de pijnen van toen

in oude wonden duikt de zon
die in een grauwe einder staat
uit vensters kruipt het zwijgen

toen gisteren sprak
rolden stenen tot beelden
die ‘s middags heet werden
zich door de dagen weenden

nu echter liggen zij stil
voor mijn voeten
laten afdrukken na
van verloren dromen

nog voel ik soms
mijn pijnen van toen
*********************
sunset 01-10-2020


zoals wind in berkentwijgen
zich in regen neigen
ben  ik wandelaar
buig naar de bron

zuchten fluisteren
twijfelende gedachten
ofschoon mijn hart
enkel slechts liefde kent
*********************
sunset 01-10-2020


pijnlijke steken achter het voorhoofd
uitgekristalliseerde lucht, gebleekte schelpen
witte klak op wit kalk breekt het zicht van ogen
de zee bevloeit het voorhoofd, dunt gedachten uit
zoutig de korst op de knoken
stijg jij over het water in de lucht
van zee naar nevel, sterk gebleekt de hemel
je neus vrij net als je keelholte, je beenderen, uitgebleekt

kalk op kalk, op witte kalk
*********************
sunset 02-10-2020


zij ademen nog, ademen angst

ik zit in schaduw van appelbomen
spies regenwormen aan haken
werp de angel met een zwier in het water
en eet wolken, leef simpel verder

[jarenlang vloog ik met verdwaalde vogels
over de stad van het zwijgen
sneed uit hout schaakstukken
geknield aan de voet van de vuurtoren]

wanneer eentje bijt laat ik hem drogen
op de houten vloer van de steiger
en splijt mijn tong open
onder de vloed van dode vissen

hun kieuwen ademen nog, ademen angst
terwijl engelen in de toren zitten
en aan het schaken zijn
landen zwaluwen op mijn hoofd
*********************
sunset 02-10-2020


nog steeds

tussen regendruppels
blijft de tijd stroperig
betwist geen herfststorm
ons onze adem

‘s avonds leg ik
een doek over haar
zó dat zij slaapt
als een kleine vogel

en pas begint
weer te zingen
wanneer de ochtend
in licht ontwaakt

wij bedrijven, nog steeds
onze liefdesspelletjes
*********************
sunset 03-10-2020


de tijd slaapt
op het gras
liggen lettergrepen
in de regen

binnen ontpitten wij
de seizoenen
vullen hen
in glazen bokalen

tot uit alle poriën
weer lente vloeit
*********************
sunset 03-10-2020


herfstblues

bij elke klank
een ademteug
diep onder huid

de blues klinkt
als het zuchten
van een vrouw

in donkere herfst
nog zwaarder dan
vochtige lucht
*********************
sunset 03-10-2020


uit de schors van herinnering

aan mijn hielen
hangt nog de nacht
uit vocale hoeveelheid

aan twijgen van gevoelens
groeien woorden
fluisteren stemmen
waait soms het onrustige
wilde
in de winden
vallen lettergrepen zwijgen

tussen het hoge gras
spelen laatste zwaluwen
breken zinnen
uit de schors van herinnering
druppelt hars
*********************
sunset 04-10-2020


voor luttele seconden

soms flits, voor één moment
de geur van rood
of zelfs de kleur van melodieën
in mij op

wanneer de lucht
uit waterplassen van het gisteren
drinkt, mijn adem hem bedwingt
diep in mij in draagt

een veer drijft op de zee
die mij doorstroomt
laat bijna niet te merken
kleine kringen rimpelen

voor luttele seconden
is tijd vereend
als dans van korrels zand
in ’t laatste zonlicht

tot plots de wind opsteekt
en er niets blijft
dan het gewicht der jaren
dat zich zacht vlijt op ’t laatste blad

het losmaakt van de tak
en rond laat wervelen
in ’t eindeloze vallen
*********************
sunset 04-10-2020

naakte akkers

de dag vreet de uren
spuwt ze als pitten uit
vergeten is het

hoe het vroeger was
nu oogst is ingehaald
liggen naakte akkers
tot in lente braak

en ik vergeet
wie ik ben
en wie ik eerder was
*********************
sunset 04-10-2020


