dichterlijk fluisteren

hoe trekken mij sluiers
gelijk witte wieven
zwevend tussen twijgen

hun dichterlijk fluisteren
lokt in vergankelijk proza

graag zou ik hier willen blijven
aan zwellende knoppen mij geven
in dans van sterven en leven,

in kleuren van herfst geweven
*********************
sunset 01-09-2022


hoe mooi kan iets zijn


soms zijn ogen blind
zeg ik nooit tegen de dingen
hoe mooi zij zijn
vertel momenten
niets van het unieke

behendig geprent
in de loop van de tijd
nemen schaduwen
het zicht van licht

al kent schoonheid
en het zien ervan
dikwijls als reden
om in een afgrond
niet te bevriezen

wel om
het evenwicht
te voelen
*********************
sunset 01-09-2022


[taallol]

een weinig meer
en van het meer een weinig
een stuk van het geheel
en daarvan slechts een deel
de tijd bied kundig
minuten die mislukken
jij bent de koopmansvrouw
en ik blijf koning
denk dat ‘t nemen
van mij verlangt
de hoogste ijl
al laat juist dat
van alles nog slechts weinig
*********************
sunset 01-09-2022


herfst

nog een laatste draai
en ook de zomer loopt ten einde
angst wordt als blad
gewoon heel simpel rondgewaaid
op donkere sporen van het woud
bevlekte spinnen
zij dragen ons het gisteren na
en ook ons altijd lachen

verblind de phoenix
in zijn hoge vlucht
die het geflonker van zijn vleugels
steeds met zich droeg
*********************
sunset 02-09-2022


de hoorn van de jacht

de tijd verloopt, ogenblikken afgesloten
door henzelf, lang voor wij het herkennen
valt reeds het laatste blad, beëindigt zijn pad
voor dat het zelfs maar richting vindt
in sporen waar wij misschien ons afwenden
van dat wat ver ligt in een andere hand
al wordt het nu steeds bonter ingekleurd
omdat steeds weer een nieuw blad valt

en in de verte hoor ik reeds
de hoorn van een jacht
*********************
sunset 02-09-2022


oorlog in Oekraïne

rupsbanden verscheuren het papier
vermalen alle woorden

explosies angst, trots en treurnis
kraters in de borst

verminkte doodgeschoten metaforen
donkerrode drukkersinkt

het marsbevel haiku lost zich op
verzet, heldenmoed, strijdmoraal
omsingelen jou, slaan je neder

jouw pacifisme, witte duiven
verbranden in condenssporen
van jachtvliegtuigen

oorlog woedt nog steeds in Oekraïne
poëzie gaat in vlammen op
*********************
sunset 03-09-2022


café del mar

mijn blik zoekt de verte
net als een bougainville
de dorstige hemel

in een laissez-faire
schommelt de smaak van zoet
door rijpe wanden van wijn

de zon van de dag
heeft vermoeide glazen
op tafel geledigd

een stil moment
in café del mar
*********************
sunset 03-09-2022


mijn liefste

mijn liefste tooit mij met nevel
en fluistert haar zacht beven
als warm geheim in mij in
voor ons maar één liefdesleven
zonder woorden, zij dienen tot niets

heel zacht speelt zij met de tonen
die door onze zinnen stromen
omvat met een simpele wimperslag
melodieën waarin ik vertrouwen mag

mijn liefste tooit mij met nevel
*********************
sunset 03-09-2022


[taallol]


enkel ikzelf

zo draag ik het één het andere nabij
zet het geleefde als zaad in een vore
opdat het wortelt wat het leven bezit
de blik zich verheldert als het gebeurt
- niet slechts het goede
draagt bij tot de eer

mij blijft het kiezen om al’ te onderhouden
zelfs op mijn wegen verloren te lopen
soms is het leed de drijfveer te handelen
uit het donker zich steeds te ontworstelen
want enkel ikzelf kan de knopen ontwarren
*********************
sunset 03-09-2022


in warmte van je schoot

ik volg je steeds op sporen van je dromen
loop daar dan zacht je ademen achterna
waar ik heel stil met jou in ’t leven
de vreugd’ en ook mijn smart wil delen
blijft hoop een eeuwig trouwe metgezel

