zoenen aaneen rijgen
(uit: Bodensee)

in dalen fonkelt heldere hemel
waar zwaar ‘t gezoen van wegen weegt
openen op bergen waterkranen
over handen met verder reikende signalen
dan kletterende regen als jubelende massa

wij kijken dagelijks door beukentwijgen
in hoekige boerderijhoven als theaterpodia
tijdens voorbereidingen op ons ontbijt
wanneer wij dicht bij elkaar zitten
en elk woord te luid is voor de rust van dit leven

vieren wij elk samenzijn als feest
voor alle vervulde liefdes
die wij licht op onze schouders dragen
wanneer wij elke schaamte wegdrukken
en ons bekleden met nieuwe lijven

zoenen aaneen rijgen
tot vurige kettingen
*********************
sunset 02-06-2019



onderweg
(uit: Bodensee)

vandaag weer eens
de veldweg geprobeerd
tot op de helft
waar alles blank stond

het regende aanhoudend
water dat door verleden zomer werd verzuimd
toch is het de moeite waard
want men beleeft altijd wel iets

niet alleen zwijgende bomen
maar ook:
het plotse zingen van een vogel
de zon die heel de wereld
schildert in haar goud
*********************
sunset 02-06-2019


liefdevol naast en in elkaar [uit: Bodensee]

in een handvol schuim
lees ik hoe het roept en gilt
aan de rand van verzen
waar alle letters
in elkaar glijden
en tot besluit
traag mijn hand schudden

en daar het mij omgaf
heb ik uit het volle geput
en dat meermaals
ofschoon al mijn gedachten
in de golven verzinken
en het meer
het begin en het einde is

oren lezen mijn keel
waar ik ga en sta
en ogen horen
vanaf mijn voorhoofd
slechts woord- ver weg
het zacht eeuwig kabbelen
waarlangs ik lichtvoetig wandel

water, drijfhout of zand;
ergens bouw ik gedichten
als Picasso aan het water
voel hoe zij pulseren
diep in mijn borst
waar enkel licht woont
en ik valkuilen ontwijk

liefdevol leven
naast en in elkaar
samen
*********************
sunset 03-06-2019 


alleen maar liefde

eens te meer
red ik mijn leven
uit de slaap

heb me behoedzaam opgeraapt
voorzichtig bij de hand genomen
mijn hart heel zacht
tegen mijn oor gelegd
en ernaar geluisterd

niet langer dan
één enkele hartslag
één simpele ademteug

en ik hoorde slechts
alleen maar liefde
*********************
sunset 03-06-2019


Mainau in mei [uit: Bodensee)

straten zingen verdroomd
een lied van stappende voeten
de late lantaarn dooft stil

ergens ontmoeten zich oren
in velden vol bloemen en licht
blij zijn wij hier thuis gekomen
en delen ons in dit gezicht

steegjes eindigen vertakt
aan eeuwen oude gebouwen
op dorpels verbleekt door de tijd

volgen het druppelen van sporen
die eindigen in wit rode wijn
waar stilte opnieuw wordt geboren
verdwijnt zelfs de aloude pijn
*********************
sunset 04-06-2019


middag, diep tot in de nacht [uit: Bodensee]

’s ochtends rammelt het aan vensters
zingt de dag reeds op de hangen
tot de warmte van de zon
elk rumoer verstommen laat

onder zonneschermen slapen
schaduwdieren en vermoeid
denderen treinen over sporen
doezelend traag het meer voorbij

schemering eet stil de aarde
armen naakt tot ver na negen
krolse katten die zich bijten
tedere woorden bij de wijnen

in de kamers schijnt in ’t duister
zoals immer weer een maan
bedden zijn met lichte lakens
en met hete zwoele dromen
steeds te haastig opgemaakt

in zomerse lentedagen
blijft het simpelweg steeds ‘s middags
diep, tot in de warme nacht
*********************
sunset 04-06-2019


het zwijgen als taal

ik verstof

of is het slechts mijn beeld
dat eindigt als stof

spraak is een niet begrepen schreeuw
wanneer je niets zuiver zegt
is enkel stilte waarheid

want het mooiste gebrek aan woorden is
dat niemand nog leugens praat
zelfs niet spreken kan

of is taal in wezen zwijgen

wij verstoffen

al is het ons beeld misschien
dat stof wordt
*********************
sunset 05-06-2019


I had a dream

zie hoe soms tranen verbleken
als blues van een melancholie
geen woord de zinnen kan smeken
waar jij tracht smart te doorbreken
en voor deze storm wilt vluchten
in windlied van disharmonie

vraag waarom dromen ook sterven
slechts blijven als zucht van het zijn
waar ’t rijp en de meeldauw zich werven
als deken van eeuwige pijn
het slot enkel tranen kan fluisteren
van niemand tot jou en tot mij
*********************
sunset 05-06-2019


zij zegt

jij zegt:
laat ons, ons dromen
jij in jouw nacht
ik in de mijne

en ons ontmoeten
bij de derde ster
links
om nieuwe werelden te ontdekken

want dromen wij ons
wordt iets onmogelijk mogelijk
iets onwaarschijnlijk waarschijnlijk

jij zegt:
laten wij samen ’s nachts
intergalactische avonturen beleven
verstopt achter de grote wagen

zij zegt:
laten wij het erop wagen
ons te dromen;
samen
*********************
sunset 06-06-2019


