizen
in geselende wind
kraakt donder ’t wolkendek
en slingert bliksem
tegen ruiten slaat de hagel
en druppels trekken
wenend weg

winter recht zijn rug
*********************
sunset 08-03-2019


kinderogen

een eindeloze droefheid
ligt in de ogen
van kind-vluchtelingen
die als geketend, gesmeed
de lijven van vader en moeder
en hun geborgenheid, omarmend
niet meer loslaten
ook al hebben zij
de bescherming van hun thuisland
reeds lang verloren

ogen die een later vergeten
nog niet kennen
enkel de angst
voor de onbegrijpelijke onmenselijkheid
van deze tijd

en al lang geen kinderogen meer zijn
*********************
sunset 08-03-2019


heel diep, tot in mijn hart (uit: gisteren)

zij schreef met henna
onze namen op haar arm
van rechts naar links
onleesbaar op de rugkant
zó dat in ’t bad en voor de spiegel
ik heel haar lijf, nog warm
moest proeven met mijn mond
niets schuwde noch berouwde

ik leerde elk verlangen
van haar vingers kennen
schreef het in mijn geheugen
wijl zij met zachte tedere lijnen
steeds weer hetzelfde
in mijn huid masseerde

haar zoeken, vinden
maar ook mijn reageren
liet mij verwonderen
omdat het dát was wat ik zocht
wijl ik haar proefde, nam
en siroopbruine namen
als gezang mijn bloed doorstroomde
dat diep, tot in mijn hart
zich brandde
*********************
sunset 09-03-2019


zelfs jouw kleinste schaduw

mijn zon, mijn licht, zeg ik
ben jij, en dat ik hou
van elke centimeter jou

jouw ogen, mond
en het kristallen tinkelen
van je stem

zweetparels druppelen
van onze naakte huid
onze afbeelding in ‘t laken

jouw spiegelbeeld lief ik
en zelfs jouw kleinste schaduw
*********************
sunset 10-03-2019


in de koelte van lakens

wachten doe ik
en wegzinken
in diepe dromen
waarin ik je lippen
voel branden
op mijn huid
tot ik koortsig sterf
van verlangende lust

jouw passie
laat mij beven
in de koelte
van het laken
onder ons

en steeds
weet ik mij verzekerd
van jouw
verlangend wachten
en je ongeduldig
liefdevol eisend
van dát
wat het jouwe is
*********************
sunset 11-03-2019


wij zijn elkaar vertrouwd

een rode zonnestier
giet zich uit
in het blauw
van het vuur

gevangen in klauwen
van monsters
groeien tedere bloemen
hun bloedlijn tot zier

en ik pel jouw
je huid af
wil jouw diepste zijn
daaronder zien

van kop tot teen
van binnen naar buiten
kleed ik je uit
tot wij beiden
volledig naakt
en totaal schuldloos
tegenover elkaar staan

want jij bent
wat ik wil
ik, de vanger
in deze storm
der getijden

en wanneer de vloed komt
zullen wij elkaar
nimmer verraden
- want dít water
kan niemand drinken

samen gaan wij terug
naar de sterren
laten onze huid
voor altijd achter

want wij zijn
voor eeuwig
elkaar vertrouwd
*********************
sunset 11-03-2019


schreeuw mijn zinnen over het stille pad

ik schreeuw zinnen over het pad
die in nevelsluiers zich verliezen
het lijkt alsof niets wordt gezegd
- zo stil en koud -
al hoor ik toch een warme klank

dus zwijg ik, luister heel intens
laat heel mijn zijn voor stilte kiezen
de woorden breken veel te snel
- ik voel mij oud -
en ruik reeds de verrottingsstank

achter mij leeft nog de schijn van stad
ik hoor haar echo van verlangen
hunker naar een uitgestoken hand
- een vage schemer zonnegoud -
maar ik zit vast in ’t natte zand

schreeuw mijn zinnen over het stille pad
*********************
sunset 12-03-2019


winter


het klinkt
sneeuwbedekt
als kommervol hart

zegt dat het
eindelijk is
enblijft

vermoedt niet dat
wanneer de sneeuw
smelt
die tranen lente heten
*********************
sunset 12-03-2019



maar altijd meer en meer

misschien
soms
toch
maar altijd meer
voel ik jouw tederheid
zo zonder enige reden
omdat jij mij
intens gelukkig maakt
wanneer zacht uit je mond
liefdeswoordjes rollen

zo voel ik
hoe heel warm
een tover over mij zich legt
tot in mijn hart
dat opstijgt tot
diep in mijn keel
jou fluistert
‘k hou van jou

misschien
soms
toch
maar altijd meer
en meer
*********************
sunset 13-03-2019



de eerste kus

je kus
dat eerste moment
van elkaar raken
kostbaar
zonder woorden
een lippenspel
als warme liefdesverklaring

mooiheid van
het elkaar aanvoelen
als levende uitdaging
om diep te duiken
in bonte dromen
pure lust

een zinnelijk raadsel
van nabije
verterende lippen
zacht fluisterend
woorden van
een eeuwige belofte
*********************
sunset 13-03-2019



heb ik dat al gezegd?