en in zijn nachtelijke leden
vertroost jij mij in warmte van je schoot
- het is je liefdevol willen, niet je lot
voor mij het dreigend duister te verdrijven
zó dat ik rust vind in de chaos van dees tijd

tot in de ochtend het geraas verstilt
met mijn gezicht nog altijd rustend op je borsten
laat kwelling van de dag mij onberoerd
als ‘k luister naar het trage kloppen van je hart
in een voor mij heel zeker weten
dat jij mij met jouw diepe liefde vult
*********************
sunset 04-09-2022


de band die hen draagt

de ene die vraagt
en de andere die gaat
maar in de schaduw
kan niemand iets zien
blijft slechts dat spoor
waarvan wij antwoorden zijn
die morgen verwaaien in wind

en ene herkent
en de andere verstaat
momenten te vinden
in een beider verlangen
de band te vinden
die hen draagt door een tijd
waarin zij zich gevonden wanen
*********************
sunset 04-09-2022


laat ik hen nimmer overstemmen

wat ons beroert en warm, stil omhult
al die momenten van dicht elkaar nabij
het telkens weer opnieuw bekijken
dat ons uit ‘t starre haalt, ons dwingt

te luisteren naar wat in het hoorbare klinkt
pastelkleuren die ‘t schelle verstillen
de onopvallende en toch mooie
momenten die elk ademen nodig heeft

ach, laat ik hen toch nimmer overstemmen
*********************
sunset 05-09-2022



al spreekt ‘t vergankelijke uit het zijn

mij dansen kleuren door mijn blik
nog ongeteld hun veelvoud toegewend
slechts denkbaar als door hand van schilders
zijn hun penselen een impuls van bont geluk

en diep in mij in al zijn volheid
liggen nog woorden waarvan ‘k de vorm zoek
als is het een verzegeld boek
wiegt het zich schemerend in de stilte

en toch, al is elk woord zo klein
wil het naar ‘t bonte leven streven
en in de tijd en alle tinten zweven
al spreekt ‘t vergankelijke uit al het zijn
*********************
sunset 05-09-2022


eindelijk de weg te zien

amper een vaag vermoeden blijft
van wat als wezenlijk bekend
enkel een heel luid zwijgen schrijft
wat lang reeds als vervalsing is gekend

stoer richt je blik zich naar voren
en kleeft vermoeid aan dingen
wet de spitse doornen
die je verhinderen
in heldere belden binnen te dringen

edoch, de tijd zij weeft
gelatenheid in het verstaan
opdat de vonk blijft leven
om wielen uit het moeras te draaien
en eindelijk de weg te zien
*********************
sunset 06-09-2022


laat het genade zijn

laat het in mij genade zijn
als ik uit diepten mag ontvluchten
die als een mist mij neder trekken
ook al bedriegt mij blauwe schijn

dansen in mij de laatste woorden
als duizend opgezweepte zeeën
raast het als stormwind door alleeën
die mij eens waren stille oorden

omhullen elk intens verlangen
al vecht in mij de wens mij te verliezen
voel ik in mij het leven gieren
laat het genade zijn
*********************
sunset 16-09-2022


oerkreet van het leven

ik drenk mij aan het stille zuchten
al scheurt soms ook mijn hart in twee
danst toch mijn polsslag wild en vrij
het bloedrood van ons beider lippen

en in de golfslag van mijn lust
omhul ik jou met diep verlangen
als ruwe zee die door de lijven trekt
ons in een hitte laat ontbranden

en in een intens felle storm
breng ik ons naar de hoogste toppen
daar waar elk denken onmogelijk wordt gemaakt
de zenit verder dan de einder reikt
het leven zelf zijn oerkreet slaakt
*********************
sunset 16-09-2022


[taallol]


weg, heel simpel weg
ging ik rechtdoor
en keek alleen vooruit
zo voelde ik ook niet
de grote cirkel
ik wou nooit eens terug

kom ik na jaren
aan ’t einde van mijn pad
- zo ver en o zo lang -
wist ik toch nimmer
mij op mijn weg terug

en toch liep het geluk
altijd grijpbaar
gewoon heel simpel
met me mee
*********************
sunset 17-09-2022


het schavot van zomer

niet lang erna:
winternachten
zonder reliëf

wouden wit
als kant
en daaronder:
ploegen die door de stad snijden
vertwijfelt, doelloos

in onze haast
oogst te danken
bieden wij alles aan;
van stoppelvelden
strompelen sporen
in vers gevallen sneeuw
waaronder grijs wolkenspel
een eeuwigheid ons volgt

warmte is niet meer
dan een gloeiworm in onze vuist
en op lantarenpalen
echo’s van kraaien

