blauw, tot in mijn hart

hier wil ik zitten
en stil met de lucht spreken
blauw, tot diep in mijn hart
onder een kinderhemel
waarin elk verdacht
een wolk wordt

je krijgt bijna hoofdpijn
omdat, zelfs met gesloten dicht,
alles gewoon blauw blijf

maar ik lach
fantaseer mij een blauwe fiets
waarmee ik over de aarde
naar de horizon rij
*********************
sunset 01-01-2021


uren gaan altijd juist

in een verkeerde tijd
op de verkeerde plaats
gaan uren toch juist
vinden kinderen hun ouders niet
en omgekeerd vraag ik mij
naar de reden van dit bestaan
al blijft dat verscholen
in alle jaren verleden tijd

in de hulpeloosheid van het kind
op het einde van de ketting
van vroegere beelden
gelijken wij op hen als parels
en meer zelfs, als water
waarin wij niet wortelen
en toch herkenbaar voor anderen
in de lucht die wij ademen

in schemerruimtes
leer ik geborgen te zijn
wat eenvoudiger is
dan woorden van stenen te pellen
te wachten, te hopen
dat het goed is
zoals het is
zelfs hoe het morgen wordt

ook
*********************
sunset 01-01-2021


zichtbaar in de horizon

laat ons naar buiten gaan
in dit ontwakend licht van de ochtend
windwater proeven
dat zachtjes uit de hemel valt

de dag groeten
die over ons uitstroomt
die de meertouwen van de nacht
losgemaakt heeft
en nu het veelvoud tegemoet gaat

zó dat de vrede van het moment
zichtbaar wordt in de horizon
*********************
sunset 02-01-2021


lyriek kan zo mooi zijn

ontstaat in de holte van je mond
poëzie is er de huid van
*********************
sunset 02-01-2021


mij is de vroege ochtend
in de weidse natuur

stilte valt nog
van de laatste sterren

zij tonen mij het pad
door de velden

ik schep mij
de wereld nieuw
*********************
sunset 02-01-2021


dag na dag

laat met dichten over een rode maan
die de aarde verbindt door het venster
komt het geluk onverhoopt en stil
vluchten gedachten naar het hart

ik zit nog steeds in de wachtzaal
van verhalen en beelden en alles
is nooit geschreven nooit gebeurt
slechts fragmenten van mijn leve

ondertussen houd ik mijn adem in
weldra is het lente en weldra weer
herfst en het verdere van de winter
tussendoor een wonder of twee, drie
*********************
sunset 03-01-2021


het hart enzovoort

dagen verbindt ik met beelden
die mij bij blijven, net als de winter
die ik aarzelend de hand reik
als een tijd zoals alle anderen

door licht gedoopt, voel ik mij
teruggeworpen op mijn onbekende vader
die elders nog kinderen heeft
op mijn moeder en al haar liefdes
- een zon staat geëtst in de hemel

bomen teken zwarte schaduwen
op het veld enkele kraaien
tussen twijgen rusten vermoeide woorden
als zijden draad van stilte
het hart enzovoort}
*********************
sunset 04-01-2021


solodansend

ik wil weer oude paden gaan
de tijd stoppen en blijven
voor meer dan slechts enkele ogenblikken

in midden van dit ongewild getoeter:
op de voetpaden open regenschermen
en dure tassen in de hand

bewoonde ogen en harten
vol stralend licht
en toch, zowel hier als daar,

solodansend door het leven
*********************
sunset 04-01-2021


… enzovoort

de rust bedriegt, er nadert iets
zelfs voor de eerste sneeuw
misschien is dat wel de reden
zeg ik, alles behalve
zacht moedige beloftes

een kat valt altijd op zijn poten
menen wij, maar verplichtingen
zijn er meer dan voldoende
eigenlijk is het heel eenvoudig
ik verstop mij in een doosje
en reis zo onbemerkt naast de tijd

terwijl dagen in nevels hangen
scherp ik mijn potloden
articuleer luid en duidelijk
of luister naar mezelf
met in mijn hand verstrooide dichters
hun woorden in mijn oog
en staande op een podium
met microfoon en licht enzovoort
*********************
sunset 05-01-2021



wij drinken elkaars lippen

honing van appelbloesems
het sap van paardenbloemen
en het vergeten blauw van viooltjes

