in de zee van mijn lichaam

als een leugen, niet gevolgd door een schaduw
waarvan stappen niet gepaard gaan met ziekte,
zegt ze, appels hebben geen vorm, tenzij in mijn woorden
mijn vloek is het dat niemand anders de betekenis begrijpt

wanneer ik op haar borst naar mijn hand zoek
verbergt ze tussen twee liedjes Gods gezicht
verwart ze het kind van mijn hart

ik pak mijn eigen schaduw bij de handen
leg de viool weer op mijn buik;
heb een papieren boot die ik in de rivier van die tijd schuif
gooi mijn gedicht tussen haar borsten

details zeg ik, zijn niet klein noch onbelangrijk:
neem nu de kleur van je handen|
of de rondingen van je billen

hun schuld is het dat vogels zich op mijn lippen nestelen,
zegt ze, en alsof geen schaduw hen volgt
verwijder ik de knopen van mijn jurk
en laat je in de zee van mijn lichaam leven
*********************
sunset 01-07-2024


daarna zien we wel verder

stel dat ik deze zomer mis
zijn oogverblindende licht niet zie
noch zon over mijn lichaam voel

frisse en rotte geuren niet ruik
zoet, zuur en pittig niet proef
en ook niet meer tot diep in de nacht
naar het tjirpen van krekels luister

geen vrienden meer ontmoet
noch andere levens in de mijne toelaat
of nooit meer drijf in warme zeeën …

maar nu ik deze zomer niets zal missen
mijn liefde onthoud en ook al mijn dromen
leef ik toe naar de komende kerst
en ook naar het nieuwe jaar

daarna zien we wel verder
*********************
sunset 02-07-2024


nog steeds

als een dierbare herinnering
de diep vergeten
brandende, scherpe kern

van een noot
de verborgen winterbelofte
die kleuren en geuren bewaart
eentonige, smalle vormen
in donker en stille
verzonken gevoelige wortels

van ver weg
komende van achter nachten
dringt het in dagen
nog steeds tot mij door:
het zingend geluid van bloed
en het kloppen van mijn hart
*********************
sunset 02-07-2024


ik kus je, eindeloos

donker sijpelt door een gat in de lucht
trekt vanaf de zijkant in mijn mouwen
woorden slikken vermoeidheid in

in een lauwe zomernacht schuilen we
als liefdespaar ‘s nachts achter muren
door bomen fluistert een zachte wind

langzame koplampen, stille lichaamsloze stappen
- tussen zinnen van ons eeuwig verhaal
leg ik mijn hand in je warme schoot

en kus je, eindeloos
*********************
sunset 03-07-2024


scherven water

zwartblauwe zwaluwen op een hek
onbeweegbaar het oog
en kleine handen, angstloos
verlicht door de zonsondergang
aan het Lago Maggiore

als een storm
een zwerm voorbijvliegende vogels
zacht weerkaatst de stil geworden stilte
scherven water
op een donker wordend vlak
*********************
sunset 04-07-2024



vragen behoeven geen antwoorden meer

regen schept zijn eigen zee
en de zee zijn golven,
gezwollen met koppen wit schuim
en hoger nog, heldere tinten

hoe tijd alles met elkaar vermengt:
stemmen fluisteren nog uit gisteren
de reeds dode gesprekken

waar de wind ook naartoe gaat
of hij nu zacht ruist, lauw iets optilt,
alles grauw tot asgrijs demp,|
is het als een handbeweging

na een lange slopende ziekte
wanneer alles gelijktijdig eindigt
windvlagen zich draaien
vragen geen antwoord meer behoeven
*********************
sunset 04-07-2024