- het graflicht
houden wij brandend
op het schavot
van de voorbije zomer
*********************
sunset 17-09-2022


overgang naar herfst

en jij vraagt,
bewondert,
verstomt,

uren tikken weer anders
sterven zacht uit
in eigen klank

het vredigt je
in verwondering
alsof jij zelf
de sprong
die eindigt
waar het licht valt,
niet maakt

het kan erger zijn,
denk ik dan,
en zwijg
*********************
sunset 17-09-2022



niemand heeft weet

zacht valt mijn stem
in grijze klanken
van oude kerkklokken

een lied over jou en mij
en meer dan duizend
maal duizend jaren

wie vraagt dan nog
wat wij denken
over wilde tijden

jij gooit een zilveren speld
ouder dan onze stamvaders
om elk beeld te klaren

want niemand heeft weet
van het diepe duister
van onzalige nachten

vandaag
*********************
sunset 18-09-2022


vederlicht

en zo vorm ik, vederlicht
het jou gegeven zwijgen
opdat het ongezegde wijkt
met alle zware woorden

worden lettergrepen muziek
op nog gesloten lippen
die wij verzegelen met schuwe blik
van niet uitgesproken beloftes
*********************
sunset 18-09-2022

witte wieven

de nacht beschildert stil haar zijden doek
met dauw die op de lippen brandt
waar elke droom in ‘t leven strandt
fluistert een toverspreuk in wind, op zoek

naar wat gedachten, bereid tot dans
al zie ik grijpbaar reeds demonen
echoën klaaggezangen op wegen
breekt stilte door een schreeuwerige dissonant

waar nevels over veld en weiden zweven
blijft amper nog een povere toon terug
van eender welk geluk
en ik vermoed wat mij altijd is bijgebleven
*********************
sunset 19-09-2022


en de aarde draaide niet meer

daar, op dat voetpad
wist jij van het begin
en het einde

jij keerde je om
slechts eenmaal heel kort
en je blik sprak met de mijne

zelfs de zon verstarde
opdat ik je schaduw vast kon houden
[tenminste, zo leek het mij]

en de aarde hield op met draaien
*********************
sunset 19-09-2022


vallen

vallen,
in het pure voelen
daar, waar beelden verdwijnen
en elke vezel van het lijf
onder het intens zichzelfvoelen
vibreert

vallen,
om op te oplossen
in de bron
van onze eigen stroom
die zijn stromen leeft

vallen,
om het leven
te baren
*********************
sunset 19-09-2022


telkens en telkens weer

proef de smaak van tranen
die over brakke velden vloeien
tot glijdend licht nog slechts het zout
van het verlangen achterlaat

vergeef uren van hopeloosheid
waarin ik mij verloren dacht
de dans die in zijn beweging verstarde
en angst die mijn stem verstikte

ik zocht je in de verte
voelde niet meer de hand
die mij steeds begeleidde
toen ik mezelf niet was

ondanks sporen van je lippen
onuitwisbaar op mijn huid
onvergetelijk als teken van liefde
diep in mijn ziel gebrand

toch beken ik je
elke nacht mijn liefde
zeggen mijn zuchten
telkens en telkens weer

dat ik mij terugvind in jou
*********************
sunset 20-09-2022


honger naar leven

toen onze vingertoppen
elkaar bij ‘t dansen liefkoosden
ontbrandde een licht
warm onder koele huid

dat alles dragen wij
open wat eerst slechts half
omdat ons lachen
nu ook in schaduw durft

waar strelingen bij nacht
in diep voelend vertrouwen
zich schuchter betasten
is het onze honger naar leven