met elk uur

zoals steeds
in dit jaargetijde
laatste rozen

verborgen geluk
in schemering
van de ochtend

oktoberregen
drupt glinsterend
op de blaadjes

met elk uur
een klein stukje
meer hemel
********************
sunset 05-10-2020


in sprakeloosheid

in sprakeloosheid
de warme volheid
van zachte lippen
die het verzwegene
mengen met dieprood
van een kloppend hart

mijn God,
hoe hou ik van jou
*********************
sunset 05-10-2020


kijken, openen

vensters zijn deuren
om te kijken, te openen
en ook om te sluiten
de wereld buiten te laten

ik proef de nachten
tel in mijn slaap dagen
ik kan filosoferen
beginnen en eindigen

magie is simpel het zijn
in het kijken en openen
in het sluiten
het nimmer wijken}

gewoon blijven
*********************
sunset 06-10-2020


ik struikel [of ook niet]

vijf lagen de wereld
met daarin vijf verschillende deuren
één voor elke laag
en elke deur heeft ook een naam:

leed en smart, liefde, haat
en ook tevredenheid

ik struikel, of ook niet
al is er niets dat mij kan houden
hoop ik alleen, in elk geval
een hard neerkomen te vermijden

tot op het eind
‘k uiteindelijk val
door deur na deur
op zachte weiden

ik niets meer weet
dan enkel slechts
dat ik nooit meer
een deur nog hoef te sluiten
*********************
sunset 06-10-2020



zwijgend kwam zij
hield mijn handen
keek in mijn ogen
en zweefde
zo vederlicht
als nooit tevoren

en de tijd bleef staan

lachend ging zij}
ademde in en uit
bracht warmte
in mijn hart
- voor altijd

de droom
*********************
sunset 07-10-2020


overbodige handen

in havens, op wandelpaden
in onverzorgde voortuintjes
in de steden:
ruwe, vergeten poëzie

ik dwaal, dat gebeurt, en dicht:
tussen enkele wimperslagen, heet
uitgegoten, bloesem uit ijzer

ik trek er niet aan, ik zoek er
geen echt leven; echt leven
dient niet gezocht

in de massa omarmt mij
de lijdende wereld
wenkt naar mij

met duizend overbodige handen
*********************
sunset 07-10-2020


en ik zal rusteloos blijven

… en zo lief ik jullie
wil steeds dichter bij jullie zijn
en alles mogen begrijpen

maar wanneer ik jullie voel,
voel ik smart en dood in mijn keel
kan jullie niet werkelijk voelen
sterf duizend doden door in mij jullie
strelende handen in te beelden

geen enkel geluid kan ik horen
en in mij schreeuwt en huilt het
wijl ik jullie zo graag wil lezen
weten hoe het met jullie gaat
maar elk teken van jullie
versluiert nog veel meer
dan alleen maar mijn ogen

zo graag wil ik naar jullie toe
maar alleen al de gedachte
is als lood en nagels en lijm
en toch wil ik met jullie delen
maar meer dan zerken timmeren
deze in de rivier verzinken kan ik niet

er rest mij dus enkel het wachten
dat aan mij trekt maar niet meer smart
en ik zal rusteloos blijven
*********************
sunset 08-10-2020



altijd, en ’s nachts nergens

schaduwen, zonnerug-
spiegelbeeld tussen randen open hemel
lichten van een gebroken wereld

worden zacht en hard en
donkerten zinken
schaduwen verhelderen
want wat betekenen grenzen nog

nu de tijden met en zonder betekenis zijn
soms is een woord een dans
mooie, kortlevende passen; soms niet
wanneer je moe wordt
voor de eerste keer in je leven

de kamer verlicht
het tapijt ’s middags op zachte plekken
altijd, en
’s nachts nergens
*********************
sunset 08-10-2020



altijd een goede reden

het stijgend licht
valt soms plots
- in de nacht
blijft het land stil

ondanks nog ver
glimlacht al de zon
als een blij kind
aan de andere kant
van de wereld

leven is een speeltuin
en elke nieuwe dag
altijd een goede reden
om in zandbakken
taarten te bakken

ook al is er niemand
die ze ooit opeet
*********************
sunset 09-10-2020


hoe smaakt regen

ik zit aan het raam
de straat ligt er nog helemaal bij
zoals gisteren en ik vraag mij 
of schaduwen gaan vallen

veel kan ik er niet over zeggen
over waar nu het venster is
en welke wereld
zich gaat snijden aan het glas

vermoedelijk die, die reeds 
in de lucht geurt
maar nog niet hier is, want
het dak heeft geen gat
waardoor regen kan vallen

