een oude droom

de bank van afgelopen nacht
is leeg en leest in pauzes
enkel nog maar stof
tussen vouwen van verhalen}

in het ritme van uren
van de lege kamer
flakkert een kaars
en in de hoek schemert
vaag nog een figuur
die traag uiteen valt

in een oude droom
*********************
sunset 01-09-2021


angst

had ik voor twee reuzegrote sandalen
en een lange witte baard

voor de donderdagavond
en al die mensen die voor onze woning stonden
waar de vlammen laaiend uit het dak sloegen

maar ook voor tientallen meters hoge kranen
die hun tralieschaduwen
op lager gelegen speeltuinen wierpen

de tantes van het kindertehuis
omhuld door een geur van borsten, mond en knieën

en soms, soms  heb ik angst voor ons
naakt in ons bed
en de adempauzes tussen onze liefdesnachten

of voor mezelf
verdronken in niet te bevatten geluksgevoel
*********************
sunset 01-09-2021



nooit vallen schaduw schever
dan wanneer licht uitbreekt

tussen voegen resterende nacht
vergaan woorden

… voortdurend
*********************
sunset 02-09-2021


mijn adem tegen jouw lippen

tot nu toe heeft zich alles weg bewogen
van de natuur die schijnbaar ruw lijkt
waar de zee gladde scherpe rotsen vormt
en het blauw van blad naar blad springt

van altijd groene bomen, zijn kracht zoekt
aan de overkant en stom terug kijkt
naar de rest van de nacht die traag wegsluipt
en haar duister afschudt in vroege uren

diepe ademteugen smaken naar het zout
van een lichte bries in de twijgen
waar mijn adem stil tegen jouw lippen leunt

waar jij tak bent en ik wind
en omgekeerd het groene plantenblad
dat in het vormloze van de ziel dringt
********************
sunset 02-09-2021


overal hurken gedichten

doorheen de dag zijn zij wat schuchter
maar ’s nachts rennen zij
door mijn voel
wild op en neer

gisteren is er mij eentje ontsnapt
op zich niet zo erg
want anderen roeren zich en masse
al vertrouwen sommigen het nog niet
om heel nabij te komen

misschien moet ik mij scheren voor het dichten
*********************
sunset 02-08-2021


jo
u kan ik niet schilderen


in spiegels liggen decennia
waarin het achterliggende
van jeugd rimpelend etaleert
kleuren nog steeds existeren

langzaam breken zij uit jou uit
het eerdere en het paradijs
in een korenbloemblauwe
penseelstreek op velden
van bewegen en lachen

en uit ogen vol innige liefde
*********************
sunset 03-09-2021


het leven dobbelt niet

lichtgrijs naar blauw
trekt door laatste zomerdagen
waar ik letters teken in stoffig zand

een zacht briesje
over het mulle stof
verwaait alles ras

wat blijft is niets anders
dan een kleurloze leegte
en een diffuse structuur

leven is geen dobbelspel
*********************
sunset 03-09-2021


nog voor het licht

nog voor het eerste licht
ontwaken vogels:
zwaluwen, mussen, een specht
die de dag zijn ritme geeft

vanaf de weg vloeit de weide
naar het woud  zijn oevers af
in een ven dat door het bos
bewaard wordt als zijn geheim

een schrijverke trekt lijnen
in het water, schrijft:
wanneer je maar wilt
is alles een boodschap

en kun je, met elk kledingstuk
dat je over de struiken hangt
iets opgeven, weglaten, stoppen
iemand te zijn, kwetsbaar

in de huid tussen mij en het ven
spreidt de vogel, die mijn geest is,
zijn vleugels als hij naderbij vliegt
en ik eindelijk mijn thuis vind
*********************
sunset 04-09-2021


peu à peu

groen overwoekerde stenen
breken in het zonlicht
grashalmen en spinnensluiers
wiegen in een lichte bries

