mijn herinnering


ik werp mijn herinnering naar de hemel
zijn geschreeuw dringt door tot in mijn oor
als stilte die brult tot het pijn doet

o mijn herinnering, deel van mijn ik
die zichzelf met licht vermoordt
mijn zonder stappen te ontvluchten leven

mijn herinnering, ik zal je gedenken
voor je bidden, je als beeld afmaken
en je hangen aan mijn wimpers

tegenover dit lot
dat op mijn oogleden danst
*********************
sunset 01-02-2024


sneeuwsprookje

soms speelt alles zich op één plek af:
daar is het huis, dit is de stoep en hier de lantaarn
en mijn adem, warm over vers gevallen sneeuw

er is iets, bijna niet zichtbaar:
niet de schaduw van de lantaarn
nog hoe het licht dwaalt - enkel één van de mogelijkheden

een man stapt door de sneeuw en duwt moeizaam zijn fiets
schoenafdrukken in het witte maagdelijke
de lijn van de band een lied

het zijn de grove vlokken die zweven
kleine, fijne zie je als je naar de lantaarn kijkt
in de verstrooiing van het licht

iemand heeft zijn hond nog een keer uit gelaten
en ik zoom in op de sporen van zijn poten
zou ik nog kind zijn, ging ik met hem door velden renden

en het zou altijd zomer zijn op smalle stukjes weide
en ik zou over grote stenen springen
tot er niets meer was dat mij kon houden

onbevreesd zou ik met vreemden spreken
al waren er helemaal geen mensen
en ik zou trots de nek van de hond strelen

maar er was helemaal geen nek
er was ook geen honden nooit viel er een hele nacht sneeuw
*********************
sunset 01-02-2024


het wonder leven

met poëzie versier ik elk moment
ontvlucht de beperktheid van tijd
en aan de rand van horizonten
bekleed ik mijn geest met licht

in brandende ovens werp ik
lavas van twijfels
tem de hitte van woestijnen
met het gereedschap geduld

met de filosofie van grootmoedigheid
bereik ik mijn geestelijke welvaart
om op het einde van deze reis
het wonder leven te omarmen
*********************
sunset 02-02-2024


bij elk ochtendgloren

[ik ben als een viool
opgehangen tussen roersels van de ziel
en de hartslag van snaren]

til me op je handen
met de kracht van je liefde
kleur me met diep rood verlangen
vul kruiken van het nu
met eeuwig vloeiende wijn

draag me in je borst
als heerlijke traktatie
en neem me in je tuin
als niet onderdrukt hunkering

verberg me in je botten
dat als raadsel
vergloeit in de nacht
als een lente
in je aderen ontspruit

neem me mee in je rust
bij elk ochtendgloren
en drink van de dauw
van onze herinnering
*********************
sunset 02-02-2024


blauwe bladeren in een zwarte nacht

hoe vaak heb ik mij 's nachts verbladerd
verward geraakt door donkerblauwe bladeren
toch naar de sterren opgeklommen
met anders niets dan letters voor mijn zinnen
waarin ik woorden vind in de oneindigheid van taal
wil fluisterend enkel maar genezen
en ademen blijft mijn enige weg naar daar

in jou, jij donkere kloof van stille melodieën
wil ik met grote witte zwanen trekken
verdwalen in het geluid van vleugelslagen
waar ik steeds zoek naar bloemen
het nog de moeite waard is om te vluchten
in rijkdom die niets van goud wil weten
noch iets uit vreemde ogen lenen

waar niemand is, wil ik die ene blik
die voelt alsof ik in dit leven ben gevallen
net zoals jij en jij, ben ik gemaakt
voor het poëtisch dromen

van blauwe bladeren, in een zwarte nacht
*********************
sunset 03-02-2024


niet uit te leggen

stil, in één keer
is alles stil
staken de auto’s
met hun wielen
naar de hemel
- zoals in gebed

een kille wereld
is onderweg
heeft ’s winters
elk doel
verloren
in de sneeuw

met zuiver wit
onder mijn voeten
ga ik
en kan je
mijn ongeduld
niet uitleggen
*********************
sunset 04-02-2024


uit licht en in liefde

met wat vreemde gedachten
word ik wakker in het donker
onder een mantel van stilte
waar sterren nog slapen

dromen zijn gemaakt van pastel
geschilderd door unieke momenten
in tijd die gewoon stopte
en dagen die niet voorbij gingen

het leven heeft grote vleugels
zweeft geruisloos over de dingen
doordrongen van het onzichtbare
waarin ik steeds weer verdwaal

er is geen goed en geen fout
geen regels die iets betekenen
te zijn heeft genoeg aan zichzelf
geboren uit licht en in liefde
*********************
sunset 05-02-2024


lente – leven

hun schuilplaats blijft slechts gezoek
ook al dien je het zoeken te begrijpen
wanneer de hemel van februari gloeit
achter kale sparrenbossen

mussen en het geluk van morgen
verschuilen zich nog in de struiken
stellen langere wachttijden in
totdat je het eindelijk begrijpt

dat het niet voor jou is
dat zij de vlucht willen grijpen
*********************
sunset 05-02-2024


op mijn huid

wind lispelt licht
streelt mijn geest
blauw schemerende
vensters verspreiden
een trottoir van gevoelens