[wie is niet mij en
wie proeft regen]

hoe smaakt regen
wanneer hij valt
door gaten in daken
in glazen die vol water zijn
met daarin de gewonde wereld
tuimelend tegen de rand

maar dat is niet echt 
want wat niet werkelijk is
zorgt nooit voor opschudding
*********************
sunset 09-10-2020

hoe glanzend bont
het zijdendoek van licht
met nieuwe tinten speelt
sinds elke rouwband
niet meer in het zwart zich toont

dus schep uit overvloed
van ‘t liefdevolle ik van jou
jouw pure kleuren
het warme hartelicht
en laat het leven duren
*********************
sunset 09-10-2020


ik had het mij anders gewenst

toen haatte ik hen
die ik beschimpte
zogenoemde ouders
toch stil liefde

hun woning was de hel
met vluchten, weg
uit dode hoeken
soms met de deur in huis

wat mij toen niet opviel
de diepe waterput
waarin geen golfslag
en het eigen wees worden

enkel het altijd scheve
de vogelverschrikker
die eeuwig standhield
als kruis, staand op het veld

harteloos, zonder hoofd
*********************
sunset 10-10-2020


midden oktober, herfst

hoe dikwijls nog
vergissingen
wanneer de wereld
achter je rug
in zwijgen vervalt
dagen in stilte
voorbijgaan
terwijl ik constant
vensters
zie vergrijzen

en ik praat
met mezelf
het is
midden oktober
en dus is het
de grauw-tijd
van herfst
de tijd waarin
ieder voor de ander
blind wordt
*********************
sunset 10-10-2020


de klank zoekend, die ene
die alle andere overstemt
en die gewichtsloze sprong
zo ontiegelijk hoog

waar weerklinkt het gezang van vogels
die de taal van heimwee spreekt
in de versluierde avond tot in schemerige ochtend
verliezen dagen hun stem

tik, tik, tik ... de regen,
en nog steeds danst de wind
buiten langs het venster
*********************
sunset 10-10-2020


of dat de tijd
zichzelf dan schrijft
van nu af aan

waar zij ook gaat
wens ik mij
in haar spoor
[waar ik venster ben]

opdat ik stil
op elk moment
haar lezend
met haar meegaan kan

en dát
voor heel mijn leven
*********************
sunset 10-10-2020


 ononderbroken

niets daarvan mag ik zijn}
of misschien toch alles
nog ben ik niet klank
ook al weerklinkt in mij
reeds zacht een echo

ik wil mezelf bijhouden
op het verweesde asfalt
en dat ik behouden blijf
tot elke prijs

hoop ontwapent
ook al denk ik ’s morgens,
zoals zo dikwijls,
aan alle grauwe wolken
die komen en gaan
komen en gaan

steeds draait zich de wereld 
en met hem de hemel 
- ononderbroken
*********************
sunset 11-10-2020



vandaag voor het open raam

gisteren nog verloor de zon
het van mijn rolgordijnen
knielde voor het volhouden
waarmee ik wachtte
op het voorbijgaande
het nooit aanwezige zijnde

vandaag zit ik voor het open raam
en buiten, tegenover mij
legt traag de dag zich over deze wereld
aan de hemel nog heel vaag de maan
en duizenden nu ongeziene sterren
*********************
sunset 12-10-2020



in medemenselijke plicht

ook gisteren gingen [nog]
zachte uren door plaatsen
van [ook] vrolijk luid lachen

waar iemand zijn nachten
in eenzaamheid doorbrengt
wordt nu groen gelachen
wenen hun dromen
in deze ongewisse tijd

hoe hoog schommelen wij
op zomerse dagen
en hoe neemt een kind
voor één dag afscheid

zo zwaar gaan de jaren
over mijn gezicht
daar, waar de maskers
die wij dragen, beschermen