Normandië, 06 juni

op de velden
tussen de graven
groeit nu lavendel
zuigen lavendelbloesems
jullie bloed
op uit de grond
en bijen schenken ons
zoete lavendelhoning

voor in de thee
*********************
sunset 06-06-2019


doorheen de eeuwen

droge lover wordt in storm
slechts zand op weg naar zee
en sterrenhagel zwelt aan
waar uit pupillen ontpopt
libellen lelies in groene vijvers strelen
op hun geboortedag tevens sterven

[geborgen verblind verborgen]

drenkt rode wol weke motten
en eten verbrande leeuwenkoppen
waar zure regendruppels
het gras op stenen kleeft
ligt het kalk-wit stof
van gekartelde eierschalen

longen afgelegd als onnuttig
ligt huid tegen huid als lege holle hulzen
gevlochten koorden
houden de knoken amper samen
en spieren verlangen de wind
net als raven het vlees

verscheurende snavels
trekken de lippen en ogen
van de rottende karkassen
wijl zachte brede vleugels
traag glijden door het blauw

in het begin schiep God
de hemel en de aarde
- nog zonder mens -
en God zag dat het goed was
*********************
sunset 07-06-2019


allemaal mensen

hij hengelt naar vrede
heeft een brief geschreven
naar de machthebbers
wenst dat hij een hond is
door iedereen geaaid

hier vallen minigranaten
samen met de regen
verbindt men de gewonden
in de straten
en zoek je lang naar huizen

in de nacht valt het zwaar
lichten te duiden
terwijl hij op wacht staat
en op antwoord wacht

steeds de vinger aan de trekker
*********************
sunset 07-06-2019


liefde (nog maar eens)

als ik je zie
valt het soms zwaar
je te herkennen

‘’k zie je gezicht
mij zo vertrouwd
jouw ogen
twee geliefde sterren
je handen
’t warme bed
van onze harten

zie ik je niet
herken ik jou
toch steeds opnieuw

jij straalt in mij
en uit mij uit
en ‘k kan jouw licht
toch nimmer houden
want als een vloed
neemt het de pijnen mee
van ’t stand van onze zielen

vervloei ik in
een zee van liefde
verzink voor altijd
in jouw wezen
jouw gezicht
jouw ogen
de sporen van

ons beider leven
*********************
sunset 08-06-2019


alles wordt egaler, eender

monden vormen woorden,
woorden;
de wereld brandt
in een aanhoudend vuur

ik distantieer me van mezelf
en uit mijn wonden groeien
bonte zomerbloemen
ik adem enkel nog slechts in en uit

[en ondertussen expandeert
het universum alsmaar verder
alles wordt egaler, eender
en Einstein is nog altijd dood]
*********************
sunset 08-06-2019


inspiratie

wervelende golven
die uit hun bekken klotsen
en met gloed-hete vingers
vuurstromen naar het zwart brengen
in het duister naar licht reiken

oeroude inspiraties
die in alle vezels wonen
graven zich een weg
naar harten van
nog niet gekende generaties

de enige opgave voor ons
is enkel kelk te zijn
zonder beperking, mateloos
beelden te verzamelen
en hen te dichten

tot de mist optrekt
en wij een stukje nader komen
tot wat werkelijk belangrijk is
- want inspiratie is dat
wat in ieder van ons woont
*********************
sunset 09-06-2019


leven, leven

aan ’t strand van mijn ik:
voor mij stralend licht
achter mij slechts ‘t gele zand
en elke korrel is gekend

wind noch water
kunnen duinen dragen
zij zijn en waren
sinds het begin der tijd

en diep in ’t water
een smalle steiger
waarvan ik spring
in banen gouden zonnestralen

eindelijk begint mijn val
vier ik mijn sprong
en vraag niet naar
de zekerheid, de zin

leven, leven
is enkel wat ik wil
leven betekent
dat ik mijn eigen
antwoord ben
*********************
sunset 09-06-2019


toch verlies ik mezelf

het leven legt mij
een bewegwijzering
in mijn mond

toch verlies mezelf
in de schaduw
van het woud

een trekkende wolf
vraag ik de weg
en samen met mij
springt hij over de stroom

later, als ik gevonden word
is niemand verwonderd
over de pluk haar onder mijn nagels

noch over flarden huid
*********************
sunset 10-06-2019


ik was dood
en zal weer dood zijn

en in de tussen-tijd
schrijf ik gedichten

over leven en liefde
*********************
sunset 10-06-2019