die bruggen bouwt
*********************
sunset 20-09-2022


nu je jezelf herkent

ik zie jou, dag-omringd
met blikken, ver-geleefd
en streel stilte in je hart

wanneer nacht je omarmt
schilder ik beelden van licht
in al jouw dromen

nu wil ik jou
kus van avondschemer
en ochtendrood zijn

nu, dat je blik
jezelf herkent
*********************
sunset 21-09-2022


het is niet alles goud wat blinkt


zeven keer zeven tranen
liggen op mijn levenspad
mijn lopen stokt
maar jouw blik spreekt liefdevol zacht
van doelbewust verdergaan

ik dek hen toe
met een huid van vergeten
sluit mijn ogen
en volg je blindelings

tot je mijn hand loslaat
zegt dat ik nu op eigen benen kan staan
wijl ik je smeekte:
het zijn gouden

en in een diepe afgrond val
van het herinneren
*********************
sunset 21-09-2022


oorlog blijft

[ik val uit de tijd
en tijd valt uit mij uit]

zwart teert zich zand
en ruizelt en ruizelt
door vijf vier drie twee
korstige scharenvingers

de bloeiende oceaan
ligt in sterven
vrede vervaagt
maar oorlog blijft

tanks rollen door maïsvelden
raketten verscheuren luchten
en ik duik onder
laat zoenen op mijn ogen plaatsen
liefde mij beschermen
*********************
sunset 21-09-2022


melancholie

maan werpt
koude lichtstralen
in de nacht

als wolkenflarden
die op de aarde vallen
vult melancholie
mijn hart

en ik zoek in mij
al die gezichten
waaraan ik mij
niet meer herinner
*********************
sunset 22-09-2022


tijd om te zwijgen

het is tijd om te zwijgen
zegt de dag
en bloedt
in lievende handen

purper vloeit hij
in schaduwen
van het teveel gedachte
legt mij dromen
in mijn blik

vervreemdt mij
van het luide
en bedt mij in,
in eenzaamheid
van mijn polsslag

het is tijd om te zwijgen
zegt de dag
en fluistert mij de nacht
op het pad
van zijn gaan
*********************
sunset 22-09-2022


jouw zoenen

als heet ijs
in zijn tegenspraak
zijn niet kunnen zijn
doordringt mij
elke druppel
verlangende lust
en om deze
uit te schreeuwen

geef je eraan over,
zeg jij,
zegt het met je blik
die uit het beleefde
smart en vreugde schept
en kust me
al het geweende
van mijn lippen

tot ik nog slechts
pure liefde ben
*********************
sunset 23-09-2022


denkend aan zomer

goud-warme lichtlamellen
schaduw-gestreepte jaloezieën
daarachter zijde bruin blinkende huid

op zandig geschuurde rots-trappen
stroomt waterblauw golvend, ruisend
likt ziltig aan ruwe steen

zoutkorsten worden diamanten
en de wind een schuchter fluisterende adem
over cipressen en cicaden

geluk vinden in verende naalden
en daar, een salamander
- te snel voor het oog
*********************
sunset 23-09-2022


nog altijd niet geloven

je zijn verhoogt facetten van gevoelens
alsof mijn stem mijn zielenland al is
waar jouw begrijpen mij omhult
speels kun je mijn trotseren snel negeren

je mond is mij muziek en ook verleiding
laat magisch teder mijn begeert’ ontwaken
tegen zijn zachtheid kan ik mij niet weren
mijn lippen zoeken steeds weer jou te zoenen

zacht golvend voel ik branding in mij stromen
en elke millimeter van mijn huid
schreeuwt zich met een verlangend diep geluid
naar d’ oorsprong van jouw warmtebronnen

wij lieven ons, en toch,
soms kan ik het nog altijd niet geloven
*********************
sunset 24-09-2022


samen bloeien

ik ruk mij
uren van mijn lijf
val in het tijdloze

eeuwig belevend
het  elkaar raken
in een aards ja
luister ik naar Mozart
Vivaldi of Beethoven

die diep ontroeren
wijl ik lief je
nog intenser
dan alle beloftes
die zwijgen

tot wij samen bloeien
*********************
sunset 24-09-2022



elke vezel hunkerend verlangen

toen je lippen een vochtige roes
over al mijn zinnen uitgoten
is zoveel willen, zoveel zijn
uit mijn poriën ontsproten
en mijn pure lust
heeft jouw wilde geur genoten