in medemenselijke plicht
*********************
sunset 12-10-2020


en op een dag
ontmoette ik jou
als een in alle
zoutregens gevallen
gegroeide grashalm
- breukzeker

en, willoos overgevend,
buig ik mij
naar jouw stormfront
richt mij weer
en telkens weer op
om in en met jou
steeds in dezelfde
richting te groeien
*********************
sunset 12-10-2020



ik ween elders

wanneer jij geen bed nodig hebt
draagt de nacht jou
sluit maar gerust de dag
zonder sleutel zit jij

verstopt in de kast
en voel jij je eenzaam

[ik zeg dat ik elders ween]

mocht je, in plaats van mij,
een deur zien, hou van haar
ik heb de klink in mijn hand

en wanneer je zwijgt
ruist zacht de wind
liefdevol door jouw haar
*********************
sunset 13-10-2020



driemaal mezelf

lichte
zwartkoude gloed
stompzinnig branden ogen rondom
steenvloed
slapeloze pulserende doelloze woede
smart helder afgrijzen voor elk dispuut
van mezelf

sporen
eerder doodskist
ratelende roodduistere dans vergaat
in ’t koude, karige
ritmisch manisch schel steunen van drift
kijkdicht verzegeld in elk dispuut
met mezelf

lijven
glasblind horen
eenzame uitdovende zielen streven
weg
stijfwervelende dode
kort voor een laatste dispuut
bloot apathisch wegstromend
in mezelf
*********************
sunset 13-10-2020


woord gedicht

woestijnen zonder zon
bergen zonder wouden
zeeën zonder vissen
mei zonder bloemen
kinderen zonder liefde
mensen zonder bruggen
honden zonder knoken
aarde zonder God

verzen zonder rijmen
*********************
sunset 14-10-2020


maar weldra, eindelijk

eens vond ik in jou
van alle planeten de maan
misschien water, diepe kracht
tot zichzelf zwijgend
in elk geval echter
een, door het zachte duister,
omarmt sprookje van paardenbloemen

ik hou ervan tevergeefs ’s avonds
zilver verlicht te zijn
wanneer ik op de nacht wacht
altijd maar op de nacht wachtend
en nog steeds

[in de schaduw heb ik je beluisterd
hoe jij, tussen aarde, zon en sterren
verdronk in de regen]

echter, afgewend van de maan,
was één raket voldoende
voor alle parachutes
die, wanneer zij vallen,
tamelijk kleurloos zijn
maar weldra, eindelijk,
in vaste grond
*********************
sunset 14-10-2020


mezelf onbekend

er zijn zo van die dagen
dan besta ik slechts half

doorschijnend in ’t zijn
ga ik geluidloos
zwaar terneergeslagen
door ruimte, langs mensen

niets raakt mijn ik
elk kleur opgesloten
ben ik voor mezelf
totaal onbekend

wat rest zijn enkel
slechts schaduwen
van grauwe dagen

voor en achter mij
*********************
sunset 15-10-2020

altijd

mijn hemel bewaar ik
onder mijn bed
daar waar ook
mijn paradijs
opgeslagen ligt

waar ik droom
net als de Berbers
van groene oevers
tweesporige bruggen
van paden tussen
aarde en steen

er bestaat een omme-
keer in slaap
en achter mijn voorhoofd,
altijd
*********************
sunset 15-10-2020


op warme huid
hebben handen
volmacht voor liefde

als blindenschrift
lezend, zoeken zij
nieuwe poëzie

bladzijden worden
fluisterend omgedraaid
door jouw kussen
*********************
sunset 15-10-2020


liggend op schappen

uit mijn ogen kijken vaders
[die ik nooit heb gekend]
ik bewaar ze in glazen potten
op schappen; hoofden wandelen
mee [met mij] op struikelende
wankele benen

soms stoot ik van achteren
[per ongeluk] er tegen
dan vallen de vaders
en liggen in scherven
- weldra lig ik op schappen
van mijn kinderen

op wankele, struikelende benen
*********************
sunset 16-10-2020


zelf weet ik ‘t wel

er ligt een net uit ’t late licht
en schaduwen van kleine steentjes
twijgen, kantig op het einde scherp
met blaadjes op een pad, zo zacht
in ’t levenloze woud dat als een ingang
lijkt geschilderd als op een heel doek
waar alles goed is en ook slecht