voor ons staan
nog steeds gekroond met fier gebladerte
bomen als piramiden
oprijzend in de stralende zon

zij kleurt de huid bruin
en een ouderdomsvlek
toont mij de waarheid van de tijd
die peu à peu ruïnebeelden vormt
*********************
sunset 04-09-2021


hemelsblauw geluk

’s middags zoemt mijn blik
doorheen de weiden
hommelt om paardenbloemen

hoog gegroeid gras
buigt zich vriendelijk naar me toe
waar grasmaaiers zwijgen

hemelsblauw geluk
dat armenvol aan mij kleeft
in honinggeel licht
*********************
sunset 05-09-2021


het allerlaatste lijk

diep in de oceaan
een inktvis
verdreven uit zijn tuin
van helder modder
die Antwerpen en Rotterdam
en andere havens

onder zich verbergen
en een walvis roept
dat vervuiling schandalig is
ter elfder uur

weent de inktvis
sterft
een man vindt het karkas
wikkelt het in een laken
als is hij het allerlaatste lijk
*********************
sunset  05-09-2021


storm van emoties

je pelt de zomer uit mijn borst
wordt valk met aangeboren hoogte
met onder je de vaste grond
nog wit gekleurd en bont

als foetushouding opgerold
en bleek, het zachte weefsel
net als een blad dat ik in herfst
vanaf je rode lippen lees

ik hoor het fluisteren nog
je zachte windstem
in onze storm van emoties
*********************
sunset 06-09-2021


het ritselt aan je voet

donkerbruin breekt
een tak af
en bladeren
ritselen reeds aan je voet

littekens en zweet
beslaan
als ademwolkjes
je gelaat

een perzik ligt
rijp te worden
op de keukentafel
zelfs nog in oktober

na een zomerse september
*********************
sunset 06-09-2021


daar waar vleugels zingen
libellen dansen
tussen zonnestralen
ben jij mijn lijf
en ik op het jouwe gesneden
bloeit ons het lied
van liefde en leven
*********************
sunset 06-09-2021


vandaag noem ik je venus
niet omdat ik iemand ken
die zo heet maar simpelweg
omdat ik vandaag venus voel

mijn vingers op je lenden
strelend op je naakte huid
mijn vingertopjes op je adem
voel ik, vandaag,  venus
*********************
sunset 06-09-2021


jij, mijn windekind

de wind schramt onbemerkt
over gladgeschoren benen
pollengeurend, zaaddoorweekt
sleep jij lavendel mee  en ook wat tijm
handenvol kort jij hen handzaam in

jij bent mijn liefste woud en weidemeisje
aardend van zool tot aan je kruin
vlieg jij over de paden en voegt wat liefde toe
- dat is wat jij het beste kunt, zeg jij -
door druivenranken vast omwonden

het hete asfalt brandt je blote voeten
waar het gegeseld wordt door zuiderwind
volg ik je tot in onze diepste dromen
en lief jou eeuwig, jij, mijn windekind
*********************
sunset 07-09-2021


achter je ogen, je voorhoofd
wandel ik door je geest
strek al mijn ledematen

hemelrichtingen blijven
wanneer ik mij als embryo neervlij
teder je navel kus

achter mijn voorhoofd, mijn ogen
ga jij
en jij voedt mijn navel
*********************
sunset 07-09-2021


jouw tasten voelt
als jazz op een piano

en als de bliksem
die stukjes zwart

uit hemel scheurt
*********************
sunset 08-09-2021


herinnering wateroverlast in Schuld / Ahrweiler (D)

tussen kinderkopjes zwemt stil mos
spiegels zijn gebarsten
en vertroebelen elk beeld

tussen roestige wenteltrappen
zijn venster gescheurd
probeer ik leven in gezichten te ademen

nog schijnt de zon daar niet
vallen tranen op mijn gelaat
- meer is er niet
*********************
sunset 08-09-2021