[ik toon jou de steen van hagedissen
en jij mij jouw borsten]

wij drinken elkaars lippen
want bloesems zijn wij;
en daarna pas vruchten
*********************
sunset 06-01-2021


hier wil ik blijven

in deze stad
bijt de wind je in het gezicht
valt zachtjes sneeuw
en kruisen zich blikken der passanten

branden mijn ogen wanneer ik ga
groeien sterren uit het asfalt
oude vrouwen openen hun armen
houden mij tegen

hoog vliegen duiven
als open brieven aan voeten
en teken van herkenning
die mijn naaktheid beroert

een tere danseres met droevige ogen
draait pirouetten in een ruimte
met meer dan duizend deuren
naar woorden van het hart

hier zijn bedelaars zwijgzaam
zoals huizen die hun verhalen vertellen
en het breekbaar licht uit vensters
draagt stemmen als heldere klanken

hier wil ik blijven
*********************
sunset 05-01-2021



liefde, altijd maar liefde

zacht zingt de schemering erotiek
en lust is onze dirigent
wanneer verlangen als muziek
het liefdeszweet op ’t lichaam brandt

bevende lucht scheidt lava kussen
wijl liefdeslust langzaam ontwaakt
en lippen over lijven zweven
de naakte huid als nectar smaakt

in nachten die voor eeuwig duren
en tijd zich naar het eindeloos rekt
tot uitgeput ineen verstrengeld
wij vredig slapen tot in ochtenduren
*********************
sunset 06-01-2021


pas wanneer ik slaap

als het regent, dans ik alleen
n mijn pak uit algen en goudkleurige schubben
achter het land ligt de zee
en in de einder een rode hemel
meeuwen zweven door de lucht
en helmgras wortelt zich in de duinen
want als het regent, dans ik alleen

als ik lach, zie ik mij weerspiegeld in de plassen
als mens die ik was en ben
bemin ik uit liefde de vrouw
en plant mijn lans onder de dennen
dood eigenhandig elk onbenoemd monster
want als ik lach, zie ‘k mij weerspiegeld in de plassen

maar pas wanneer ik slaap
zie ‘k alles helder
dronken van liefdeslust
met parels in elke hand
leef ik in het hart van schelpen
ben de bron met verkwikkend water
het leger van reeën
de maan verbleekt
wanneer hij achter de einder sterft
want wanneer ik slaap
zie ik pas alles helder
*********************
sunset 07-01-2021


aan jou denken is
alsof boomtoppen sterren beroeren
en jouw naam
door de hele wereld fluisteren
*********************
sunset 07-01-2021


in dat moment

en in ons zijn
leef jij in mij
etst zich je  liefde
diep in mijn hart

laat ik je zoenen
branden op mijn voorhuid
en droog mijn speeksel
in jouw vulvagloed

waar wij versmelten
schreeuwt het leven
wanneer wij luisteren
naar het lied van lust

kreunt het genot
en sterf ‘k in jou
in dat moment
van eeuwigheid
*********************
sunset 08-01-2021


purper een zacht
geluidloos waaien
van nacht

een weg windt zich
kwistig
door paden van het hart

zacht glijden schreden
door een adem
van donkerheid
*********************
sunset 08-01-2021

onder niet noodzakelijke kleding
een zuiver lijf en een witte raaf

aders smelten traag
en zacht druppelend in het glas
**********************
sunset 08-01-20121


ook al is het brood en leven

de oceanen
beschamend in al hun vervuilingen
harder dan al het andere

niemand luistert nog naar gedichten
want water beluister je niet
het druppelen, ja zelfs het breken
betekent de mens niets
ook al is het brood en leven
zout en peper
en soms zelfs de dood

de oceanen:
zielloos rollen zij nu op stranden
als witte signalen

maar niemand luistert nog
*********************
sunset 09-01-2021


ik weet beslist

soms weet ik heel beslist
dat ik er ooit al was
wanneer de  bomen rond mijn huis
verhalen ruisen die ik ken
en ook mijn smarten al mijn lust
is steeds maar weer een nog een keer
een altijd slechts een spiegeling
van ruimte en van tijd
van vloeien, zinken, duiken
en toch opnieuw naar boven komen
in altijd toch dezelfde stromen
steeds heel eenvoudig ik

[ik weet beslist
dat ik er ooit al was]
*********************
sunset 09-01-2021


het duister zingt
 
ik doe het licht uit
ga naar bed
zie vage omtrekken
in schemering
heb enkel slechts
vermoedens

zacht voelt
haar warme huid
en teder strelen
bevrijdt mij
wijl zij mijn
pijnen kust

’t is  nacht
al voelen wij
de eeuwigheid
in die paar stonden
vullen hen
met zoenen

geen woord
wordt er gezegd
’t is stil
het duister zingt
wanneer ik vredig in
haar armen slaap
*********************
sunset 10-01-2021


dit graf is door ons zelf gegraven
en nu zijn wij vermoeid en leeg

wij mogen ons niet meer aanraken
enkel slechts vanop afstand bekijken

en van nieuwe bruggen dromen
tot de tijd met zachte handen
ons uit de lockdown bevrijdt

wij hopelijk onze les hieruit
hebben geleerd
*********************
sunset 10-01-2021


kruisig mij
met jouw verlangen
verbrand mij
met jouw lust
verdrink mij
in jouw liefde