ik lijk wel vastgesnoerd, gebonden
in dat onzichtbaar net van licht en schaduw
van stilte, twijgen en de kleine steentjes
alsof ik zelf slechts een vlekje ben
dat blijft edoch totaal nog ongezien
door mij en al mijn ademteugen

alsof ik nimmer was geweest of ben
en zelf nog niet wist dat ik leef
*********************
sunset 16-10-2020


niet alleen in dromen

zoals  benen je knieën
je dijen je borsten dragen
speel ik met jou in intimiteit
in een tijd van warme nachten
waarin een hemel blauw is

steun ik mij op jouw handen
laat verlangen aromatiseren
in diepten van synapsen
en op elk heuveltje van jou

onder jouw borst en navel
in het verlangende geheime
leg ik mijn hunkerend hart
wanneer jij je opent
ons laat ontbranden

niet alleen in onze dromen
********************
sunset17-10-2020
 

het grauwe van dagen

nu zwijgen ’s ochtends
de toppen van bomen
vogels zijn verhuisd
enkel twee kraaien
een weinig verwilderd
zitten schouder aan schouder
beneden op een lage tak

bijna kan ik hen gijpen
van achter mijn venster
was daar niet het glas

het glas van de klok
is gesprongen, verloren
draaien nu wijzers
loopt tijd in de herfst
naar het koude van winter
door ‘t grauwe van dagen

en ik kijk naar buiten
waar ergens de lente
en ’t leven weer wacht
*********************
sunset 17-10-2020


elke ochtend

met je hand op
je onzichtbaar hart
knijpen wimpers
oogleden en pols
zich te samen

elke ochtend
bij het ontwaken
de geluiden
uitbalanceren

op de rand
van het uitgeslapen
bed en aan tafel
tem je fluisteringen

tussen, over en
alle kanten geluk
*********************
sunset 18-10-2020


zo voelt het

[vanuit het midden
naar buiten vallen
zonder helemaal te zijn
toch leven, weg zweven
diep in jou verdrinken]

brandend gezicht
en droge lippen
wanneer ik spreek
voelt het als echo’s
terwijl de ziel sterft
schrijven vingers
adem ik zacht
en ga stil heen

[wegzweven van daar
in mezelf verdrinken
vrij zijn om te leven
met de wereld in mij]

afgesneden snij ik mij
uit de werkelijkheid uit
en iedereen kijkt toe
zij giechelen, lachen
wijl het voor mij voelt
alsof alles zich oplost
*********************
sunset 18-10-2020


de kleine dood

blauwschaduw
onder citroengeellicht
sluipt over muren

ik trek mijn benen op
kruip tegen jou aan
je hoofd op mijn schouder
streelt jouw huid
albastblank de mijne

jouw harde tepels,
donker als bloesempitten
adem je op mijn borst
en ik buig me over jou
kijk je diep in jouw ogen

liefde is het mooiste
om voor te sterven
*********************
sunset 18-10-2020


en eeuwig zingt het woud

ik volg stille druppelende woorden
over mijn hoofd stroomt traag water

laat mij in jou rusten liefste
wanneer uren kleiner worden
wil ik bij jou blijven
niets meer schrijven
geen taal meer spreken

de eiken, de berken, de linden …

liefdevol streel ik jouw heupen
tot een zee van liefde,

en eeuwig zingt het woud
*********************
sunset 19-10-2020


de laatste weken kennen geen echte zon
zij hangen eenvoudig in de dagen
stom neigen zich bomen die nu kalen

soms wordt de wind boos
net als in andere jaren
dooft snel het licht en wordt het nacht

dit is geen andere herfst
dan altijd al verwacht
*********************
sunset 19-10-2020


een zomerblauw

het jaar brengt koude dagen
thuis; in bitterheid geboren
toont hout bloedende kerven
draagt tijd reeds diepe wortels

vergeefs het roeien tegen
stromen; het roepen schalt
als echo over ’t stille water

met steeds een zomerblauw
in ’t hart en ook onmetelijke

liefde voor jou

*********************
sunset 19-10-2020


altijd jij

ik droom adem
in de uren van gisteren
droom ik roest
in een rivier

op perkament
droom ik patina
en ook schimmel
onder zonneschijn

droom licht
vanuit een haard
vouw woorden
tussen rimpels

maar uiteindelijk
droom ik steeds
mij in jou
*********************
sunset 20-10-2020