in mij stormend, als woudklimop
een schreeuw
doorheen mijn aderen naar jou
en je hand liet mij geen moment alleen
pure lust groeide naar de hoogste top
enkel gevoeld door ons twee

zo schreeuwgedragen windt zich
ons beven in elkaar
fluistert in trillend steunen
een honderdvoudig jij
en elke vezel hunkerend verlangen in ons
werkt zich naar liefdevolle rust
*********************
sunset 25-09-2022


herfst

wij staan weer voor zijn poorten
die geen zijn
oeroude wezens beschrijven hem
- ongewaagd, blind -
stokken onze schreden op de dorpels
die wij als hindernis hebben gesteld

gekende angst neemt ons bij de hand
en onze ruggen zoeken de wand
- stom blijft het kind
in wie wij ons zo krachtig vonden
er rest ons enkel kille wind
die door kalende twijgen snijdt
*********************
sunset 25-09-2022


nooit meer angst

bijna treuzelend verheft zich de blik
en ik geef je een glimlach terug
- jij houdt je adem in
en de seconden snellen stil voorbij -
uiteindelijk maakt een kus ons vrij
het is ons beider willen

niets bezwaart nog dit moment
geen denken die de liefde remt
en bij het openslaan van vleugels
verheffen wij ons uit lege vragen
worden door wensen gedragen
ver van teugels van het normale

zo vrijgeliefd ontspringen wij
asgrauwe apathie
vol zelfgekweekte zorgen
hoe heerlijk nu de dagen
in altijd weer het nu verstaan
en nooit meer angst voor morgen
*********************
sunset 26-09-2022


in jou en in mij

in mij leven paden
die jij hebt verwekt
niet met nacht vervagen
in ochtendlijk puur

verwijder jij je, bent toch nabij
in mij blijft het vermoeden
van wetende banen
over al dat wat is geweest

een glimlacht verschijnt
verwijdert vragen
het gezamenlijk dragen
leeft eeuwig in jou en in mij
*********************
sunset 26-09-2022


ik draag de nevel
op mijn vingertopjes
schrijf teder in hem
mijn verlangen

als hij dan
als zacht gestreel
op je wangen valt
is het een weten
dat de dag
weer helder wordt
*********************
sunset 27-09-2022


met de blik
van je hart
beschrijf jij mij
de geur
van de blauwe regen
zo intensief
dat ik
het raam wijd open
mijn ogen sluit
en in het gure weer
van de herfst
het vermoeden
van de komende mei
doorheen mijn zinnen
laat vloeien
*********************
 sunset 27-09-2022


van mij, in jou

van mij
in jou verzonken
het rusteloze
ingebed aankomen
luisterend
om zichzelf
te verstaan

zo ben ik
in jou
deuren openend,
laat opnemen
wat jij verstaat
van mij
in jou zijn
*********************
sunset 28-09-2022


door en voor jou

bestendig golven
ontbrande zinnen
over mijn huid
alsof elke kus
van jou
mij lokkend
laat verlangen
en poriën
zich openen
om je zoete vloed
te ontvangen

zo ben ik bron
van stille zuchten
onder jouw handen
die uitgroeien tot
heftige liefdesgeluiden
voor jou
*********************
sunset 28-09-2022


het tijdloze

elke avond
waait mijn blik
door het vensterraam
wanneer bomen
in lange schaduwen vloeien,
ik het niet gezegde streel

en altijd nog,
wanneer schemering
zich over velden legt,
schudt zij haar haren los
en droogt tranen
van de wind

het tijdloze
ligt gezworen
op onze lippen
*********************
sunset 29-09-2022


nu pas begrijp ik

als dichter laat ik
geen bladeren  vallen
hoogstens mezelf
als onbeschreven blad

en ik stel vast
dat het geen pijn doet
krijg zelfs kleur door vreugde
kan gedurende korte tijd
vliegen en ook het sterven,
voelt heel familiair

een kind bindt
een bloemenkrans
schenkt hem mij
met mij, als mens
in het midden

nu pas begrijp ik
dat vallen en aankomen
heel goed mogelijk is
*********************
sunset 29-09-2022