maar laat de liefde
nimmer sterven
*********************
sunset 10-01-2021


het wintert

in stilte liggen weiden
nog beeft gras in het licht van de dag
wild is mijn denken
aan hoe het vroeger was
onder sneeuw en onder hoeven
van machtige kuddes toen,
toen dwergen nog leefden onder de grond

nu raakt de laag hangende wolkenhemel
de verdwenen heggen
gaven beschutting
tegen het voortschrijden van tijd
*********************
sunset 10-01-2021


nachtegalen zingen

voor het raam
liggen manen gestapeld
en vellen papier
vormen velden

uit je melkwitte handen
stromen stemmen
als een lang gedicht
en in korte adempauzes
hoor ik nachtegalen zingen

in de nachtelijke sterrenhemel
snijdt jouw lach bergvormen
en jouw mond
lieft willig de mijne
*********************
sunset 12-01-2021


nieuws uit Londen

wij tellen al een jaar de tijd anders
aan de hand van besmette personen
al blijven er veel doden onder de radar

beter is het dagen van liefde te tellen
ook al is er nog geen vaccin tegen de oorlog
ondanks de Verenigde Naties

weldra is ook deze winter weer voorbij
sta je met naakte voeten in het water
mogen pullovers en onderhemden uit

kleef nieuwe bladeren aan de bomen
laat de laatste sneeuw en ijs verwelken
een Caribische winter is het beste

ook al moet het orkaanseizoen
pas echt beginnen
*********************
sunset 12-01-2021


moeder weent

ik tel zonnestralen
leef in de landschappen
mijn ouderlijk huis een klokhuis
dat ik uitgespuwd heb

[hoe kun je normaal leven
wanneer de sneeuw je bedekt?]

een andere vrouw
met vuurrode haren
en een donkere rok van leer
zit met een veel te jonge man
in een pizzeria te eten

’s avonds zit een dwerg
aan de voet van een berg
en verorbert een reus

zijn moeder weent
terwijl vader betaalt
met herfsttijlozen
*********************
sunset 13-01-2021


als kleine jongen

elke dag nog voer ik raven
hoed het leven
ooit geërfd van mijn moeder
's nachts word ik vergiftigd
door een mij onbekende vader
vogels leerden mij vliegen

als kleine jongen
en later ook nog
kende ik enkel dromen
zwaar liggen herinneringen
aan mijn familie
als een berg op mijn borst

morgen verleren vogels het vliegen
pikken raven mij de ogen uit
*********************
sunset 13-01-2021


en toch ook anders

op de vensterbank
staat een bloemenboeket
speciaal voor jou

ik zie hoe de regen
achter het raam
naar beneden valt

de hemel, een vijver
talloze waterplassen
coulissen van dit beeld

ik heb je laten slapen
tot in de middaguren
klinkt het ademen

als het jouwe
en toch ook anders
*********************
sunset 14-01-2021


onder zacht kreunen

onze vingers gaan behoedzaam
op ontdekkingsreis
schuchter strelen zij handen, gezicht en borst
woelen door het haar

ons eng omhelzend houden wij elkaar vast
alsof wij de andere nooit meer willen loslaten;
zinnelijk de zoenende lippen
voorzichtig tastende tongen

lijven zoeken elkaar in het raken
verlangens invullend vergeten zij de wereld
volgens slechts het ritme van hun hart

en onder zacht kreunen
worden zweetdruppels geboren
wanneer ik tot diep in je ziel kruip

mij onafscheidelijk met jou versmelt
*********************
sunset 14-01-2021


in schaduw van bomen
vallen gedichten
zacht en stil
*********************
sunset 14-01-2021



winter is het vergeven

via de poriën van mijn huid
adem ik eerdere levens
die ik vergeten waande

tussen hun vouwen
spelen kinderen verstoppertje
vragen zich hoe het is
wanneer zwembaden dicht zijn
namiddagen vertreuzeld worden
met zoeken naar paddenstoelen

ook jou adem ik nog in andere levens
spelen vangertje en verstoppertje
terwijl paddenstoelen duur betaald worden
dwalen wij door nachten
in het licht van sterren en maan

winter vergeven wij zijn sneeuw
*********************
sunset 15-01-2021


januari blues

nog is het de tijd van grijs gesponnen dagen
wakende dromende gemoedstoestanden
een zacht sterven van midden-winter
waar sneeuw het vallend lover doet vergeten

een stilgelegde tijd van de natuur
die in koele distantie vervalt
enkel de frisse maagdelijke geur van aarde
dringt door tot in het diepste van mijn zijn

het melkige van schemerend daglicht
wordt verhelderd door een laagje wit
laat mij in het wazige van de ochtend
eindelijk januari blues neuriën

fantasie spiegelt winterse taferelen
*********************
sunset 15-01-2021