ver – en laat je

ik draai me, weer
het zachte, stille pad tegemoet
loop door wouden
keer op mijn schreden terug
ver- en laat je verward zijn

een weg naar het achterland
[in een hut aan een meer]
daar waar ik sporen markeer
[smaakt het alleen zijn]

morgen wordt de zomer frisser
en toch, medewandelaar
is men soms heel gelukkig
wanneer men doelloos is
*********************
sunset 20-10-2020



een wolk uit niets

trek langzaam aan de zijden draad
tot er niets meer is wat je kunt pakken
verscheur de schaduwen die ik werp
tot zij helemaal in lucht opgelost zijn
zet je bij hen die waren en troost hen
en trek langzaam aan de zijden draad

bind hen tot een knoop in je smart
tot deze helemaal verstikt wordt
en zuig het uitstromend bloed op
jouw dunne huid beeft onophoudelijk
duw een laatste maal op glaspupillen
en breek hun angst, laat ze gebarsten

op de grond liggen en trek, trek
nog eenmaal aan de zijden draad
– ik, ik ben een wolk uit niets
*********************
sunset 21-10-2020


gaan we?, vraag jij

wij staan op de pier
traag rimpelt het water
en met onze handen
ommantelen wij
de zomer-sproetige leuning

vandaag vaart de boot niet uit
aan de meertouwen liggend
liefkozen golfjes zijn romp

onze ogen dwalen
als langer wordende schaduwen
van schemerende lippen
van het water daarbuiten
naar de onze

gaan we?, vraag jij
en haakt bij mij in
*********************
sunset 21-10-2020


je ademde niet lang genoeg
[voor mijn eerstgeborene]

de hemel boven je kinderbedje was licht
origami-vogels sneden door de wolken
in duikende prooi-vluchten

de afstand tot mij
bleek verder dan het einde van de wereld
ondanks dat ik liefdeswoordjes weefde

ik herinner mij amper nog je gezicht
ook al bouw ik voor jou in mijn hoofd
een heel leven – de afstand is gebleven

enkel het kruis in mijn hart
dat van je eeuwig zwijgen vertelt
groeit nog steeds
*********************
sunset 22-10-2020



mijn lichaam het jouwe

jouw hand trekt tergend traag
grenzen, grens-waardig
is dit spel van persoonlijkheden

doldwaas lijkt mijn hoofd een buil
van constant tegen de wand
de wand van intimiteit stoten

daar waar bloed vurig stroomt
door anderen van ons bezweet lijf
is jouw hand een lichtend baken

en mijn lichaam het jouwe
sinds jij het beroert
*********************
sunset 22-10-2020


kleuren werden valer

mijn jeugd verdampte
tussen paardenbloemen
en rode klaver

de kleuren van de bloemen
werden valer
en appels smaakten raar

sinds ik van de schommel sprong
door de lucht tuimelde
en struikelde in het gras
*********************
sunset 22-10-2020



geen reden tot paniek

in de stad is de wind onlangs gedraaid
en dus treuzel ik voor ik het dakterras op ga
buren die ik zacht hoor praten, groet ik
met een vriendelijk oprecht goedemorgen
en op de trap die ik afren – ik neem nooit de lift –
let ik goed op niet over een hondje te struikelen

huishoeken snijden mij de handpalmen open
en smalle straatjes vloeien onder mijn voeten weg
ik schuur mijn zolen stuk op het ruwe asfalt
en stap fiks door om meters te maken
hoor het galmen van de half negen klok
wanneer de kerktoren haar echo over mij uitstort

ik spreek vogels toe stil te zijn
want ik kan mezelf niet eens horen
ook al zijn zij al sinds weken verstomd
heb ik daaraan geen herinnering meer
– er bestaat geen enkele reden tot paniek
al kan ik niet zingen als een nachtegaal

lieven en leven kan ik gelukkig wel
*********************
sunset 23-10-2020


de schoot van jouw woorden

jij telt in mij vluchtige fragmenten
telt ze één voor één op je vingers af
de geur van je handdruk, je huid