een duistere tijd


[in het duister dragen wij
beelden die levenloos
voor ons liggen

egoïsme wordt weer sterker]

ik schrijf over bosbessen
en meen het kreupelhout
in het kastanjewoud
waarin wat kleinwild
verloren loopt

een wezen uit de oertijd
half mens, half dier
draagt gevleugelde woorden
naar mijn graf in zijn huid
van pels en veren;
droef en nagenoeg blind
*********************
sunset 09-02-2021



toch totaal anders

regen druppelt de tekst van de bladeren van bomen
schreeuwen uit het binnenste van het bos
die woorden kunnen zijn, echoën
wijl ik mijn mond wagenwijd open

hout schuift zich samen voor voorzichtige ogen
en wortels, die skeletten tevoorschijn toveren, laten zich zien
twijgen vallen op bundels oud gras
hun geluiden slaan blikken neer voor ik hen opraap

de spiegel van een plas is beschreven
en als ik er in kijk, blijft mijn gezicht liggen
onder woorden van een schrift
die slechts op mij gelijkt in de stem

en toch totaal anders klinkt
*********************
sunset 09-09-2021


jouw warme glimlach

de dag breekt
sprakeloos
uit grenzen
van lampenlicht
aan het plafond

liefdeswoorden
hechten zich
aan de geur
van onze
bezwete lijven

in witte ramen
weerspiegelen ruiten
de warme glimlach
van je gelaat
*********************
sunset 10-08-2021


jouw ogen zoeken
houvast op de grond
die diep in kreupelhout
begraven ligt

tussen wortels en steen
een gevoel van aantrekkingskracht
ook van het
door mos bedekt bed
*********************
sunset 10-09-2021


een raam in een droom
waar landing van ochtendrood
prikkelt onder de huid
en het naakte blote ogenlicht
zich in jouw vorm verliest
*********************
sunset 11-09-2021


ik hunker de vreemde

iemand kijkt sceptisch in zijn glas bier
en wankelt naar het toilet
gele gedaantes stromen in de gelagkamer
en de hoog opgeschoten ober
kan amper vasthouden wat jeans bestellen

[vanaf de muur straalt egoïsme in blauw, breed
en dronken zoekt iemand nog een stoel
terwijl het buiten mateloos pijpenstelen regent]

een hand grijpt vol in het drinkgeld potje
en rent er dan spoorslags vandoor
- nat druipt het uit je haar
en in pauzes van het rusteloos geklater
wordt de sfeer melancholisch zacht

een koppeltje houdt zich innig omarmd
en in de spiegel het knalrode hoofd
van de zoon van de waard
hij maakt rechtstaande de rekening
overal is het even warm, mooi

behalve hier; hier is het altijd hetzelfde
*********************
sunset 11-09-2021


nine eleven

op mijn zij liggend roep ik
het mij in herinnering toen
mijn wereldbeeld wankelde
met beide torens viel

ik in mij te samen: mijn
ogen wrijf ik rood
en bijt op stof in duister
dat zich om mij legt

door het knarsen van tanden
ontwaak ik geweende droge
tranen die vergoten werden

niets was hoe het is
en niets zal ooit nog zijn
hoe het was

in plaats van torens is leegte
en in plaats van hoop
 woont droefheid daar

in stokkende adem
*********************
sunset 12-09-2021


en elke cyclus weer opnieuw

de volgende winter wast de aarde schoon
met brood dat jij in armen houdt
door wind gedroogd en aan de rand krokant
groen in de kern, in het midden vorst

zoals de rijm op velden, naakt als de huid
in zonlicht dat nu schuin op schaduw valt
en dan dit hier, het vlees met licht bezaaid
dat in de diepte dringt als stof

heel fijn gemalen, elke lettergreep, elk woord
als zuurdesem dat tussen tanden knarst
dromend van weidse horizon

waar zaad ligt dat nieuw opgaat
in geloof van gulle oogst
van rijpend koren tot het brood dat zich dan deelt
*********************
sunset 12-09-2021