ik hing aan omhoogstekende halfafgebroken takken
kon vanaf daar
zien hoe nietig alles was

eens was er eentje
ik had haar en zij mij
maar wij gingen van de hemel naar de hel

en uiteindelijk bracht ik
al haar foto’s uit mijn hart
naar de recycling

[misschien verwarmen zij nog
de één of andere dronkaard
in de winter van zijn leven]

alles heeft zich toen gedraaid
en in mijn kopstand
kuste mij een gewond elfje

ik verbond haar, haar vleugels
en in kruiststeek
naaide zij mij een patroonop mijn huid

ben ik nu volwassen?
ben ik nu eindelijk volwassen?

heksen zeggen ja
en ik zie er ook veel beter uit
nu, vandaag op opstijgende wolken

heb ik reeds gezegd dat ik ge-wichts-loos ben
en dat zij van mij houdt?
*********************
sunset 13-03-2019



de stad
begraven onder
massa koop-
zuchtige mensen

wens ik
dat ik
ongevoelig
kon zijn

vlucht schielijk
langs muur-
scheuren
van huizen

in mezelf
*********************
sunset 14-03-2019



de natuur
haalt zich
uiteindelijk
al het bestrate
terug

stromen
en zeeën
verzinken
onder bergen
afval

ik zit hier
aan het water
denken vloeit
stroomopwaarts

het einde
tegemoet
*********************
sunset 14-03-2019



terwijl jouw stem siddert

mij overgevend aan de nacht
tel ik mijn zegeningen
slaap in de schaduw van sterren

op het water in volledige rust
drijven zwijgend vleugel-
slagen van nachtvlinders

beven jouw lippen
in wiegende bewegingen
van liefdeswoordjes

terwijl jou stem siddert
zwemmen wij met vissen
drinken het heilig nat

en bezoeken het kerkhof
waar doden arm in arm liggen
hun voeten dicht tegen elkaar

zoals bij geliefden na hun laatste kus
legt zich onder marmeren platen
nevel tussen de lijven
*********************
sunset 15-03-2019



alles begint
met haar hand
in de mijne

nu zit ik
voor het raam
kijk verlangend
naar buiten

in mijn hoofd
tel ik
seizoenen af

winter
verdomde winter
in zijn grauwe
omarming

wanneer komt
nu eindelijk
de lente echt
*********************
sunset 15-03-2019



het grauwe uitgevaagd

rondom het perkje en aan stenen
groeit het mos uit de verbrande aarde
iets blauws, en ietwat verder nog
een marmeladeglas met vlam erin;
een heel zwak licht in ochtenddauw

en verderop de rozen nog
met bloemen die vergeten stil te staan
- zij groeien schijnbaar eeuwig -
hun geur verspreid door alle winden
daar waar ik nader met gebogen hoofd
en ’t schrale blauw aanschouw

de lucht stinkt naar verbrand
en zo smaakt ook de turf
in perken, over stenen kleine scherven
uit mijn mantelzak grijp ik het zaad
en strooi het uit metvaste hand

één na één wordt ’t grauwe uitgevaagd
wanneer al het gezaaide in de aarde kiemt
en weldra bont zich voor mijn voeten legt
*********************
sunset 16-03-2019



ik wil niet langer wachten

de zon bijvoorbeeld, daaraan moet jij je overgeven
met mijn buik bloot onder haar
eet ik voorlopig sneeuw
voor ’t frisse, koele
en ook omdat het tussen tanden knarst

sneeuw buigt de bomen
en vliegtuigen doorkruizen hemel
knallen volgen enkele seconden later
wat raar, denk ik, en luister naar
het dier dat zachtjes kraait
- een knorhoen of een aanverwante -

de beek beluister ‘k nauwgezet
daarlangs trekken de mensen banen
in een spektakel dat de wereld draaiend houdt
ik hou van hun patronen die zij kleuren
en van hun vreugde bij hun ogenschijnlijk dwalen

ik denk aan elk verlangen
en weet dat ergens daar jij bent
jouw levenspaden gebeiteld in de stammen
zodat ik hen ook later kan betrachten
want één der paden gaan wij samen
onder de zon waaraan wij ons
met graagte overgeven, met blote lijven