haar glijdt voorzichtig langs mijn wang
en jij vraagt naar mijn adem
voor dat je jouw lust op mij los laat

ik slik liefdevol de schoot van jouw woorden
*********************
sunset 23-10-2020


dromen

een stukje land ben ik
aan een weidse zee
mijn gedachten zijn het gras
op de dijken

steeds schuurt het water
zand met zich mee
wanneer het zich opricht
werpt het terug
aan vreemde kusten

soms droom ik
verlangens op kademuren
opdat een vissersboot
voor anker gaat
want in de golven
drijven al mijn dromen
tot in de netten

nooit duren zij meer
dan slechts een enkele dag
*********************
sunset 24-10-2020


jouw ogen

wij staan tot onze knieën
in zeeën afgevallen lover
met, tussen ons,
woordenstromen liefde

bouwen urenlang
eilanden uit een stil zwijgen

om ons heen
springen lachende vissen
drijven rustende bootjes

ik kijk naar je gezicht
zie ogen
als twee amandelvormige munten

zij schemeren diep
in mijn liefdesbron
*********************
sunset 24-10-2020


tussen moeder aarde en onze dromen

geen rook is merkbaar onder bomen
slaap jij heel rustig aan mijn schouder
moeilijk te zeggen wie van ons droomt

een druïde werpt vogelbotjes
waar klimop stammen omarmt
hoor ik de fluit van Pan

Amor ligt rustend in geurend hooi
zijn pijlen al lang doel getroffen
tussen moeder aarde en onze dromen
*********************
sunset 24-10-2020


zij kozen blauw


meeuwen vliegen op schouderhoogte
over de pier een eind in de zee
hout is nat en glad door de regen

bij vloed mengt zich zand met water
en hotels met blik naar de einder
verlangen massa’s toeristen en later

vallen uit het stroomnet lantarens
verlichten het strand van voorbije dagen
adem hangt in bomen die kalen

zij groeien breed hoog op promenades
- vogels vertrouwen hen zelden –
niemand zit op de banken

zij kozen blauw voor hun zwijgen
*********************
sunset 25-10-2020



mijn wereld ben jij

kijk, daar zit een muis tussen de schappen
met volle wangen, alles rondom hem is leeg
al houden de meeste mensen afstand
is ook rondom hen alles leeg, slechts de TV
zegt dat Wc-papier niet meer is te krijgen
neem de sleutel van mijn fiets
koel de wijn, ’t café is dicht

rijd naar buiten in het bos
over keien naar riviertjes
– wij hoeven geen maskers om te zoenen
creëer een veld bloemen in de keuken
laat dat het hele blikveld zijn
dans tussen sluiers van mijn dromen
die afzijdig staan – leven is niet slechter
wanneer wij onze ogen sluiten, blijft de hemel staan

wij hebben geen café nodig om koffie te drinken
neem mijn fietssleutel en ook mijn hart
want waarom zou ik ook dromen
mijn wereld ben jij
*********************
sunset 25-10-2020



lettergrepen op onze paden

jij zegt dat herinneringen
enkel in schaduwen groeien
tussen rotsblokken
ook al ligt de bergtop
in nevelen gehuld
en is de lucht zo ijl
dat zij breekt
onder het gewicht van vogels

toen ik over stromen sprak
druppelde regen in de grond van mijn woorden
en fladderden jouw haren
als zeilen in de wind
ik plukte het mos van je voorhoofd
liet het tussen de rotsen liggen

lang voor eerste bladeren
van bomen vielen
dreven lettergrepen op onze paden
omarmden liefdevol
onze hunkerende harten
*********************
sunset 26-10-2020


er schemert licht aan ‘d horizon

het druppelt traag als is ‘t een geur
van vreemde kruiden die zich legt
een teer aromamonster in de luchten
die zich diep naar het binnenste draagt

een verte die heel dicht je raakt
en plots, ontwakend, op jou valt
net als een zoen, vertrouwd van smaak
die nog in slaap je wang zacht streelt

en in de zwaarte drijft iets fijns
als is ’t muziek dat jij je eigen maakt
en stil aanvoelt als een sensatie
dat smaakt naar meer, en meer, en meer
*********************
sunset 26-10-2020