met onstevige blik
tel ik tot vijf
voel me ontevreden
en op mijn huid
bloeit sneeuw
*********************
sunset 06-02-2024


blues om het af te leren

een meisje dartelt op foto’s
naar de hemel, op de
straat wordt geduwd
door chagrijnige gezichten

de stad ademt sneller
dan goed voor haar is
de lege zijstraten
verbergen gedichten

zij hopen nooit
geschreven te worden
zolang cafédeuren
minachtend piepen

blues om het af te leren
in de tijd van muizen
wijl tijd zachtjes wegsluipt
*********************
sunset 06-02-2024



de stad

vol mensen,
auto's, huizen,
stoep en hemel

winkelen we
lopen langs
of kijken slechts

om ons heen
zijn we enkel
grijzig schuim

mysterieus alleen
*********************
sunset 07-02-2024


in haar armen

ik wil meer aandacht besteden

aan kleine gebaren
de ogenschijnlijke vanzelfsprekende

regen die het stof
van bladeren verwijdert,
wind die over meren waait
wie er ook in zwemt

alle vrijgevigheid van deze planeet
aarde, vuur, water, lucht
die zich alleen maar vinden
om elkaar te verliezen

wie wordt niet melancholisch
bij het denken aan sterven:
geef haar dus alles terug,
eerst haar, dan tanden, botten,

dan de vloeistoffen en het weefsel
die jou bij elkaar houden
en als laatste je gedachten,
gevoelens, je naam,

sterf voordat je sterft, rustig
in armen van haar vrijgevigheid
en in de vriendelijkheid
van een vreemdeling
*********************
sunset 07-02-2024


gierzwaluwen

als zwarte sikkels
snijden zij muggenarren
onder onweerswolken
in de vroege avond

hoe ik toch nog
steeds als boer denk
waar alleen de hemel
hun thuis is en als schuur
enkel hun maag,
broeden ze toch elk jaar
op dezelfde uitsteeksels

jaarlijks in de lente
nemen ze de helft van de wereld
onder hun vleugels,
trekken duizenden kilometers
voor twintig vierkante centimeter
rots, baksteen of beton

als zwarte sikkels
zwevend door onweershemel
hoor je hun scherp geschreeuw
in het verre blauw
dat zij snijden
*********************
sunset 07-02-2024


onder tere pootjes

spoorzoeken in het open veld,
de struikloze wijdte
haar grens is de rij bomen aan de horizon
de beek niet meer dan bewering

draadloos voor al het andere: voetafdrukken
van de natuur met ginder een hint naar de verte
al het andere is slechts speculatie

je bent maar zo sterk,
zingen elektriciteitsdraden,
als mussen die het porselein dragen

onder hun tere pootjes
*********************
sunset 08-02-2024


nimmer eindigende droom

schaduwspel op oogleden;
hoe jij de zon vangt
je huid nog roomwit

laat me zee zijn
die aan je stranden brandt
je zon die nooit dooft

en nog veel meer:
laat me je zee zijn
schaduwen gladstrijken

je ogen open kussen
in deze nimmer eindigende droom
*********************
sunset 08-02-2024


bewonderend stil zijn

zout, golven, zand,
mijn gevouwen handen
vangen de wind
vlechten mijn adem
tot een gebed

riet ritselt onophoudelijk
en in de Noordzee
zingen de walvissen

een zeemeeuw schrijft in de lucht
met haar vleugels honderd regels
naar de wolken, de uitgestrektheid, de zee

en mocht ik kunnen zingen,
zou ik toch zwijgen
mocht ik kunnen zwemmen,
zou ik het toch niet doen
als er maar één gedachte zou zijn,
zou ik hem niet uitspreken

enkel bewonderend stil zijn
*********************
sunset 09-02-2024


luid

hoe uitzonderlijk
was het hier:
zandgrond
en dennen,
schorsdroog
neergeplaatst
en misschien
zelfs ziek

er lagen
dennenappels
alsof een hand|
ze had gestrooid
kraakten zij luid
wanneer ik,
onbewust doelloos
op hen trapte
*********************
sunset 09-02-2024


leven in zeeblauw

ik wil de zee,
de golfslag in je ogen
en alle oceanen
op mijn schouders,
zoute vleugels
en leven in zeeblauw

als de wind draait, wil ik:
wachten op de oever
op je meeuwenarmen
die de schreeuw
van walvissen dragen

in een zilveren schaal
uit grijswit schuim
*********************
sunset 10-02-2024


vragen

druipnat
hangen vragen
tussen uren

geklemd aan woorden
die niets horen
niets zien noch zeggen
leiden sporen
naar het midden
van het leven
waar ik sta
en wacht

misschien
met een ander wit
in de ogen
*********************
sunset 10-02-2024


stof tot stof


in de diepte
van mijn lijf
wordt mijn graf
centimeter
na centimeter
opgestapeld

van mijn voeten
tot aan mijn borst
en mijn nek
is in deze tijden
alleen verstikkende
zichtbaar

[mijn verbeelding
adem en metrum]
toch zit ik daar

de hele dag
durf niet te bewegen
uit angst
om stof te worden

probeer bewust
te ademen
gebruik de stilte
om een gedicht
te schrijven
*********************
sunset 11-02-2024