als ben jij een klaproos

ik stook de stoppels op
langs vuurrode randen
- het is oogsttijd geloof ik
en ook de herfst
danst op een podium
van een warme nazomer
strooit verliefden
in begonnen avonduren

wij laten ons noot los
net zoals takjes in nesten
- in de schaduw van bomen
droom jij mij heel nabij
ben jij als klaproos
voor het korenveld
*********************
sunset 13-09-2921


wij gaan naar zee
vermomd als toeristen
lieven ons, onbemerkt
opdat niemand
onze diepte ontdekt
die in ribbels
van hard zand
dreigt te overstromen
*********************
sunset 13-09-2021


’s ochtends ontwaken
toegedekt door zonlicht
de dag omarmen
die in het blauwe
van hemel valt
om de natuur
voorzichtig te raken
*********************
sunset 14-09-2021, Helvoirt


blauw het venster
in de kilte van september
de zee achter het strand

en altijd evenwijdig langs de kust
het knarsen tussen
twee zich oever-
verwijderende voeten

en zuivere frisse licht
door zout verdoofd
*********************
sunset 14-09-2021


de desinteresse van vandaag

zoenen lijken
op vlindervleugels
op het asfalt

wij drinken
het zout van deze aarde
en gaan, gedachteloos
aan elkaar voorbij

om iedereen
snel weer te vergeten}
*********************
sunset 14-09-2021


ik leef ook aan de overkant

en mensen bouwen huizen
worden geheim in hun tehuis
zijn daar als licht in slechte droom

waar echter ver van huis en haard
als beken hout, nog fris en hard
eiken stromen naar de hemel

dragen zij, altijd proberend
gezichten naar de witte wolken
baden zich in zonnestralen

en ergens opent zich een kamer
wijl zich een andere dan eerst sluit
mag het van dag naar dag toch heten

tegenspaak in smart en lust
droom ik hen beiden oprecht waar
en dat ik leef aan elke kant

nu hier, en later ook weer daar
*********************
sunset 15-09-2021


en ik verlies mij

ik verlies mij in kleuren
van tere contouren
uit vleugels en licht
en ben met de zomer
nu ver weg gevlogen
naar daar waar het leven
paradijselijk klinkt

daar lig ik in gras
en kijk stil naar boven
zie groen nog de bladeren,
zeldzaam vervagend
in het ritme van dag
door een zon daar benadrukt
wanneer het goudgeel
opleeft na de nacht

in terugkeer van tinten
waar veren verlaten
verstrooid op de aarde
zwevend in ’t park
heel stil nu de droefheid
ook mee moeten dragen

wijl uit de zolders
van heel hoge huizen
eerst gras en wat lover
ontspruiten in ’t midden
recht naar mijn hart
waar liefde begint
het leven mooi zingt
*********************
sunset 15-09-2021


dwalen

’s nachts hoor je
het kraken en plooien
van vleugels van vogels

van takken in de wind
waarin zich een slaapliedje
verstopt als struikelstenen
in een onherbergzaam landschap

verdonkerd en omgewoeld
zó dat er zelfs
geen sprankeltje licht in valt
*********************
sunset 16-09-2021



liefde uit onze harten

zoals wij naar de hemel kijken
het blauw en achter dat blauw
een zee alsof nog iets daarachter is
zoiets als wij, maar groter dan

tel jij de sterrenbeelden eeuwig
en ik bloemblaadjes in nacht
met sterrenlicht dat in mij groeit
en zie in droom slechts één

een heldere ster die daar de zee
van donkerheid doorkruist
waarin wij allen ooit eens gaan

en ik ontwaak in vroege ochtend
in stralend zonlicht, de dag en ik
op dorpel van een kamerdeur

van d’ ene naar de andere
tot slechts een wij die daar
liefde uit onze harten draagt
*********************
sunset 16-09-2021