ik wil niet langer wachten
*********************
sunset 16-03-2019



het verleden brandt zich in

onder mijn hemd
in deze herfstelijke regen
een heffen en zinken van mijn borst

bij een volgende bui
doorbreek ik het grauw der wolken
schep mijn eigen stratosfeer

snijd mij aan de scherven van de spiegel
en flarden van zinnen hangen van mijn lijf
wijl ik probeer gedichten te schrijven

verlies ik elke vaste grond onder mijn voeten
probeer niet op mijn gezicht te gaan
- alles wat ik zie, schenkt herkenning

het verleden heeft zich ingebrand
*********************
sunset 17-03-2019



moeder; moeder?

ik schrijf
brieven
aan mezelf

bijna onleesbaar
met veel te grote
afstanden
tussen de woorden

ooit, ergens
begrijp ik hen
al deze brullende
lege plaatsen

jij,
jij bent dan
reeds lang
echt dood

niet echter
de eerder genoemde
stiltes
*********************
sunset 18-03-2019



netels
van weigering
bloeien
in mijn woorden

geen angst
ken ik
voor consequenties

ik schrijf
gedichten
op wondpleisters
*********************
sunset 18-03-2019


lente (1)

onnodig rood te worden,
schaapjeswolken
die de zon nu toont,

wollig opgebouwd
langzaam uitgerafeld
tot brede strepen

en uiteengescheurd
drijven zij
in stralend blauwe hemel

reeds welven zich
de lippen, borsten
van lieflijke vrouwen
*********************
sunset 19-03-2019



lente (2)

eigenlijk ben ik een vallend blad
dat iemand ooit geworpen heeft
en ook al dans ik lachend
door herfst en winterdagen
toch zie ‘k nu weer
Japanse kerselaren volop in bloei

hemelse regen houdt mij
net zoals een kind aan d’ hand
en ‘k zie jouw hart en ’t mijne
in witte wolkjes aan de hemel
voel het geluk, verliefdheid
van deze lente
*********************
sunset 19-03-2019



hun as strooi ik op jullie hoofden

de hemel is zwart,
diepzwart met een zweem violet
en ik sluit mijn ogen
mijn handen tasten in een leegte
hopen sterren te voelen
en hoe zij nauwelijks merkbaar
rond vingers dansen

[waarheid heeft zijn onschuld verloren
in elke tijd, maar zeker in deze
en ik zou liegen indien ik zou zeggen
dat het mij verblijdt

jij probeert mij uit mijn eenzaamheid te rukken
mij uit de nacht te plukken
vóór dat ik in mijn smart verdrink
mij met haat bedek]

in het donker, wanneer het stil is
ben ik weer bang om alleen te zijn
ondanks dat ik weet dat in het duister
er niets is om schrik voor te hebben

het ware afgrijzen
ontmoet je enkel tijdens daglicht
wanneer fanatieke haat
door de straten dwaalt
willekeurig slachtoffers maakt

medeschuldig is hij
die alles simpelweg laat gebeuren
die de tijd dwingt stilte staan
dromen met geweld openbreekt
en toekijkt hoe zij uitbloeden
elk hart doodmoe maken

hun as strooi ik op jullie hoofden
*********************
sunset 20-03-2019



het oog gericht op liefde

de stappen in het licht
zullen je vinden
de mijne
heb ik reeds gedaan
al drukt een wereldsmart
op onze schouders
drogen de tranen
door zachte lentewinden

’t kompas voor deze reis
wordt bij geboorte
ons in het hart gelegd
en achter nevels
van de nieuwe morgen
hoor je het zingen
van hemelse akkoorden

in betere toekomststonden
is het doel gemerkt
en dromend voorwaarts
het oog gericht
op enkel nog de liefde

eeuwig, oneindig
en immer toch aanwezig
*********************
sunset 21-03-2019



naakt zie ik ons

over klippen stijgend
met onder mij de zee
zoek ik jou, roepend
ben jij in droom bij mij
en staat de vluchtweg
op het lege blad papier

waar moordenaars doden
verander ik onszelf
en zijn ons eigen hemelkind
lang waaien blauwe kleren
in vroege lentewind
houd moed, lach ik
en onder ons de wereld

over de wijdte van
verschroeide aarde
zweven wij weg van hier
stoppen onze groei
alleen de harten lopen vol
en voller nog de liefde
die ik ons toon
in blank gepoetste spiegels

zie ik jou naakt
en ook mezelf
*********************
sunset 21-03-2019