de nacht doopt
beelden in dode hoeken
van een kamer
die naar onze lijven geurt

afzijdig van het licht
door het duister verteerd
vensters die
steeds dieper reiken
*********************
sunset 01-10-2021


apocalyptisch

de duivel, de oude
de niet door verleiding verschoonde
niet door de dichting gekroonde
spuwt onophoudelijk stenen
en steen na steen valt in dit zijn
slaat dromen van de mensheid neer

en dan die vrouw, die jonge mooie
en door verleiding verschoonde
door dichters gekroonde
zingt in de regen van stenen
kent zelf geen enkele kleur
zelfs niet in geest, geen ene

tot plots het donkerblauw verschijnt
dat op het einde licht en helder is
al komt het ook wel okergeel
dwars door het groen: een ruiter
tilt haar voor zich op het paard

de duivel spuwt en lacht en spuwt
en ’t paard raast door de stenenregen
tot in de avond het zwart ontwaakt
- en over alles valt de nacht

inktzwart op alle wegen
*********************
sunset 01-10-2021


ochtendoverpeinzing

nog schemert de ochtend
in wolken die de hemel grijzen
het regent de hele dag

ik kijk door het raam
en tel de schreden onder mij

zij klinken als een gelijkmatig marcheren
van verregende geesten
uit lang vergeten tijden
*********************
sunset 02-10-2021


de hemel weent

wanneer een mens sterft
wordt juist het nieuws gelezen
zitten raven op het da
de boodschappenlijst
ligt nog op tafel
en naast het bed
staat een halve fles water

een vrouw
streelt over zijn wang
en op het bureau
liggen zijn dagboeken

de lijkwagen komt
altijd te vroeg
terwijl de raven
geschrokken wegvliegen

de hemel weent
*********************
sunset 02-10-2021


nevelsluiers in de ochtend

de hemel kleurt schemerblauw
met grote vlakken grijs
in spiegel-verkeerde kleurcontrasten
van naakte oevers
in het tegenover liggend zicht

verte is het ervaren
van vreemde landschapstongen
doorheen een regengordijn
waaruit zich het wit
van nevelige sluiers verheft

zacht omhullen zij de ochtend
*********************
sunset 03-10-2021


veel te veel in eens

ijverig schrik ik
laagvliegende zwaluwen op
opdat zij hoger vliegen
de heerlijke nazomer
nog hier houden

maar kraaien dansen,
toegewijd,
hun hoop op regen
uit bezorgdheid
over de droogte

te veel is ook te veel
*********************
sunset 03-10-2021


nog zoek ik vrede

het beukenlover verliest
zijn groen helder stralen
eksters verzamelen zich
achter weke bladeren
de tekens staan op storm

nog zoek ik zomerlijke vrede
heb angst voor de koude
en de volgende oorlog
jachthoorns weerstaan
gedempt hun echo’s

op het einde sta ik slechts
de huidige tijd in de weg
*********************
sunset 04-10-2021


’s avonds koel ik mijn hoofd

op straten zing ik jouw liedjes
en met enkele vage strepen
laat ik de dagen
wat tekens na in het stof

’s avonds koel ik mijn hoofd
dicht de nachten
met kleine zachte woorden lof
en eet korsten van het brood

na mijn slaap onder sterren
reis ik verder met blote voeten
mijn doel steeds in mijn rug
vagebondeer ik door de wereld

neurie op straat vrolijke liedjes
*********************
sunset 04-10-2021


nachtelijke stadslichten

's nachts wenken lichten
alsof zij eilanden zijn
aantrekkingspunten
voor hen die het duister missen

dromen verzinken
van de verloren zielen
nachtvlinders
die zich fladderend verliezen
*********************
sunset 05-10-2021


echo’s van waterlelies

traag druppelt tijd
in het brede spanningsveld
van ruisend riet
waar af en toe iets kwakend
met een doffe plons
in het water springt

met een geluid
dat de rust verstoort
van pure echo’s van waterlelies
schemerend tussen bomen
waar de herfst zich reeds
op elk blad vertoont
*********************
sunset 05-10-2021


jij bent

jij bent
een levend voorbeeld
voor invallend licht

op jouw wangen
legt zich liefdevol zuchtend
het ochtendlijke

en rekt zich behaaglijk uit
tussen onze lijven
en inademende nabijheid
*********************
sunset 06-10-2021


liefdevolle nachten

ik vind de dag
telkens na het ontbijt
in de douche
paarlen een paar
losse herinneringen
van mijn huid,
voelt het reeds later
en ’s middags
lukt het mij niet
langer dan een seconde
in zorgeloosheid
te verwijlen,
ben ik gelukkig
wanneer de dag
’s avonds laat
weer tot rust komt
ik mijn slaap vind
op de strijkkant
van mijn hoofdkussen
liggen haren van jou
het bewijs van je zijn
in liefdevolle nachten
vol tomeloze dromen
*********************
sunset 06-10-2021


het leven
is als
een woestijn

het dorst
naar licht
*********************
sunset 07-10-2021



herfsttijdloze krans

woorden vallen niet meer
uit het lover
waarin nog iets goeds
zichtbaar is

zoals deze appel
die overrijp is
zijn wij
door jaren belast

en vatten voet
ontspruiten
als kleurrijke bloemen
die wij in onze handen houden

en uiteindelijk
tot een herfsttijdloze krans
tezamen vlechten
*********************
sunset 07-10-2021


in de dag van morgen

er zouden tijden moeten zijn
andere dan die van een jagen
op een eeuwig vandaag

in de dag van morgen
ben jij eindelijk daar: het nu
al is het imperium klein

en ben je weldra weg - geschokt
jouw troon een sarcofaag
die jouw lijk meenam

aan de uiers hangt
en zich voedt
met herinneringen

in weten van het huidige
misschien zelfs van een god
die kennis heeft van truffels

hen toont aan ons
dan opstijgt naar de hemel
en zich ontzorgt

er zouden tijden moeten zijn
*********************
sunset 07-10-2021


voor mijn oudste zus G.


in jouw aanrakingen
staat de tijd stil

wat zou ik vermissen
waar toekomst verbleekt
in het licht van jouw ogen
die alle diepten in mij
heel langzaam opent
alles wat wij zijn
wordt ons geopenbaard
zó dat op het einde
geen geheimen meer blijven
als wij dan naakt
voor de Schepper staan

in een gezamenlijk vergeten
*********************
sunset 08-10-2021


het weinige

en op een dag
nog eenmaal vol het reizen
en alle grote dingen van daarna
tot ik helemaal dronken ben
van heuvels, lucht en water

in d’ avond
neem ik mij een fles
vol met een zwijgen
en drink hem langzaam leeg
voel de seconden
die niet blijven
het weinige
wordt meer en meer
*********************
sunset 08-10-2021